Generator kodu

Przełącz się na kartę Code Generator na pasku narzędzi. Karta pokazuje po lewej stronie kod całego dokumentu, a po jego prawej stronie panel opcji z nagłówkiem Code Generator, w którym wybierasz język, bazę danych, style nazw oraz, dla niektórych formatów docelowych, cudzysłów.
Panel otwiera się sam, chyba że przy pierwszym otwarciu karty edytor jest węższy niż 640 px. Przycisk Hide options u góry panelu zwija go, a przycisk Show options w prawym górnym rogu kodu ponownie go pokazuje. Panel pozostaje otwarty lub zwinięty także po przełączeniu kart, dopóki edytor jest otwarty, niezależnie od panelu karty Schemat SQL, i nigdy nie jest zapisywany w pliku.

Kliknij kod prawym przyciskiem myszy, aby otworzyć jego menu kontekstowe: pozycje Language, Database, Table Name Case, Column Name Case i Bracket (tylko dla Doctrine, JPA i SeaORM), każda z podmenu, w którym zaznaczona jest bieżąca wartość, następnie pozycja Options panel, która zwija lub otwiera panel i jest zaznaczona, gdy panel jest widoczny, oraz Save file.
Gdy ta karta jest otwarta, Szybkie wyszukiwanie oferuje polecenia Database, Bracket (tylko dla Doctrine, JPA i SeaORM), Language, Table Name Case i Column Name Case oraz polecenie Code Generator: Options panel, które zwija lub otwiera panel.

Ten sam widok kodu jest również kartą Code Generator panelu Właściwości tabeli, gdzie generuje kod dla tej jednej tabeli zamiast dla całego dokumentu. Nie ma tam panelu opcji, a jego menu kontekstowe zmienia te same ustawienia, ale nie ma pozycji Options panel ani Save file.
Tam, gdzie kod całego dokumentu zaczyna się od importów lub nagłówka, kod jednej tabeli zaczyna się od tych, których ta tabela potrzebuje, takich jak <?php dla PHP, import Foundation dla Swift lub $schema dla JSON Schema.

Kod jest generowany przy otwarciu karty i ponownie przy każdej zmianie języka, bazy danych, stylu nazw lub cudzysłowu. Zmiana diagramu wprowadzona, gdy karta jest otwarta, na przykład przez współpracownika lub agenta kodującego, pojawia się dopiero, gdy opuścisz kartę i do niej wrócisz albo gdy zmieni się jedno z tych ustawień.

Panel opcji

Pod podpisem Saved in the document panel zawiera opcje Language, Database, Table Name Case i Column Name Case, a po nich opcję Bracket, gdy językiem jest Doctrine, JPA lub SeaORM. Każda z nich jest listą rozwijaną, a jej zmiana od razu generuje kod na nowo.
Gdy wybrany język ignoruje opcję Database lub style nazw, pozostają one w panelu, przyciemnione, z dopiskiem takim jak Not used by DBML pod spodem, i nadal można je zmienić.
Przyciski Save file i Copy znajdują się u dołu panelu – zobacz sekcję Zapisywanie lub kopiowanie wyniku.

Są to własne ustawienia diagramu, te same, które zmieniają również menu kontekstowe i Szybkie wyszukiwanie. Opcja Database jest zapisywana w pliku jak każda zmiana.
Opcje Language, Table Name Case, Column Name Case i Bracket są zapisywane tylko wtedy, gdy ich blokada na karcie Ustawienia jest wyłączona (dla opcji Bracket jest to blokada Bracket Type), a nowy diagram ma włączone wszystkie blokady. Gdy blokada jest włączona, zmiana generuje na nowo kod widoczny na ekranie, ale plik zachowuje zablokowaną wartość i diagram ponownie otwiera się właśnie z nią. Panel w żaden sposób nie sygnalizuje blokady; aby zachować wybór w pliku, wyłącz jego blokadę – zobacz sekcję Blokada.

