Edycja tabel

Edycja tabel działa zasadniczo podobnie jak edycja w programie Excel.
Widok nazw decyduje o tym, czy tabela wyświetla w nagłówku i wierszach nazwy fizyczne, nazwy logiczne czy obie.
Tryb edycji włącza się klawiszem Enter lub dwukrotnym kliknięciem komórki.
Kończy go klawisz Enter lub Escape. Wpisywany tekst jest stosowany na bieżąco, więc klawisz Escape zachowuje tekst, zamiast przywracać poprzednią wartość. Wyjątkiem jest komórka domeny: służy ona tylko do wyboru z listy i nigdy nie zachowuje wpisanego tekstu. Zamknięcie komórki nazwy logicznej po zmianie nazwy logicznej może też wypełnić nazwę fizyczną.
Klawisz Escape zachowuje fokus na komórce i zaznaczenie tabeli, a drugie naciśnięcie klawisza Escape zdejmuje fokus i anuluje zaznaczenie. Gdy komórka nazwy logicznej pokazuje swoją listę terminów, pierwsze naciśnięcie klawisza Escape zamyka tylko listę.
Dopóki edytor metody wprowadzania (IME) jeszcze składa znaki, klawisz Escape nie kończy trybu edycji.

Dodawanie kolumn

Kolumnę tworzy się skrótem Alt + Enter (Windows/Linux) lub ⌥ + Enter (Mac), który dodaje kolumnę do każdej zaznaczonej tabeli, albo przyciskiem + w nagłówku tabeli, który dodaje ją do tej tabeli.
Fokus przyjmuje pierwsza komórka nowej kolumny, czyli pierwsza, którą jej wiersz rysuje w kolejności kolumn. Przy kolejności domyślnej jest to jej nazwa, którą w widoku Logical Names jest nazwa logiczna, a w widoku Both Names jej komórka Logical Name – zobacz sekcję Widok nazw.
Od tej komórki zaczyna się też kolumna dodana klawiszem Tab z ostatniej komórki oraz klucz podstawowy, który rysowanie relacji dodaje do tabeli nadrzędnej bez takiego klucza.

Klawisz Tab

Naciśnij klawisz Tab, aby przejść od razu do trybu edycji następnej komórki.
Naciśnięcie klawisza Tab w ostatniej komórce tworzy nową kolumnę i otwiera jej pierwszą komórkę do edycji – zobacz sekcję Dodawanie kolumn.
Użyj skrótu Shift + Tab, aby przejść do trybu edycji poprzedniej komórki.
Klawisz Tab i skrót Shift + Tab przechodzą po kolei przez komórki wyświetlane w tabeli, więc to Widok nazw i opcja View Option → Domain decydują o tym, czy są wśród nich komórki nazwy logicznej i domeny – zobacz sekcję Wpisywanie nazwy logicznej.
Oznaczenia kluczy alternatywnych rysowane za ostatnią komórką wiersza nie są komórkami, więc fokus klawiatury je pomija i nigdy nie otwierają się one do edycji.

Autouzupełnianie typu danych

Zacznij edytować komórkę DataType i wpisuj tekst. Pojawiają się sugestie pasujących typów z wybranej bazy danych, a w każdej sugestii wyróżniona jest ta część, która dosłownie zawiera wpisany tekst.
Samo dopasowanie jest rozmyte, więc tekst vch pasuje także do typu VARCHAR.

• Arrow Up lub Arrow Down: przechodzi między sugestiami
• Arrow Right, Tab lub Enter: akceptuje wyróżnioną sugestię
• Arrow Left: wraca do wpisanego tekstu

Możesz też kliknąć sugestię.
Lista pokazuje naraz do dziesięciu sugestii, a pozostałe są dostępne po przewinięciu.
Nic nie jest narzucane, więc typ spoza listy można swobodnie wpisać, także z argumentami, na przykład VARCHAR(255). Lista zamyka się, gdy wpisany tekst wykracza poza pełną nazwę typu, tak jak VARCHAR(255) lub BIGINT UNSIGNED.
Sugestie zależą od wybranej bazy danych. Zmiana bazy danych zmienia proponowane typy i pozostawia istniejące kolumny bez zmian.

