Edycja relacji

Relacje rysuje się za pomocą menu kontekstowego kanwy, paska narzędzi kanwy, funkcji Szybkie wyszukiwanie lub skrótu klawiaturowego – zobacz stronę Rozpoczęcie edycji.
Ta strona opisuje, co możesz zrobić z relacją, która już istnieje, jak okno dialogowe Mapuj kolumny sprawia, że relacja kończy się na kolumnach, które tabela podrzędna już ma, oraz jak nazywane są kolumny kluczy obcych dodawane przez relację.

Usuwanie

Relację można usunąć za pomocą menu kontekstowego relacji.

Nie ma do tego skrótu klawiaturowego, ponieważ relacji nie zaznacza się tak jak tabeli czy notatki: klawisze Delete i Backspace, które usuwają zaznaczone elementy, nigdy nie usuwają samej relacji – zobacz sekcję Usuwanie tabel i notatek.
Relacje są też usuwane razem z tym, co łączą: usunięcie tabeli usuwa każdą relację z nią połączoną, a usunięcie kolumny usuwa każdą relację, która z niej korzysta.

Zmiana typu

Typ można zmienić za pomocą pozycji Relationship Type w menu kontekstowym relacji.
Dostępne są cztery typy, a bieżący jest oznaczony znacznikiem wyboru:

• Zero One
• Zero N
• One Only
• One N

Są to te same cztery typy, od których zaczynasz rysowanie relacji, każdy z własnym skrótem klawiaturowym – zobacz stronę Rozpoczęcie edycji.

ON DELETE i ON UPDATE

Akcje ustawia się za pomocą pozycji On Delete i On Update w menu kontekstowym relacji, między pozycjami Relationship Type i Map Columns.
Każda z nich oferuje te same sześć pozycji, a bieżąca jest oznaczona znacznikiem wyboru:

• Not set
• NO ACTION
• CASCADE
• SET NULL
• SET DEFAULT
• RESTRICT

Pozycja Not set nie zapisuje żadnej klauzuli, więc obowiązuje domyślne zachowanie samej bazy danych. Nowa relacja, narysowana lub utworzona w oknie dialogowym Mapuj kolumny, ma na początku obie akcje ustawione na Not set, a późniejszy wybór pozycji Not set usuwa ustawioną akcję.
Obie akcje są niezależne: zmiana jednej pozostawia drugą bez zmian.
Łącznik pokazuje, co jest ustawione – zobacz sekcję Odczytywanie łącznika.
Relacja skopiowana i wklejona lub zduplikowana razem ze swoimi tabelami zachowuje obie akcje, a import z formatu Schemat SQL, DBML lub AML wczytuje akcje zadeklarowane w pliku – zobacz stronę Importowanie i eksportowanie plików.

Każdą akcję można wybrać niezależnie od bazy danych.
Akcja, którą wybrana baza danych pomija w swoim Schemacie SQL, ma obok siebie przygaszoną adnotację, na przykład not in MySQL. Pozycja Not set nigdy jej nie ma, a zmiana bazy danych aktualizuje adnotacje.
Akcja z adnotacją jest mimo to zapisywana w relacji: łącznik ją pokazuje, a formaty JSON, DBML i AML ją zachowują, ale Schemat SQL tej bazy danych pomija klauzulę, więc obowiązuje domyślne zachowanie bazy danych.

Schemat SQL zapisuje następujące akcje i pomija pozostałe:

Baza danych	ON DELETE	ON UPDATE
Databricks	NO ACTION	NO ACTION
MSSQL	NO ACTION, CASCADE, SET NULL, SET DEFAULT	NO ACTION, CASCADE, SET NULL, SET DEFAULT
MariaDB	NO ACTION, CASCADE, SET NULL, RESTRICT	NO ACTION, CASCADE, SET NULL, RESTRICT
MySQL	NO ACTION, CASCADE, SET NULL, RESTRICT	NO ACTION, CASCADE, SET NULL, RESTRICT
Oracle	CASCADE, SET NULL	brak
PostgreSQL	wszystkie pięć	wszystkie pięć
Snowflake	NO ACTION	NO ACTION
SQLite	wszystkie pięć	wszystkie pięć

Schemat SQL dla Snowflake zapisuje też komentarz z nazwą każdej pominiętej akcji – zobacz sekcję Akcje referencyjne.