Język

Obsługiwane są dwadzieścia dwa formaty docelowe, wymienione w trzech grupach – języki, biblioteki ORM, a potem schematy – każda w kolejności alfabetycznej. Lista w panelu i menu kontekstowe oddzielają grupy linią, ale żadnej z nich nie nazywają:

Format docelowy	Grupa	Relacje	Indeksy	ON DELETE / ON UPDATE	Zapisywany jako
C#	Język	—	—	—	.cs
Go	Język	—	—	—	.go
Java	Język	—	—	—	.java
Kotlin	Język	—	—	—	.kt
PHP	Język	—	—	—	.php
Rust	Język	—	—	—	.rs
Scala	Język	—	—	—	.scala
Swift	Język	—	—	—	.swift
TypeScript	Język	—	—	—	.ts
Doctrine	ORM	✓	✓	Tylko ON DELETE	.php
Drizzle	ORM	✓	✓	✓	.ts
JPA	ORM	✓	—	—	.java
SeaORM	ORM	✓	Tylko unikatowe	✓	.rs
Sequelize	ORM	✓	✓	✓	.ts
SQLAlchemy	ORM	✓	✓	✓	.py
TypeORM	ORM	✓	✓	✓	.ts
AML	Schemat	✓	✓	✓	.aml
DBML	Schemat	✓	✓	✓	.dbml
GraphQL	Schemat	✓	—	—	.graphql
JSON Schema	Schemat	—	—	—	.json
Mermaid	Schemat	✓	—	—	.mmd
Zod	Schemat	—	—	—	.ts

Domyślnym formatem jest GraphQL. Każdy format docelowy generuje kolumny; znaczniki ✓ pokazują, co jeszcze generuje.
Tabele są generowane w kolejności nazw zamiast w kolejności, w jakiej leżą na kanwie, a indeksy to te wymienione na karcie Indexes panelu Właściwości tabeli, nie wiersze Keys nad nimi. SeaORM zapisuje tylko indeksy unikatowe, a Mermaid oznacza kolumnę unikatową jako UK, ale nie zapisuje żadnego indeksu.
Każdy format docelowy oprócz Java, AML, DBML i Mermaid zapisuje kolumnę klucza podstawowego jako NOT NULL niezależnie od tego, czy ma ona ustawioną opcję Not Null. Java nie oznacza żadnej kolumny ani jako dopuszczającej wartość NULL, ani jako niedopuszczającej, a AML, DBML i Mermaid zachowują flagę taką, jaką ma ona w diagramie.

Co zapisują niektóre formaty docelowe:

• PHP: zwykłe klasy z typowanymi właściwościami publicznymi, zaczynające się od <?php i declare(strict_types=1);.
• Doctrine: encje Doctrine ORM 3 z atrybutami, dla DBAL w wersji 4.2 lub nowszej, każda kolumna z jej typem DBAL i opcjami dla wybranej bazy danych.
• Rust: jedna struktura pub struct na tabelę, z typami zapisanymi pełną ścieżką, takimi jak chrono::NaiveDateTime lub rust_decimal::Decimal, bez wiersza use.
• SeaORM: encje SeaORM 2.0 w formacie dense, każda tabela jako moduł pub mod, dzięki czemu cały tekst kompiluje się jako jeden plik.
• Swift: jedna struktura Codable, Hashable, Sendable na tabelę, wymagająca języka Swift w wersji 6.1 lub nowszej.
• TypeScript: jeden interfejs export interface na tabelę, który opisuje wiersz jako JSON, tak jak schemat Zod – data lub godzina jest typu string, a kolumna dopuszczająca wartość NULL ma typ T | null.
• Zod: jeden schemat wiersza Zod 4 na tabelę i wywnioskowany z niego typ, bez schematu wstawiania i bez relacji.
• JSON Schema: jeden dokument JSON Schema draft 2020-12, ze schematem wiersza dla każdej tabeli pod kluczem $defs.
• Mermaid: diagram erDiagram, taki, jaki renderuje GitHub, w którym każda tabela jest encją wymieniającą każdą kolumnę z jej typem i ewentualnym oznaczeniem PK, FK lub UK, a każda relacja – linią między jej dwiema tabelami.

