Schemat SQL

Karta Schema SQL pokazuje kod DDL diagramu dla wybranej bazy danych: kod SQL, który tworzy jego tabele wraz z ich kluczami, indeksami i kluczami obcymi.
Przełącz się na kartę Schema SQL na pasku narzędzi lub wybierz pozycję Schema SQL w grupie Tab w palecie Szybkie wyszukiwanie. Wybranie pozycji Schema SQL z podmenu Export również ją otwiera, od razu gotową do zapisania – zobacz sekcję Zapisywanie lub kopiowanie kodu SQL.

Kod SQL znajduje się po lewej stronie, a po jego prawej stronie panel opcji z nagłówkiem Schema SQL zawiera ustawienia, które określają postać tego kodu – zobacz sekcję Panel opcji. Również w języku wyświetlania zapisywanym od prawej do lewej kod SQL pozostaje po lewej stronie i czyta się go od lewej do prawej.
Panel otwiera się sam, chyba że przy pierwszym otwarciu karty edytor jest węższy niż 640 px. Przycisk Hide options w nagłówku panelu zwija go, a przycisk Show options w prawym górnym rogu kodu ponownie go pokazuje. Następnie panel pozostaje otwarty lub zwinięty tak, jak go zostawisz, także po przełączeniu kart, dopóki edytor jest otwarty. Zwija się i otwiera niezależnie od panelu karty Generator kodu i nigdy nie jest zapisywany w pliku.

Kliknij kod SQL prawym przyciskiem myszy, aby otworzyć jego menu kontekstowe:

• Pozycje Database i Bracket, każda z nich to podmenu z zaznaczoną bieżącą wartością.
• Pozycje Statements i Header, każda z nich to podmenu z zaznaczoną obowiązującą opcją. Opcja, której baza danych nie obsługuje, ma przygaszony dopisek, taki jak not in Oracle, i nic nie robi.
• Pozycja Options panel, która zwija lub otwiera panel i jest zaznaczona, gdy panel jest widoczny.
• Save file

Gdy ta karta jest otwarta, Szybkie wyszukiwanie oferuje polecenia Database i Bracket; polecenia Schema SQL: Statements i Schema SQL: Header, które wyświetlają tylko opcje obsługiwane przez bazę danych; a także polecenie Schema SQL: Options panel, które zwija lub otwiera panel.

Kod SQL jest generowany przy otwarciu karty i ponownie przy każdej zmianie jednej z opcji panelu, nazwy bazy danych lub skryptu. Zmiana tabel wprowadzona, gdy karta jest otwarta, na przykład przez współpracownika lub agenta kodującego, pojawia się dopiero, gdy opuścisz kartę i do niej wrócisz albo gdy zmieni się jedna z tych rzeczy.

Właściwości tabeli mają własną kartę Schema SQL, która pokazuje kod DDL jednej tabeli. Karta ta zawsze zapisuje zwykłe instrukcje CREATE bez nagłówka i skryptów, nie ma panelu opcji, a jej menu kontekstowe oferuje tylko pozycje Database i Bracket.

Panel opcji

Panel zawiera trzy grupy, każdą pod własnym podpisem:

1. Saved in the document: Database i Bracket – zobacz sekcję Baza danych i cudzysłów.
2. This window only: Statements, Header oraz, gdy diagram ma grupę tabel, Tables – zobacz sekcje Instrukcje, Nagłówek i Tabele.
3. Saved in the document · written as is for every database: skrypty Before tables i After tables – zobacz sekcję Skrypty przed tabelami i po nich.

Przyciski Save file i Copy znajdują się u jego dołu – zobacz sekcję Zapisywanie lub kopiowanie kodu SQL.

Opcje w grupie This window only należą do okna edytora, w którym je ustawiono. Nie są zapisywane w dokumencie, udostępniane współpracownikom ani rejestrowane w historii cofania, a po zamknięciu lub ponownym wczytaniu edytora wracają do wartości początkowych; przełączanie kart je zachowuje.
Opcja Statements ma początkowo wartość If not exists, a opcja Header – CREATE + USE. Kod SQL, który strona osadzająca edytor odczytuje za pomocą getSchemaSQL(), oraz kod SQL odczytywany przez agenta kodującego zaczynają natomiast od Create bez nagłówka.