To, które akcje zapisują formaty docelowe ORM Generatora kodu, zależy zarówno od formatu docelowego, jak i od wybranej bazy danych – zobacz stronę Generator kodu.

Mapuj kolumny

Okno dialogowe „Mapuj kolumny” przyporządkowuje kluczowi tabeli nadrzędnej kolumny tabeli podrzędnej, po jednym wierszu na każdą kolumnę klucza.
Każdy wiersz albo korzysta z kolumny, którą tabela podrzędna już ma, albo dodaje nową kolumnę klucza obcego, dzięki czemu relacja może kończyć się na kolumnach, które już istnieją.

Okno dialogowe można otworzyć na dwa sposoby:

• Podczas rysowania relacji, za pomocą przycisku Map to existing columns obok tabeli podrzędnej – zobacz sekcję Tworzenie relacji. Przycisk Map dodaje wtedy relację rysowanego typu.
• Za pomocą pozycji Map Columns w menu kontekstowym relacji, aby zmienić kolumny istniejącej relacji. Przycisk Save zapisuje wtedy zmianę. W edytorze tylko do odczytu ta pozycja nie jest dostępna.

Podtytuł okna dialogowego podaje obie tabele i typ relacji, na przykład users → posts · One N. Typ jest tu widoczny, ale nie da się go tu zmienić – aby go zmienić, zobacz sekcję Zmiana typu.

Pole References określa klucz, na który wskazuje relacja: Primary Key z kolumnami w kolejności występowania w tabeli, a następnie Unique: <column> dla każdej kolumny oznaczonej opcją Unique. Pole jest widoczne tylko wtedy, gdy do wyboru jest więcej niż jedna możliwość.
Indeks unikatowy nie jest tu traktowany jako klucz, a kolumna z opcją Unique, która stanowi cały klucz podstawowy, nie pojawia się na liście dwukrotnie.
Wybór innego klucza tworzy wiersze od nowa. Wiersz zachowuje wybraną kolumnę, dopóki ta kolumna nadal jest w tabeli podrzędnej.

Pod nagłówkami Referenced column i Foreign key column każdy wiersz pokazuje kolumnę klucza z jej typem danych oraz listę kolumn tabeli podrzędnej, z którymi można ją połączyć w parę:

• Pozycja Pick a column pozostawia wiersz pusty.
• Pozycja New column: <name> dodaje nową kolumnę klucza obcego. Wyświetlana nazwa to ta, którą kolumna otrzyma zgodnie z opisem w sekcji Nazwy kolumn kluczy obcych, z numeracją uwzględniającą kolumny tabeli podrzędnej i inne wiersze dodające nową kolumnę. Pozycja nie jest dostępna, gdy nazwa byłaby pusta, jak w przypadku klucza bez nazwy.
• Każda kolumna tabeli podrzędnej w postaci <name> (<data type>). Kolumna wybrana w innym wierszu jest wyświetlana jako <name> (<data type>) · in use i nie można jej wybrać, więc żadne dwa wiersze nie korzystają z tej samej kolumny. Kolumnę, której używa już inna relacja, nadal można wybrać, dzięki czemu na przykład współdzielona kolumna tenant_id może służyć kilku relacjom.

W oknie z przyciskiem Map wiersz jest od razu wypełniony tylko wtedy, gdy dokładnie jedna kolumna tabeli podrzędnej ma, bez uwzględniania wielkości liter, nazwę, którą otrzymałaby dla tego wiersza nowa kolumna klucza obcego przed jakąkolwiek numeracją _2, na przykład users_id dla id w tabeli users i member_id dla member_id. Dopóki opcja Bracket ma wartość None, czyli domyślną, liczy się również nazwa utworzona z części tabelowej nazwy tabeli kwalifikowanej schematem, więc kolumna id w tabeli public.users zostaje połączona w parę z public.users_id lub users_id. W przypadku klucza Unique liczy się także własna nazwa kolumny klucza, więc kolumna vin zostaje połączona w parę z kolumną vin. Każdy pozostały wiersz zaczyna od pozycji Pick a column.
W oknie z przyciskiem Save każdy wiersz zaczyna od kolumny, której relacja używa obecnie. W obu przypadkach wybór innego klucza w polu References wypełnia puste wiersze tego klucza według tych samych nazw.