Wpisywanie w komórce DataType kolumny powiązanej z domeną lub zaakceptowanie w niej sugestii odłącza kolumnę od domeny, gdy tylko jej typ różni się od typu domeny – zobacz sekcję Domeny i typy danych.
W widoku Logical Names, gdy opcja View Option → Domain jest wyłączona, komórka typu kolumny powiązanej z domeną z nazwą pokazuje nazwę domeny, a jej edycja otwiera selektor domen zamiast tych sugestii. Komórka typu, która pokazuje typ danych, edytuje go tak, jak opisano powyżej.

NOT NULL, Unikatowość, Autoinkrementacja

Te trzy komórki są przełącznikami, a nie tekstem.
Aby przełączyć jedną z nich, kliknij ją dwukrotnie lub naciśnij klawisz Enter, gdy ma fokus.

Komórka NOT NULL pokazuje N-N, gdy flaga jest ustawiona, i NULL, gdy nie jest.
Oznaczenia UQ i AI są przyciemnione, gdy są wyłączone, i wyróżnione, gdy są włączone.

Komórek ukrytych za pomocą opcji widoku tabel nie można przełączać.

Zaznaczanie wielu kolumn

Dostępnych jest pięć sposobów:

• Shift + Arrow Up/Down: rozszerza zaznaczenie po jednym wierszu
• Ctrl + click (Windows/Linux) lub ⌘ + click (Mac): dodaje pojedynczą kolumnę
• Shift + click: zaznacza zakres od ostatniej kolumny z fokusem
• Ctrl + Shift + click (Windows/Linux) lub ⌘ + Shift + click (Mac): dodaje ten zakres do zaznaczenia
• Alt + A (Windows/Linux) lub ⌥ + A (Mac): zaznacza wszystko

Aby przenieść zaznaczone kolumny razem, przeciągnij uchwyt obok kolumny z fokusem – zobacz sekcję Zmiana kolejności i przenoszenie kolumn.

Kliknięcie prawym przyciskiem myszy wiersza kolumny decyduje o tym, na których kolumnach działa menu kontekstowe tabeli, niezależnie od przytrzymanego klawisza modyfikującego.
Na wierszu, który jest już zaznaczony, zaznaczenie pozostaje bez zmian, a fokus przechodzi na ten wiersz. Na każdym innym wierszu zaznaczany jest tylko ten wiersz. Dotyczy to dowolnego miejsca wiersza, w tym ikony klucza i oznaczenia klucza alternatywnego.
Aby więc za pomocą menu działać na kilku kolumnach, jak w sekcjach Klucz podstawowy kolumny lub Usuwanie kolumn, kliknij prawym przyciskiem myszy jeden z zaznaczonych wierszy.
Na komputerze Mac menu otwiera także skrót Ctrl + click, ale liczy się on jako zwykłe kliknięcie, więc na komórce zaznacza tylko jej wiersz, zanim otworzy się menu.

Zmiana kolejności i przenoszenie kolumn

Kolumnę przenosi się za pomocą jej uchwytu przeciągania, czyli małego przycisku z ikoną uchwytu, który znajduje się tuż za lewą krawędzią tabeli, obok wiersza z fokusem.
Ustaw fokus na dowolnej komórce kolumny, klikając ją albo za pomocą klawiszy strzałek lub klawisza Tab, a obok jej wiersza pojawi się uchwyt. Gdy fokus jest na nagłówku tabeli, żaden wiersz nie ma uchwytu.
Uchwyt jest ledwie widoczny, dopóki nie znajdzie się na nim wskaźnik, który wtedy zmienia się w dłoń. Samo naciśnięcie nic nie robi: przeciąganie zaczyna się, gdy wskaźnik się poruszy, i może przenieść kolumnę w inne miejsce jej tabeli albo do innej tabeli.
Nad wierszami tabeli przeciągane wiersze przesuwają się na swoje miejsce, a wiersze wokół miejsca upuszczenia rozsuwają się, aby zrobić miejsce. Nad pustą kanwą lub nad nagłówkiem tabeli, która ma kolumny, za wskaźnikiem podąża półprzezroczysta kopia wierszy, pokazująca komórki nazwy i typu każdego wiersza tak, jak wyświetla je ten wiersz przy bieżącym ustawieniu Widok nazw.
Upuść kolumnę tuż pod ostatnim wierszem tabeli, aby przenieść ją na koniec tej tabeli. Do tabeli bez kolumn można upuścić kolumnę w dowolnym jej miejscu. Pas tuż na lewo od tabeli, w którym znajduje się uchwyt, również liczy się jako wiersze tabeli, więc przeciąganie prosto w dół wzdłuż uchwytu zmienia kolejność kolumn bez wprowadzania wskaźnika do tabeli.
Kolumna przeniesiona do innej tabeli zachowuje swoją nazwę logiczną i domenę.