Opcja, której wybrana baza danych nie obsługuje, pozostaje w panelu, przyciemniona, z podpowiedzią Not in <database>, na przykład Not in Oracle, a jej naciśnięcie nic nie robi.
Kod SQL używa wtedy najbliższej postaci obsługiwanej przez bazę danych, a przycisk tej postaci jest wyświetlany jako wciśnięty: zamiast If not exists używana jest opcja Create, zamiast CREATE + USE – USE albo None, jeśli baza danych nie obsługuje również USE, a zamiast USE – None. Twój wybór zostaje zachowany, więc po przełączeniu na bazę danych, która go obsługuje, znów obowiązuje.

Baza danych i cudzysłów

Opcja Database to baza danych diagramu, to samo ustawienie co pozycja Database w menu kontekstowym kanwy i baza danych w Generatorze kodu – zobacz sekcję Bazy danych. Oferuje Databricks, MSSQL, MariaDB, MySQL, Oracle, PostgreSQL, Snowflake i SQLite, początkowo ma wartość MySQL i jest zapisywana w pliku jak każda zmiana.

Opcja Bracket ustala cudzysłów, w który ujmowane są nazwy tabel, kolumn, ograniczeń i indeksów: SingleQuote, DoubleQuote, Backtick lub domyślna wartość None, która w ogóle nie ujmuje nazw w cudzysłów. Jest to ustawienie wspólne z Generatorem kodu – zobacz sekcję Cudzysłów.
Snowflake, który ujmuje nazwy wyłącznie w cudzysłowy podwójne, używa ich przy każdej opcji oprócz None, a Databricks zawsze ujmuje nazwy w grawisy.
Opcja Bracket jest zapisywana w pliku tylko wtedy, gdy blokada Bracket Type na karcie Ustawienia jest wyłączona, a nowy diagram ma włączone wszystkie blokady. Gdy blokada jest włączona, zmiana generuje na nowo kod SQL widoczny na ekranie, ale plik zachowuje zablokowaną wartość i po ponownym otwarciu diagram ma właśnie ją – zobacz sekcję Blokada.

Gdy bazą danych jest Oracle, a kod SQL zawiera nazwę dłuższą niż 30 bajtów, której nie akceptują Oracle 12.1 ani starsze wersje, komunikat pod obiema listami wymienia każdą taką nazwę: Oracle 12.2+ for names over 30 bytes: <names>. Sprawdzane są nazwy tabel, kolumn, schematów, kluczy, indeksów, sekwencji i wyzwalaczy. Sam kod SQL się nie zmienia.

Instrukcje

Opcja Statements określa, jak tworzone są tabele:

• Opcja Create zapisuje zwykłe instrukcje CREATE.
• Opcja If not exists pomija tabele i indeksy, które już istnieją. Obsługują ją MySQL, MariaDB, PostgreSQL, SQLite i Databricks; MSSQL, Oracle i Snowflake zapisują zamiast niej Create.
  • MySQL zapisuje każdą tabelę jako CREATE TABLE IF NOT EXISTS z jej ograniczeniami unikatowości, indeksami i kluczami obcymi wewnątrz tej instrukcji, a całość umieszcza między SET @OLD_FOREIGN_KEY_CHECKS=@@FOREIGN_KEY_CHECKS, FOREIGN_KEY_CHECKS=0; a SET FOREIGN_KEY_CHECKS=@OLD_FOREIGN_KEY_CHECKS;.
  • MariaDB dodaje IF NOT EXISTS w każdej instrukcji: w CREATE TABLE, w każdym ograniczeniu UNIQUE i FOREIGN KEY oraz w każdej instrukcji CREATE INDEX.
  • PostgreSQL zapisuje CREATE TABLE IF NOT EXISTS i CREATE INDEX IF NOT EXISTS, a każdy klucz obcy usuwa za pomocą DROP CONSTRAINT IF EXISTS, zanim doda go ponownie.
  • SQLite zapisuje CREATE TABLE IF NOT EXISTS i CREATE INDEX IF NOT EXISTS.
  • Databricks zapisuje CREATE TABLE IF NOT EXISTS, a każdy klucz obcy usuwa za pomocą DROP CONSTRAINT IF EXISTS, zanim doda go ponownie.
• Opcja Drop & re-create usuwa każdą zapisywaną tabelę przed jej ponownym utworzeniem, z wyjątkiem Snowflake. Obsługuje ją każda baza danych:
  • MySQL i MariaDB zapisują DROP TABLE IF EXISTS dla każdej tabeli, między tymi samymi dwoma wierszami, które wyłączają i ponownie włączają sprawdzanie kluczy obcych.
  • PostgreSQL zapisuje jedną instrukcję DROP TABLE IF EXISTS wymieniającą wszystkie tabele, która kończy się błędem, jeśli do którejś z nich odwołuje się tabela spoza listy. Przy nagłówku CREATE + USE tabela, której nazwa nie podaje schematu, jest usuwana z tego schematu, na przykład shop.member.
  • MSSQL zapisuje jedną transakcję, która wymaga wersji SQL Server 2016 lub nowszej, o czym informuje podpowiedź przycisku SQL Server 2016+. Usuwa klucze obce należące do zapisywanych tabel, następnie same tabele jedną instrukcją DROP TABLE IF EXISTS, a w razie błędu wycofuje transakcję. Klucz obcy należący do tabeli spoza listy nadal blokuje usunięcie.
  • SQLite zapisuje PRAGMA foreign_keys=OFF;, przez co klucze obce pozostają wyłączone dla tego połączenia, a następnie DROP TABLE IF EXISTS dla każdej tabeli.
  • Oracle zapisuje DROP TABLE … CASCADE CONSTRAINTS dla każdej tabeli i DROP SEQUENCE dla każdej sekwencji autoinkrementacji, każdą instrukcję w bloku PL/SQL, który kończy się wierszem / i ignoruje błąd zgłaszany, gdy tabela lub sekwencja nie istnieje.
  • Databricks zapisuje DROP TABLE IF EXISTS dla każdej tabeli.
  • Snowflake niczego nie usuwa i zamiast tego zapisuje CREATE OR REPLACE TABLE.