Gdy typ danych wybranej kolumny różni się od typu, który kolumna tabeli nadrzędnej nadaje kluczowi obcemu, informuje o tym komunikat pod wierszem.
Gdy ustawienie Synchronizacja typu danych w relacjach jest włączone, a kolumna tabeli nadrzędnej ma typ danych, komunikat brzmi <column> becomes <type> i podaje typ, który zapisze mapowanie. W przeciwnym razie brzmi Types differ: <parent type> and <child type>, a kolumna zachowuje swój typ.

Przycisk Map lub Save pozostaje nieaktywny, dopóki coś stoi na przeszkodzie, a komunikat pod wierszami podaje przyczynę:

• Pick a foreign key column for every referenced column: któryś wiersz jest nadal pusty.
• At least one column must reference a different column: relacja zwrotna, w której każdy wiersz wybiera własną kolumnę nadrzędną.
• These columns are already linked by another relationship: inna relacja między tymi samymi dwiema tabelami łączy dokładnie te kolumny.
• <parent> has no key to reference: w oknie z przyciskiem Map tabela nadrzędna nie ma ani klucza podstawowego, ani kolumny z opcją Unique.

Przycisk Save pozostaje też nieaktywny, dopóki mapowanie nie różni się od bieżącego mapowania relacji.
W oknie z przyciskiem Save wiersz wyświetla (removed), gdy jego kolumna zniknęła ze swojej tabeli. Wybierz inną kolumnę tabeli podrzędnej lub, jeśli zniknęła kolumna tabeli nadrzędnej, wybierz klucz w polu References. W oknie z przyciskiem Map wiersz, którego wybrana kolumna zostanie usunięta, wraca do pozycji Pick a column.

Dla relacji, której kolumny po stronie nadrzędnej nie są dokładnie jednym z kluczy tabeli nadrzędnej, okno otwiera się z wybraną dodatkową pozycją na końcu pola References, Current columns (not a key), która zachowuje te kolumny bez zmian. Gdy tabela nadrzędna nie ma żadnego klucza, jest to jedyna możliwość, a pole References nie jest wyświetlane.
W takim przypadku komunikat The referenced columns are not a key of <parent> (lub <parent> has no key to reference, gdy tabela nadrzędna nie ma żadnego klucza) jest informacją, a nie błędem: przycisk Save nadal działa, więc możesz zmienić kolumny tabeli podrzędnej i zachować odwołanie.
Dla relacji, której dwóch list kolumn nie da się połączyć w pary, na przykład dlatego, że mają różną długość, okno pokazuje wiersze (invalid), a przycisk Save pozostaje nieaktywny, dopóki nie wybierzesz klucza w polu References lub, jeśli tabela nadrzędna nie ma klucza, nie dodasz do niej klucza podstawowego albo kolumny z opcją Unique.

Otwarte okno dialogowe śledzi zmiany w diagramie, łącznie ze zmianami wprowadzanymi przez współpracownika lub agenta kodującego, i zachowuje dokonany wybór.
Jeśli w tym czasie zmienią się kolumny relacji lub klucz, z którym okno zostało otwarte, okno dodaje komunikat This relationship changed while the dialog was open.

Co zapisują przyciski Map i Save:

• Przycisk Map dodaje relację z pozycjami On Delete i On Update ustawionymi na Not set. Przycisk Save zmienia tylko kolumny relacji, kierując jej stronę nadrzędną na klucz wybrany w polu References, i zachowuje jej typ oraz akcje ON DELETE i ON UPDATE.
• Wiersz New column dodaje kolumnę na końcu tabeli podrzędnej, tak samo jak rysowanie relacji: z flagą NOT NULL, z nazwą utworzoną od klucza, z typem danych, wartością domyślną i komentarzem klucza – zobacz sekcję Relacje identyfikujące.
• Nazwa wybranej kolumny nigdy się nie zmienia, a jej flaga Not Null, klucz podstawowy, flaga Unique, wartość domyślna i komentarz pozostają bez zmian. Jej typ danych zmienia się tylko wtedy, gdy ustawienie Relationship DataType Sync jest włączone, a kolumna tabeli nadrzędnej ma typ danych: kolumna przyjmuje typ, który kolumna tabeli nadrzędnej nadaje kluczowi obcemu, czyli dla klucza typu serial typ całkowity, tak jak nowa kolumna, a zmiana przenosi się dalej wzdłuż relacji w taki sam sposób jak przy synchronizacji.
• Kolumna, której mapowanie przestaje używać, pozostaje w tabeli podrzędnej i przestaje być oznaczona jako klucz obcy, chyba że kończy się na niej jeszcze inna relacja.
• Wszystko, co zapisuje jedno użycie przycisku Map lub Save, łącznie z nowymi kolumnami i zmianami typów, stanowi jeden krok cofania.