Aby przenieść kilka kolumn naraz, zaznacz je i przeciągnij uchwyt obok kolumny z fokusem. Gdy kolumna z fokusem jest jedną z co najmniej dwóch zaznaczonych kolumn swojej tabeli, uchwyt przenosi je wszystkie, a w przeciwnym razie przenosi tylko swoją kolumnę.
Klawisz modyfikujący nie jest potrzebny. Przytrzymanie klawisza Alt (Windows/Linux) lub ⌥ (Mac) na uchwycie przenosi kolumny tak jak zwykłe przeciąganie i niczego nie duplikuje.

Przeciąganie rozpoczęte na wierszu kolumny, a nie na jej uchwycie, przenosi tabelę, tak jak przeciąganie jej nagłówka – zobacz sekcję Przenoszenie wielu tabel. Skrót Alt + drag (Windows/Linux) lub ⌥ + drag (Mac) na wierszu duplikuje tabelę – zobacz sekcję Duplikowanie tabel i notatek.
Uchwyt nie jest wyświetlany przy powiększeniu 70% i mniejszym, przy którym tabele pokazują tylko swoje nazwy, ani w edytorze tylko do odczytu, więc nie można tam zmieniać kolejności kolumn.
Przeciąganie kolumny trwające w chwili, gdy edytor przechodzi w tryb tylko do odczytu, kończy się natychmiast: znikają kopia podążająca za wskaźnikiem i dłoń chwytająca, a puszczenie nie przenosi żadnej kolumny. Wiersze, które przeciąganie zdążyło już przesunąć, pozostają tam, gdzie je przesunęło.

Usuwanie kolumn

Usuwa zaznaczone kolumny tabeli z fokusem. Kliknięcie komórki zaznacza jej kolumnę, więc kliknięcie komórki i naciśnięcie klawisza Delete usuwa tę jedną kolumnę.
Skróty klawiaturowe:

• Delete lub Backspace. Usuwają one zaznaczone kolumny, dopóki ich tabela jest jedynym zaznaczonym elementem. Gdy nie jest zaznaczona żadna kolumna (fokus jest na nazwie, nazwie logicznej lub komentarzu tabeli), gdy zaznaczone jest też coś innego albo przy powiększeniu 70% i mniejszym, przy którym tabele pokazują tylko swoje nazwy, usuwają zamiast tego całe zaznaczenie – zobacz sekcję Usuwanie tabel i notatek.
• Alt + Backspace lub Alt + Delete (Windows/Linux), ⌥ + Backspace lub ⌥ + Delete (Mac). Te skróty usuwają zaznaczone kolumny tabeli z fokusem, nawet gdy zaznaczone są też inne tabele lub notatki. Nie usuwają niczego podczas edycji komórki ani przy powiększeniu 70% i mniejszym.

To samo robi menu kontekstowe tabeli. Gdy tabela jest jedynym zaznaczonym elementem, kliknij prawym przyciskiem myszy wiersz kolumny: ostatnia pozycja menu brzmi Delete column lub – gdy ten wiersz jest jedną z co najmniej dwóch zaznaczonych kolumn – Delete columns.

Podczas edycji komórki klawisze Delete i Backspace kasują tylko tekst. Przytrzymane poza edytorem komórki usuwają tylko raz.
Po usunięciu fokus przechodzi na najbliższą pozostałą kolumnę powyżej kolumny, która miała fokus. Gdy powyżej nie pozostała żadna kolumna, fokus przechodzi na nazwę tabeli (w widoku Logical Names – na nazwę logiczną wyświetlaną w jej miejscu), nawet jeśli poniżej pozostały kolumny, więc następne naciśnięcie klawisza Delete lub Backspace usuwa tabelę, a nie kolumnę.
Relacje i indeksy korzystające z usuniętej kolumny są usuwane razem z nią. Nie ma potwierdzenia, a całe usunięcie stanowi jeden krok cofania.