AML, DBML i GraphQL to formaty dwukierunkowe: każdy z nich jest też źródłem importu. Zobacz stronę Importowanie i eksportowanie plików. Pozostałe schematy, JSON Schema, Mermaid i Zod, są tylko formatami wyjściowymi.
DBML zapisuje kolor każdej tabeli jako headercolor oraz, w kodzie całego dokumentu, blok TableGroup po definicjach Ref dla każdej grupy tabel, która zawiera tabelę. AML zapisuje kolor tabeli jako najbliższą spośród nazw kolorów AML.

ON DELETE i ON UPDATE

Akcje ON DELETE i ON UPDATE relacji ustawia się w jej menu kontekstowym – zobacz sekcję ON DELETE i ON UPDATE.
Formaty docelowe ze znacznikiem ✓ w kolumnie ON DELETE / ON UPDATE tabeli w sekcji Język zapisują akcje ustawione w relacji; akcja pozostawiona na wartości Not set niczego nie zapisuje.
To, które akcje zachowują formaty docelowe ORM, zależy od wybranej bazy danych, natomiast AML i DBML zachowują je wszystkie – zobacz sekcję Baza danych.

• Doctrine zapisuje tylko ON DELETE, ponieważ w Doctrine nie ma ON UPDATE. Dodaje onDelete: 'CASCADE' do każdego atrybutu #[ORM\JoinColumn] relacji ManyToOne lub OneToOne po stronie właścicielskiej, na przykład #[ORM\JoinColumn(name: 'user_id', referencedColumnName: 'id', nullable: false, onDelete: 'CASCADE')], a do OneToMany lub OneToOne po stronie odwrotnej nie dodaje niczego. Relacja do kolumny unikatowej, która nie jest kluczem podstawowym, pozostaje zwykłymi kolumnami, które Doctrine mapuje bez asocjacji, więc nie jest dla niej zapisywana żadna akcja.
• Drizzle zapisuje je małymi literami. W wywołaniu .references() są to opcje, na przykład { onDelete: "cascade", onUpdate: "set null" }; w wywołaniu foreignKey(), generowanym dla klucza wielokolumnowego, są łączone w łańcuch, na przykład .onDelete("restrict").onUpdate("no action").
• SeaORM zapisuje je w relacji belongs_to tabeli podrzędnej, najpierw ON UPDATE, pod nazwami używanymi przez SeaORM: NoAction, Cascade, SetNull, SetDefault i Restrict, na przykład on_update = "Cascade", on_delete = "SetNull". Relacja has_one lub has_many tabeli nadrzędnej nie dostaje żadnej.
• Sequelize zapisuje wpisy onDelete: "CASCADE" i onUpdate w obu wywołaniach asocjacji: hasMany lub hasOne oraz belongsTo. Klucz wielokolumnowy nie dostaje wywołań asocjacji, więc Sequelize nie zapisuje dla niego akcji.
• SQLAlchemy przekazuje argumenty ondelete="CASCADE" i onupdate do ForeignKey() w przypadku klucza jednokolumnowego, a do ForeignKeyConstraint() w przypadku klucza wielokolumnowego.
• TypeORM zapisuje opcje onDelete: "CASCADE" i onUpdate w dekoratorze @ManyToOne lub @OneToOne po stronie właścicielskiej, nigdy po stronie odwrotnej. Zawsze pomija SET DEFAULT, ponieważ TypeORM zapisałby tę akcję jako DEFAULT, czego nie akceptuje żadna baza danych.
• DBML dodaje ustawienia do definicji Ref, na przykład [delete: set null, update: no action].
• AML zapisuje relację, która ma akcję, jako osobną instrukcję rel z właściwościami, na przykład {onDelete: cascade, onUpdate: "set null"}, zamiast zapisywać ją bezpośrednio przy jej kolumnie.