To, czy relacja jest identyfikująca i jak rysowany jest jej koniec przy tabeli nadrzędnej, wynika ze zmapowanych kolumn tabeli podrzędnej, tak jak w przypadku każdej relacji. Mapowanie na kolumny klucza podstawowego tabeli podrzędnej od razu czyni relację identyfikującą, a mapowanie na kolumnę dopuszczającą wartość NULL umieszcza kółko na końcu przy tabeli nadrzędnej – zobacz sekcję Odczytywanie łącznika.
Klucz obcy w Schemacie SQL odwołuje się do wybranego klucza, na przykład REFERENCES vehicle (vin) dla klucza Unique.

Jeśli diagram zawiera już to mapowanie, gdy naciśniesz przycisk Map lub Save, ponieważ współpracownik lub agent kodujący wprowadził je wcześniej, nic nie jest zapisywane.
Jeśli diagram zmienił się tak, że mapowanie już do niego nie pasuje, nic nie jest zapisywane i pojawia się powiadomienie Couldn't map columns: the diagram changed.

Przycisk Cancel, przycisk x, klawisz Escape lub kliknięcie przyciemnionego obszaru poza oknem dialogowym zamyka je, niczego nie zapisując.
Przyciemniony obszar obejmuje cały edytor, łącznie z paskiem narzędzi, a otwarty Eksplorator pozostaje pod nim otwarty.
Okno dialogowe zamyka się również po otwarciu Szybkiego wyszukiwania, po opuszczeniu karty ERD oraz po przełączeniu edytora w tryb tylko do odczytu.
Ctrl + F (Windows/Linux) lub ⌘ + F (Mac) także zamyka okno dialogowe i umieszcza kursor tekstowy w polu wyszukiwania, którego używa wyszukiwanie w Eksploratorze, otwierając Eksplorator, jeśli jest zamknięty. W edytorze zbyt wąskim, aby pokazać Eksplorator, skrót nadal zamyka okno dialogowe, ale zamiast przenosić kursor tekstowy, wyświetla powiadomienie – zobacz sekcję Otwieranie i zamykanie.
Jeśli jedna z tabel, których dotyczy okno, lub sama relacja zostanie usunięta, gdy okno jest otwarte, okno zamyka się i wyświetla powiadomienie, na przykład Map Columns closed: the relationship was removed.
Gdy okno jest otwarte, skróty klawiaturowe kanwy, cofanie i ponawianie oraz kopiowanie i wklejanie nic nie robią.

Agent kodujący nie ma narzędzia odpowiadającego oknu dialogowemu „Mapuj kolumny”. Aby ponownie zmapować relację, usuwa ją narzędziem erd_remove_relationship, które zachowuje jej kolumny kluczy obcych, i rysuje ją ponownie na istniejących kolumnach narzędziem erd_link_columns, obie operacje w jednym wywołaniu erd_batch – zobacz stronę Narzędzia.

Relacje N:M

Ponieważ edytor opiera się na modelu fizycznym, relację N:M wyraża się za pomocą tabeli łączącej, jak pokazano poniżej.

Gdy tabela łącząca ma już swoje kolumny kluczy, na przykład product_id i tag_id w tabeli product_tags, narysuj każdą relację za pomocą przycisku Map to existing columns i wybierz te kolumny, zamiast dodawać nowe – zobacz sekcję Mapuj kolumny. Jeśli stanowią one klucz podstawowy tabeli łączącej, każda relacja od razu jest identyfikująca.

Import z formatu GraphQL, DBML lub AML sam tworzy tabelę łączącą.
Deklaracja relacji wiele do wielu trafia do diagramu jako tabela o nazwie <left>_<right> z komentarzem Junction table inferred from <left> <-> <right>, połączona z obiema stronami relacjami identyfikującymi.
Zobacz stronę Importowanie i eksportowanie plików.