Gdy obowiązuje opcja Drop & re-create, ostrzeżenie w panelu wymienia usuwane przez nią tabele: Drops <tables> before creating them. Their rows are lost., a w przypadku Snowflake Replaces <tables>. Their rows are lost.
Jeśli tabel jest najwyżej pięć, wymieniane są wszystkie z nazwy. Gdy jest ich więcej niż pięć, ostrzeżenie wymienia pierwsze cztery i podaje liczbę pozostałych, na przykład a, b, c, d, and 3 more tables.

Nagłówek

Opcja Header rozpoczyna kod SQL instrukcjami, które tworzą lub wybierają bazę danych albo schemat, w którym kod ten jest wykonywany. Nazwą jest nazwa bazy danych diagramu, wpisana w polu database name na pasku narzędzi, i jest ona ujmowana w cudzysłów wybrany w opcji Bracket.

• MySQL i MariaDB: USE zapisuje USE shop;, a CREATE + USE zapisuje przed tą instrukcją CREATE DATABASE IF NOT EXISTS shop;.
• MSSQL: USE zapisuje USE shop i GO, a CREATE + USE zapisuje przed nimi IF DB_ID(N'shop') IS NULL CREATE DATABASE shop i GO.
• PostgreSQL obsługuje tylko opcję CREATE + USE, która zapisuje CREATE SCHEMA IF NOT EXISTS shop; i SET search_path TO shop, public;.
• Oracle obsługuje tylko opcję USE, która zapisuje ALTER SESSION SET CURRENT_SCHEMA = shop;. Zamiast CREATE + USE używana jest właśnie ona, więc to ten wiersz Oracle zapisuje przy domyślnym nagłówku karty.
• Snowflake i Databricks: USE zapisuje USE SCHEMA shop;, a CREATE + USE zapisuje przed tą instrukcją CREATE SCHEMA IF NOT EXISTS shop;.
• SQLite nie obsługuje żadnej z nich i nie zapisuje nagłówka.

Jeśli baza danych obsługuje USE lub CREATE + USE, podpowiedź przycisku podaje, co zapisuje on w tej bazie danych, na przykład CREATE SCHEMA + SET search_path w PostgreSQL.

Nagłówek jest zapisywany tylko wtedy, gdy nazwa bazy danych jest prostym identyfikatorem: pierwszym znakiem jest litera ASCII (A–Z, a–z) lub _, a po nim następują litery ASCII, cyfry lub _.
Przy każdej innej nazwie, także pustej, nagłówek nie jest zapisywany, a instrukcja DROP TABLE w PostgreSQL nie podaje wtedy schematu. Gdy obowiązuje nagłówek inny niż None, informuje o tym komunikat pod opcją Header: Database name "<name>" is not a valid identifier.
Nowy diagram ma pustą nazwę bazy danych, więc dopóki jej nie wpiszesz, panel wyświetla komunikat Database name "" is not a valid identifier.