Kopiowanie/wklejanie kolumn

Działa jak schowek dla danych tabelarycznych.
Skróty klawiaturowe: Ctrl + C (Windows/Linux) lub ⌘ + C (Mac), Ctrl + V (Windows/Linux) lub ⌘ + V (Mac)

Kopiowanie do arkusza kalkulacyjnego, wklejanie z niego i wklejanie do tabeli, której komórka kolumny ma fokus, korzystają z komórek widocznych w tabelach, w kolejności, w jakiej są wyświetlane – zobacz sekcje Opcje widoku tabel, Dostosowywanie kolejności kolumn i Widok nazw. Widok nazw zmienia zawartość niektórych z tych komórek:

• W widoku Logical Names komórka nazwy zawiera nazwę logiczną albo nic, gdy nazwa logiczna jest pusta. Gdy opcja View Option → Domain jest wyłączona, komórka typu zawiera nazwę domeny kolumny tam, gdzie ją pokazuje, a w przeciwnym razie typ danych.
• W widoku Both Names komórka Logical Name jest kopiowana i wklejana w miejscu, które wyznacza dla niej kolejność kolumn.
• Widoczna komórka domeny zawiera nazwę domeny albo nic w przypadku kolumny, która nie pokazuje żadnej domeny.

Kolumny skopiowane w edytorze i wklejone przy zaznaczonym nagłówku tabeli albo do pozostałych zaznaczonych tabel zachowują wszystkie komórki skopiowanych kolumn, także ukryte, takie jak Unikatowość i Autoinkrementacja, oraz swoje nazwy logiczne.
Zachowują powiązanie z domeną tylko wtedy, gdy ta sama domena, a nie jedynie domena o tej samej nazwie, występuje w tym diagramie i nadal ma typ skopiowanej kolumny. W przeciwnym razie trafiają do tabeli niepowiązane z domeną, z typem, z jakim je skopiowano. Ich nazwy są traktowane jako wpisane samodzielnie, chyba że wklejona nazwa jest pusta i na podstawie nazwy logicznej generowana jest nazwa fizyczna – zobacz sekcję Generowanie nazw fizycznych.
Oznaczenia kluczy alternatywnych, takie jak AK1.1, nie są komórkami, więc kopiowanie i wklejanie pomijają je nawet wtedy, gdy są widoczne.

Możesz wklejać z edytora do programu Excel i z programu Excel z powrotem do edytora.
Wartości komórek są przekazywane dokładnie tak, jak je wpisano, więc wartość taka jak <label> lub a & b trafia do arkusza kalkulacyjnego lub dokumentu bez zmian.
Kolumny arkusza kalkulacyjnego są dopasowywane do widocznych komórek według pozycji, a nie nazwy, więc kolumny arkusza muszą występować w tej samej kolejności co te komórki.
W poniższych kolumnach każda z tych wartości jest odczytywana jako prawda (bez uwzględniania wielkości liter):

• Autoinkrementacja: TRUE, 1, YES, Y
• Unikatowość: TRUE, 1, YES, Y
• NOT NULL: TRUE, 1, YES, Y, NOT NULL

Przy kopiowaniu na zewnątrz edytor zapisuje TRUE lub FALSE dla flag Autoinkrementacja i Unikatowość oraz NOT NULL lub NULL dla flagi NOT NULL.
Komórki Unikatowość i Autoinkrementacja są domyślnie ukryte, więc wartości TRUE i FALSE są zapisywane i odczytywane dopiero wtedy, gdy te komórki są widoczne.

To, gdzie trafia wklejenie, zależy od fokusu:

• Gdy zaznaczony jest nagłówek tabeli, wklejone wiersze są dodawane jako nowe kolumny do każdej zaznaczonej tabeli.
• Gdy fokus ma komórka kolumny, zaznaczone wiersze tej tabeli, a następnie wiersze poniżej ostatniego z nich, są nadpisywane po kolei – tyle, ile wklejono wierszy. Wiersze między oddzielnymi zaznaczeniami są pomijane. Nadpisany wiersz przyjmuje wklejone wartości w widocznych komórkach i zachowuje ukryte, a pozostałe wklejone wiersze są dodawane jako nowe kolumny. Do każdej innej zaznaczonej tabeli wklejone wiersze są dodawane jako nowe kolumny.