Relacje identyfikujące

Narysowanie relacji przez kliknięcie tabeli podrzędnej lub za pomocą przycisku Create new columns kopiuje każdy klucz podstawowy tabeli nadrzędnej do tabeli podrzędnej jako kolumnę klucza obcego z flagą NOT NULL, więc nowa relacja jest początkowo nieidentyfikująca.
Kopia przejmuje typ danych, wartość domyślną i komentarz klucza, ale nie flagi Unique ani Auto Increment, a jej nazwa powstaje zgodnie z opisem w sekcji Nazwy kolumn kluczy obcych.
Wyjątkiem co do typu danych jest klucz typu serial: jego kopia przyjmuje typ całkowity, który przechowuje typ serial. W każdej bazie danych smallserial i serial2 dają smallint, serial4 daje integer, a bigserial i serial8 dają bigint. Sam typ serial daje integer w PostgreSQL i bigint unsigned w MySQL oraz MariaDB, a w każdej innej bazie danych pozostaje typem serial.
Liczy się tylko cała nazwa typu, bez uwzględniania wielkości liter, więc typ serial(4) jest kopiowany w niezmienionej postaci. Typ zapisany wielkimi literami daje wielkie litery: SERIAL daje INTEGER w PostgreSQL. Kolumna klucza obcego, która w zapisanym diagramie ma już typ serial, zachowuje ten typ.
Aby relacja stała się identyfikująca, ustaw te kolumny kluczy obcych w tabeli podrzędnej jako klucze podstawowe: zaznacz je wszystkie i naciśnij raz Alt + K (Windows/Linux) lub ⌥ + K (Mac) albo wybierz w menu kontekstowym tabeli pozycję Primary Key, która przy zaznaczeniu dwóch lub więcej kolumn nosi nazwę Primary Key on selected columns – zobacz sekcję Klucz podstawowy kolumny.

Edytor sam pilnuje tej zgodności.
Relacja jest identyfikująca, dopóki każda kolumna po jej stronie podrzędnej jest kluczem podstawowym, i staje się nieidentyfikująca, gdy tylko którakolwiek z nich przestanie nim być.

Nazwy kolumn kluczy obcych

Podczas rysowania relacji każda dodawana kolumna klucza obcego otrzymuje nazwę od klucza tabeli nadrzędnej, który ta kolumna kopiuje:

• Jednowyrazowa nazwa klucza, na przykład id, ID lub uuid, otrzymuje na początku nazwę tabeli nadrzędnej i podkreślenie: id w tabeli products staje się products_id.
• Wielowyrazowa nazwa klucza, na przykład member_id, userId lub UserID, pozostaje bez zmian.
• Jednowyrazowa nazwa klucza, która jest, bez uwzględniania wielkości liter, nazwą samej tabeli, również pozostaje bez zmian: currency w tabeli currency pozostaje currency. Klucz, który jedynie zawiera nazwę tabeli, nadal otrzymuje prefiks: username w tabeli user staje się user_username.

Nazwa jest jednym wyrazem, gdy zawiera wyłącznie litery i cyfry bez zmiany wielkości liter.
Każdy inny znak ją dzieli, więc _id, order no i order-no składają się z kilku wyrazów.
Dzieli ją również zmiana wielkości liter, odczytywana tak jak w zapisie camelCase: mała litera, po której następuje wielka (userId), dwie wielkie litery, po których następuje mała (IDCard, IDs), lub litera pisma bez rozróżnienia wielkości liter, takiego jak hangul, kana lub pismo han, obok litery pisma, które ją rozróżnia (회원ID).
Cyfry nie dzielą wyrazu, więc id2 i SHA256 są jednym wyrazem. Wyraz złożony zapisany literami jednej wielkości też jest jednym wyrazem: memberid w tabeli members staje się members_memberid.

Nazwa tabeli jest używana w takiej postaci, w jakiej jest zapisana, z wyjątkiem spacji na początku i na końcu: wielkość liter, spacje wewnątrz i kropki są zachowywane, nazwa nie jest zamieniana na liczbę pojedynczą, a opcje Table Name Case i Column Name Case Generatora kodu nie mają znaczenia. Tabela Users z kluczem ID daje Users_ID.
Każda kolumna klucza złożonego otrzymuje nazwę osobno: tabela orders z kluczem (tenant_id, id) dodaje tenant_id i orders_id.