Tabele

Gdy diagram ma co najmniej jedną grupę tabel, widoczną lub ukrytą, w grupie This window only pojawia się opcja Tables z polem wyboru dla każdej pozycji:

• Pole All, które zaznacza lub odznacza wszystkie pola. Gdy zaznaczone są tylko niektóre, wyświetla stan mieszany.
• Po jednym polu na każdą grupę tabel, w kolejności grup w diagramie, z podpisem w postaci nazwy grupy lub unnamed dla grupy bez nazwy, poprzedzonym kropką w kolorze grupy, jeśli grupa ma kolor.
• Pole No group dla tabel, które nie należą do żadnej grupy.

Gdy wszystkie pola są zaznaczone, karta zapisuje cały diagram.
Gdy zaznaczone są tylko niektóre, zapisuje tabele z zaznaczonych pól wraz z ich indeksami i należącymi do nich kluczami obcymi, w tym takimi, które odwołują się do pominiętej tabeli. Skrypty przed tabelami i po nich są nadal zapisywane, a opcja Drop & re-create, jej ostrzeżenie i komunikat dla Oracle o długich nazwach obejmują tylko te tabele.
Gdy żadne pole nie jest zaznaczone, karta nie zapisuje żadnego kodu, a wskazówka nad kodem brzmi No tables chosen. Check some under Tables. Przycisk Save file zapisuje wtedy pusty plik, a przycisk Copy kopiuje pusty tekst.

Podobnie jak w przypadku opcji Statements i Header, ten wybór należy do okna – zobacz sekcję Panel opcji.
Grupa dodana później jest początkowo zaznaczona tylko wtedy, gdy w tym momencie zaznaczone były wszystkie pola. Usunięcie grupy usuwa jej pole, a usunięcie ostatniej grupy ponownie zaznacza wszystko.
Ten wybór dotyczy tylko tej karty. Nie wpływa na kartę Schema SQL we Właściwościach tabeli ani na metodę getSchemaSQL().

Skrypty przed tabelami i po nich

Pola Before tables i After tables zawierają własny kod SQL, na przykład instrukcje CREATE EXTENSION lub SET przed tabelami albo nadawanie uprawnień, widoki i dane początkowe po nich.
Są zapisywane w dokumencie, jedna para na cały diagram, niezależnie od bazy danych. Każdy z nich trafia do kodu SQL we wpisanej postaci i nigdy nie jest sprawdzany: skrypt przed tabelami – po nagłówku, a przed instrukcjami DROP i tabelami, skrypt po tabelach – na samym końcu.

Podziały wierszy są zapisywane jako LF, a puste wiersze przed skryptem i białe znaki po nim są usuwane.
W MSSQL po skrypcie, którego ostatni wiersz nie jest wierszem GO (ani GO z liczbą), dodawany jest wiersz GO, o czym informuje tekst pod obydwoma polami. W Oracle samodzielnie zakończ blok PL/SQL jego wierszem /.

Pola podświetlają składnię SQL i powiększają się wraz z tekstem.
Zmiana jest stosowana, gdy opuścisz pole, klikając w innym miejscu lub przełączając kartę, i dopiero wtedy zmieniają się kod SQL obok niego oraz dokument. Pole, w które tylko kliknięto, niczego nie zmienia.
Edycja skryptu zmienia diagram jak każda inna zmiana: jest zapisywana w pliku, widzą ją współpracownicy, a każda zastosowana zmiana stanowi jeden krok w historii cofania, który można cofnąć na karcie ERD.
Podczas pisania w polu edytor pozostawia mu obsługę własnych skrótów klawiaturowych, więc Ctrl + Z (Windows/Linux) lub ⌘ + Z (Mac) cofa to, co w nim wpisano, a kopiowanie, wycinanie i wklejanie działają na tekście zamiast na diagramie.
Szybkie wyszukiwanie i wyszukiwanie w Eksploratorze nadal otwierają się za pomocą swoich skrótów, Ctrl + K i Ctrl + F (Windows/Linux) lub ⌘ + K i ⌘ + F (Mac). Ponieważ Ctrl + F lub ⌘ + F przełącza na kartę ERD, stosuje wprowadzoną zmianę, tak jak każde przełączenie karty.
Pole bez fokusu klawiatury odzwierciedla zmianę skryptu wprowadzoną przez współpracownika lub agenta kodującego. Pole, w którym się znajdujesz, pokazuje tę zmianę po jego opuszczeniu, o ile nic w nim nie wpiszesz. Jeśli coś wpiszesz, po opuszczeniu pola stosowany jest twój tekst, który zastępuje ich wersję.