JPA nie zapisuje żadnej: czysta specyfikacja JPA nie ma dla nich opcji, a generator nie używa adnotacji @OnDelete z Hibernate. Mermaid również nie zapisuje żadnej, ponieważ w linii diagramu erDiagram nie ma na nie miejsca.
Na karcie Code Generator we Właściwościach tabeli, która pokazuje jedną tabelę, DBML nie zapisuje definicji Ref, a AML – instrukcji rel, więc żaden z nich nie pokazuje tam akcji; AML pozostawia relację jednokolumnową, która ma akcje, bezpośrednio przy jej kolumnie, tak samo jak relację bez akcji. Mermaid w ogóle nie zapisuje tam linii relacji. Doctrine i SeaORM zapisują tam tę samą encję co w całym dokumencie, łącznie z akcjami.

Styl nazw

Każda z opcji Table Name Case i Column Name Case obsługuje wartości Pascal, Camel, Snake i None.
Wartości domyślne to Pascal dla nazw tabel i Camel dla nazw kolumn. Wartość None generuje nazwę w takiej postaci, w jakiej jest zapisana w diagramie.
Przy każdym stylu nazwa zarezerwowana przez język formatu docelowego jest zapisywana ze znakiem ucieczki tam, gdzie ten język to umożliwia, na przykład @class w C# lub r#type w Rust, a tam, gdzie nie umożliwia, jest zmieniana, na przykład na class_ w Java.

AML, DBML i Mermaid ignorują oba ustawienia i zawsze generują nazwy z diagramu.
SeaORM również je ignoruje: nazywa pola i moduły w stylu snake case, czyli w postaci, którą SeaORM odczytuje z powrotem, a przechowywane nazwy podaje w table_name oraz, gdy się różnią, w column_name.
Dla tych czterech formatów docelowych panel przyciemnia obie listy i wyświetla pod nimi dopisek Not used by.

Baza danych

Typy danych są ustalane na podstawie wybranej bazy danych – zobacz sekcję Bazy danych.
Na tej karcie wybierz ją z listy Database w panelu, z pozycji Database w menu kontekstowym lub w Szybkim wyszukiwaniu, a kod od razu jest generowany na nowo. Jest to jedyne ustawienie bazy danych w diagramie, to samo, które ustawiają menu kontekstowe kanwy i karta Schemat SQL, więc zmiana wprowadzona tutaj jest widoczna również tam.
Drizzle bierze swój dialekt z tego samego ustawienia: pgTable dla PostgreSQL, mysqlTable dla MySQL i MariaDB, sqliteTable dla SQLite i pgTable dla każdej innej bazy danych.
SeaORM zapisuje column_type tam, gdzie SeaORM w przeciwnym razie utworzyłby inny typ kolumny w PostgreSQL, MySQL, MariaDB lub SQLite, a w MSSQL, Oracle, Snowflake lub Databricks, dla których SeaORM nie ma backendu, nie zapisuje go wcale.

Wybrana baza danych decyduje też o tym, które akcje ON DELETE i ON UPDATE zapisują formaty docelowe ORM.
Doctrine, SeaORM, Sequelize, SQLAlchemy i TypeORM pomijają każdą akcję, którą pomija Schemat SQL tej bazy danych, na przykład SET DEFAULT w MySQL i MariaDB, RESTRICT w MSSQL lub każdą akcję oprócz NO ACTION w Snowflake i Databricks, więc obowiązuje domyślna akcja bazy danych. Pełną listę zawiera sekcja ON DELETE i ON UPDATE.
Drizzle kieruje się natomiast dialektem, który zapisuje: kod mysqlTable pomija SET DEFAULT, a kod pgTable i sqliteTable zachowuje każdą akcję, łącznie z kodem pgTable, który Drizzle zapisuje dla MSSQL, Oracle, Snowflake i Databricks.