Wklejony wiersz zapisuje nazwy logiczne i domeny w następujący sposób:

• Nazwa logiczna z komórki Logical Name lub z komórki nazwy w widoku Logical Names jest traktowana tak, jakby wpisano ją w całości. Dopóki nazwa kolumny jest pusta lub nadal wygenerowana, słowniki generują na jej podstawie nazwę fizyczną i wiążą kolumnę z domeną, którą nadaje jej termin, chyba że z domeną wiąże ją komórka domeny z tego samego wiersza. Nazwa wklejona w tym samym wierszu zostaje zachowana i jest traktowana jako wpisana samodzielnie.
• Komórka domeny albo komórka typu w widoku Logical Names, gdy opcja View Option → Domain jest wyłączona, wiąże kolumnę z domeną, której nazwę zawiera jej tekst, jeśli taka domena występuje w diagramie. Każdy inny tekst lub pusta komórka nie wiąże żadnej domeny i odłącza kolumnę od domeny, nawet od domeny o wklejonym typie. Tekst w komórce typu, który nie jest nazwą żadnej domeny, jest odczytywany jako typ danych. Wiersze skopiowane w edytorze wiążą zamiast tego domenę, z którą je skopiowano, i tylko wtedy, gdy ten diagram zawiera ją ze skopiowanym typem, tak jak w przypadku nowych kolumn.
• Powiązana domena nadaje kolumnie swój typ danych, chyba że wiersz wkleja własny typ. Wtedy domena o innym typie nie zostaje powiązana, a kolumna przyjmuje wklejony typ.
• W wierszu bez komórki domeny wklejony typ odłącza kolumnę od domeny o innym typie, tak jak jego wpisanie.
• Żadne wklejenie nie przenosi typu za pośrednictwem ustawienia Synchronizacja typu danych w relacjach.

Kopiowanie/wklejanie tabel i notatek

Gdy wewnątrz tabeli z fokusem nie jest zaznaczona żadna kolumna, te same skróty kopiują zaznaczone tabele i notatki w całości – zobacz stronę Operacje na tabelach.

Klucz podstawowy kolumny

Włącza i wyłącza klucz podstawowy kolumny z fokusem, czyli kolumny, do której należy komórka z fokusem.
Gdy kolumna z fokusem jest jedną z co najmniej dwóch zaznaczonych kolumn, przełączenie dotyczy wszystkich zaznaczonych kolumn: jeśli którakolwiek z nich nie jest kluczem, wszystkie stają się kluczami, a jeśli wszystkie już nimi są, wszystkie przestają nimi być. Kolumny spoza zaznaczenia pozostają bez zmian.
Użyj menu kontekstowego tabeli albo skrótu Alt + K (Windows/Linux) lub ⌥ + K (Mac). Gdy przełączenie obejmuje co najmniej dwie kolumny, pozycja menu brzmi Primary Key on selected columns zamiast Primary Key.
Ikona klucza w wierszu służy tylko do wyświetlania, więc kliknięcie jej nie ustawia klucza.

Aby utworzyć z kilku kolumn jeden klucz złożony, zaznacz je, a potem naciśnij Alt + K (Windows/Linux) lub ⌥ + K (Mac) albo kliknij prawym przyciskiem myszy jeden z zaznaczonych wierszy i wybierz Primary Key on selected columns. Każde przełączenie stanowi jeden krok cofania.

Edytory tylko do odczytu

W edytorze z atrybutem readonly żadna komórka nie otwiera się do edycji i żadna kolumna się nie zmienia.
Kliknięcie komórki niczego nie fokusuje i zdejmuje zaznaczenie pozostawione przez przejście. Klawisz Enter i dwukrotne kliknięcie nie otwierają edytora ani nie przełączają żadnego przełącznika, klawisz Tab zostaje stronie, a skróty, które dodają kolumny, zaznaczają wszystko lub je usuwają, przełącznik klucza podstawowego i wklejanie nic nie robią.
Przejście do kolumny z Eksploratora lub Szybkiego wyszukiwania fokusuje jej komórkę. Klawisze strzałek przesuwają wtedy fokus z komórki do komórki, a kolumna, do której dotrą, jest zaznaczana samodzielnie, ponieważ Shift nie dodaje tam żadnej kolumny.
Skrót Ctrl + C (Windows/Linux) lub ⌘ + C (Mac) nadal kopiuje zaznaczoną kolumnę albo tabelę zaznaczoną przez przejście – zobacz sekcję Kopiowanie/wklejanie kolumn.