Zapisywanie lub kopiowanie kodu SQL

Polecenie Save file, dostępne u dołu panelu i w menu kontekstowym, zapisuje dokładnie ten kod SQL, który pokazuje karta, z jej bieżącą bazą danych, cudzysłowem, instrukcjami, nagłówkiem, tabelami i skryptami, jako <database name>-<timestamp>.sql. Plik jest nazywany i zapisywany tak jak każdy inny eksport – zobacz sekcję Eksportowanie.

Polecenie Export ▸ Schema SQL w menu kontekstowym kanwy lub w Szybkim wyszukiwaniu samo niczego nie zapisuje.
Przełącza na tę kartę, otwiera panel opcji, nawet jeśli był zwinięty, i ustawia fokus klawiatury na przycisku Save file, więc naciśnięcie klawisza Enter zapisuje plik.

Przycisk Copy u dołu panelu lub przycisk kopiowania, który pojawia się w prawym górnym rogu kodu po najechaniu na kod wskaźnikiem, kopiuje kod SQL.
Powiadomienie Copied! ze znacznikiem wyboru potwierdza to przez dwie sekundy. Jeśli przeglądarka lub host odmówi dostępu do schowka, zamiast tego informuje o tym powiadomienie Couldn't copy to the clipboard ze znakiem ostrzeżenia. Ponowne skopiowanie zastępuje powiadomienie, zamiast dodawać kolejne.
Kod SQL można też zaznaczyć, więc możesz skopiować tylko jego fragment.

Co zawiera kod DDL

Te reguły obowiązują wszędzie, gdzie edytor zapisuje Schemat SQL: na tej karcie i w jej pliku oraz w kodzie SQL, który odczytuje strona osadzająca edytor lub agent kodujący.
Karta Schema SQL we Właściwościach tabeli stosuje je do jednej tabeli, którą pokazuje. Nie zapisuje kluczy obcych, z wyjątkiem kluczy SQLite, które znajdują się wewnątrz instrukcji CREATE TABLE, ani sekwencji, ani wyzwalacza Oracle.

Części występują w tej kolejności, oddzielone jednym pustym wierszem: nagłówek, skrypt przed tabelami, instrukcje DROP, tabele i skrypt po tabelach. Tabele są zapisywane w kolejności nazw.
Dla diagramu bez tabel i bez skryptów nic nie jest zapisywane, nawet jeśli wybrano nagłówek.

Autoinkrementacja

Kolumna oznaczona opcją Auto Increment jest zapisywana w sposób właściwy dla każdej bazy danych: AUTO_INCREMENT w MySQL i MariaDB, IDENTITY(1,1) w MSSQL, AUTOINCREMENT w Snowflake i GENERATED ALWAYS AS IDENTITY w PostgreSQL i Databricks.
Dla Oracle zapisywane są sekwencja SEQ_<table> i wyzwalacz SEQ_TRG_<table>, który wypełnia kolumnę wartościami z tej sekwencji. Wyzwalacz kończy się wierszem /, więc SQL*Plus i SQLcl go wykonują.

Jeśli baza danych nie przyjmuje autoinkrementacji dla typu kolumny, klauzula jest pomijana, a wiersz komentarza po tabeli wskazuje tę kolumnę:

• PostgreSQL przyjmuje ją tylko dla typów smallint, integer lub bigint, pod dowolną z ich nazw: INT, INTEGER, BIGINT, SMALLINT, INT2, INT4 lub INT8. Kolumna innego typu nie dostaje ani klauzuli, ani wartości domyślnej, a komentarz brzmi na przykład -- PostgreSQL takes IDENTITY only on smallint, integer or bigint, so member.id is written without it.
• Databricks przyjmuje ją tylko dla typów BIGINT lub LONG.
• SQLite przyjmuje AUTOINCREMENT tylko dla kolumny, która jest jedynym kluczem podstawowym tabeli i ma typ całkowitoliczbowy, taki jak INT, BIGINT lub INT8, z szerokością lub bez niej. Ta kolumna jest zapisywana jako INTEGER, a klucz jako PRIMARY KEY (id AUTOINCREMENT). Jedyny klucz innego typu jest zapisywany bez tej klauzuli.