Wyjątkiem są AML, DBML i Mermaid: generują każdy typ danych w takiej postaci, w jakiej jest zapisany w diagramie, więc ustawienie bazy danych nie zmienia ich wyniku, a panel przyciemnia dla nich opcję Database. AML i DBML zapisują każdą akcję ustawioną w relacji, a Mermaid nie zapisuje żadnej.

Cudzysłów

Opcja Bracket jest dostępna w panelu, menu kontekstowym i Szybkim wyszukiwaniu tylko wtedy, gdy językiem jest Doctrine, JPA lub SeaORM.
Jest to to samo ustawienie co cudzysłów na karcie Schemat SQL – zobacz stronę Schemat SQL – więc zmiana wprowadzona tutaj zmienia również sposób, w jaki Schemat SQL ujmuje nazwy w cudzysłów. Oferuje wartości SingleQuote, DoubleQuote, Backtick i None, a początkowo ma wartość None.

• Doctrine: przy każdym cudzysłowie oprócz None każda nazwa tabeli, kolumny i kolumny złączenia jest ujmowana w grawisy, bo w ten sposób Doctrine oznacza nazwę do ujęcia w cudzysłów, na przykład #[ORM\Table(name: '`order`')]. Przy None ujmowana jest tylko nazwa, która tego wymaga: słowo zarezerwowane przez bazę danych, nazwa, która nie jest zwykłym identyfikatorem ASCII, lub nazwa wpisana w cudzysłowie.
• JPA: przy każdym cudzysłowie oprócz None nazwa tabeli będąca słowem zarezerwowanym jest ujmowana w cudzysłów wewnątrz @Table, na przykład @Table(name = "\"user\""). Przy None pozostaje bez cudzysłowu, tak jak pozostawia ją Schemat SQL.
• SeaORM: przy None nazwy są zapisywane tak, jak przechowuje je baza danych: nazwa tabeli z kropką jest dzielona na schema_name i table_name, a w PostgreSQL nazwa bez cudzysłowu jest zamieniana na małe litery. Przy każdym innym cudzysłowie nazwa jest zachowywana w całości, w takiej postaci, w jakiej ją wpisano.

Zapisywanie lub kopiowanie wyniku

Polecenie Save file, dostępne u dołu panelu opcji lub w menu kontekstowym, zapisuje wyświetlany kod jako plik.
Plik jest nazywany tak jak każdy eksport, <database name>-<timestamp>, z dopisanym rozszerzeniem podanym w tabeli w sekcji Język, na przykład shop-2026-10-12T04_05_06.ts, i trafia tam, gdzie każdy eksport w aplikacji hosta – zobacz sekcję Eksportowanie. Java i JPA umieszczają wszystkie klasy w jednym pliku .java, tak jak pokazuje je karta.
W menu Export nie ma pozycji Code Generator, a karta Code Generator we Właściwościach tabeli nie pozwala zapisać pliku.

Aby skopiować kod, kliknij przycisk Copy u dołu panelu albo najedź wskaźnikiem na kod i kliknij przycisk kopiowania w jego prawym górnym rogu, co jest jedynym sposobem we Właściwościach tabeli.
Powiadomienie Copied! ze znacznikiem wyboru potwierdza to przez dwie sekundy. Jeśli przeglądarka lub host odmówi dostępu do schowka, zamiast tego informuje o tym powiadomienie Couldn't copy to the clipboard ze znakiem ostrzeżenia. Ponowne skopiowanie zastępuje powiadomienie, zamiast dodawać kolejne.
Tekst można też zaznaczyć, więc możesz skopiować tylko potrzebną część.