Akcje referencyjne

To, które akcje ON DELETE i ON UPDATE zapisuje każda baza danych, wymieniono w sekcji ON DELETE i ON UPDATE.
Jeśli Snowflake pomija akcję, wskazuje ją komentarz nad instrukcją ALTER TABLE tego klucza obcego, na przykład -- Snowflake creates no foreign key with a referential action other than NO ACTION, so ON DELETE CASCADE is left out.

Nazwy tabel kwalifikowane schematem

Gdy opcja Bracket ma wartość None, nazwa tabeli z kropką, taka jak sales.users, jest odczytywana jako schemat i tabela, podzielona przy ostatniej kropce poza nawiasami kwadratowymi lub cudzysłowami podwójnymi.

• MySQL, MariaDB, MSSQL, Oracle i PostgreSQL tworzą zapisywane przez siebie automatyczne nazwy wyłącznie z części będącej nazwą tabeli: FK_users_TO_orders i IDX_users we wszystkich pięciu, UQ_users_email we wszystkich oprócz PostgreSQL oraz PK_users w MSSQL i Oracle, jedynych dwóch spośród nich, które nadają nazwę kluczowi podstawowemu. W tych dwóch [sales].[users] i "sales"."users" również dają PK_users, a [Order] daje PK_Order.
• SQLite nie nadaje nazw ograniczeniom, więc jedyną automatyczną nazwą, jaką tworzy, jest nazwa indeksu: CREATE INDEX sales.IDX_users ON users.
• Oracle tworzy indeksy tabeli oraz sekwencję i wyzwalacz kolumny z autoinkrementacją w schemacie tabeli: sales.IDX_users, sales.SEQ_users i sales.SEQ_TRG_users.
• W Oracle i SQLite nazwa indeksu, w której samodzielnie podano schemat, zachowuje go.
• Automatyczna nazwa klucza obcego lub indeksu, która, bez uwzględniania wielkości liter, powtarza wcześniejszą, otrzymuje numer. Gdy tabela orders odwołuje się zarówno do sales.users, jak i do hr.Users, drugi klucz ma nazwę FK_Users_TO_orders1.

Przy każdej innej wartości opcji Bracket cała nazwa tabeli jest jednym identyfikatorem, na przykład "PK_sales.users". Snowflake i Databricks zawsze zachowują całą nazwę.
Wiersze Keys na karcie Indeksy pokazują te same nazwy.

Wartości domyślne

Wartość domyślna kolumny jest zapisywana we wpisanej postaci, ale w nawiasach tam, gdzie baza danych odczytuje dane wyrażenie tylko w nawiasach. Wartość domyślna już ujęta w nawiasy pozostaje bez zmian.

• MySQL ujmuje w nawiasy wszystko oprócz literału i bieżącego czasu, na przykład (uuid()). Ujmuje w nawiasy także każdą wartość domyślną oprócz NULL w kolumnie typu BLOB, TEXT, JSON, przestrzennego lub LONG… oraz bieżący czas w każdej kolumnie innego typu niż TIMESTAMP i DATETIME.
• MariaDB ujmuje w nawiasy wszystko oprócz literału, bieżącego czasu, wywołania funkcji i nazwy.
• SQLite ujmuje w nawiasy wszystko oprócz literału i nazwy, na przykład (datetime('now')).
• PostgreSQL ujmuje w nawiasy tylko wyrażenie zawierające poza nawiasami słowo takie jak AT TIME ZONE, AND, OR, IS, IN, LIKE, COLLATE lub = ANY, na przykład (now() AT TIME ZONE 'utc').
• MSSQL, Oracle, Snowflake i Databricks zapisują każdą wartość domyślną we wpisanej postaci.

Edytory tylko do odczytu

W edytorze z atrybutem readonly karta działa jak zwykle: Database i Bracket nadal zmieniają wyświetlany kod SQL, Statements, Header i Tables nadal działają, a Save file i Copy nadal go zapisują i kopiują.
Jedynie oba pola skryptów są tylko do odczytu.