Nazwa, którą tabela podrzędna już ma, bez uwzględniania wielkości liter, otrzymuje numer _2, _3 i tak dalej, przy czym wybierany jest pierwszy wolny numer.
Druga relacja od tabeli users z kluczem id do tej samej tabeli dodaje users_id_2, a relacja zwrotna w tabeli members z kluczem member_id dodaje member_id_2.
Kolumny jednego klucza złożonego są w ten sam sposób numerowane względem siebie, a nazwa pozostawiona bez zmian zajmuje swoje miejsce jako pierwsza: tabela user z kluczem (id, user_id) dodaje user_id dla user_id i user_id_2 dla id.

Gdy tabela nadrzędna nie ma nazwy, nazwa klucza pozostaje bez zmian i w razie konfliktu jest numerowana jak każda inna.
Klucz bez nazwy daje kolumnę klucza obcego bez nazwy.
Dotyczy to również klucza podstawowego, który edytor dodaje do tabeli nadrzędnej bez klucza podstawowego, chyba że nadasz mu nazwę przed kliknięciem tabeli podrzędnej.

Nazwy są ustalane podczas rysowania relacji. Późniejsza zmiana nazwy tabeli nadrzędnej lub jej klucza nie zmienia ich nazw.
Wiersze New column w oknie dialogowym Mapuj kolumny są nazywane według tych samych zasad, a lista pokazuje każdą nazwę, zanim ją wybierzesz.
Relacje, które pojawiają się z gotowymi kolumnami – z importu, wklejenia, duplikowania lub z okna dialogowego „Mapuj kolumny” łączącego w pary istniejące kolumny – zachowują nazwy tych kolumn.
Agent kodujący, który dodaje relację narzędziem erd_add_relationship, otrzymuje te same nazwy i typy danych – zobacz stronę Narzędzia.

Odczytywanie łącznika

• Relacja identyfikująca jest rysowana linią ciągłą, a nieidentyfikująca – linią przerywaną.
• Koniec przy tabeli podrzędnej ma symbol liczności typu relacji: kółko i kreskę dla Zero One, kółko i kurzą łapkę dla Zero N, dwie kreski dla One Only oraz kreskę i kurzą łapkę dla One N.
• Koniec przy tabeli nadrzędnej to kółko i kreska, jak w Zero One, gdy którakolwiek z kolumn klucza obcego dopuszcza wartość NULL, oraz dwie kreski, jak w One Only, gdy wszystkie mają flagę NOT NULL.
• Najechanie wskaźnikiem na łącznik wyróżnia go razem z kolumnami, które łączy w obu tabelach.

Relacja z ustawioną akcją ON DELETE lub ON UPDATE ma obok końca przy tabeli podrzędnej etykietę, na przykład D:C U:R: D: i akcja ON DELETE, a potem U: i akcja ON UPDATE, każda tylko wtedy, gdy jest ustawiona.
Akcje są skracane zgodnie z notacją narzędzia erwin: C dla CASCADE, R dla RESTRICT, SN dla SET NULL, SD dla SET DEFAULT i NA dla NO ACTION. Relacja, która nie ma ustawionej żadnej z tych akcji, nie ma etykiety.
Etykieta znajduje się po stronie oddalonej od tabeli podrzędnej, nad linią, gdy łącznik wychodzi z lewego lub prawego boku tej tabeli, i na prawo od linii, gdy wychodzi z górnego lub dolnego boku, nie nachodząc na symbol liczności.
Jest rysowana w kolorze łącznika na małym prostokącie w kolorze tła kanwy i podświetla się razem ze swoim łącznikiem. Etykiety są rysowane nad wszystkimi łącznikami, więc linia, która przecina etykietę, biegnie pod nią.
Etykieta pokazuje akcję zapisaną w relacji niezależnie od tego, co zapisuje wybrana baza danych, więc ON DELETE SET DEFAULT nadal wyświetla się jako D:SD w MySQL.

Najechanie wskaźnikiem na łącznik, który ma ustawioną którąkolwiek z akcji, pokazuje też podpowiedź z pełnym zapisem klauzul, po jednej w wierszu, na przykład ON DELETE CASCADE i ON UPDATE RESTRICT.
Podpowiedź pojawia się nawet wtedy, gdy etykieta jest ukryta.

Przejście do relacji podświetla ją: wybór wiersza w folderze Foreign Keys tabeli w Eksploratorze lub wiersza klucza obcego w Podglądzie różnic rysuje jej łącznik i etykietę w kolorze wyróżnienia po najechaniu wskaźnikiem. W Podglądzie różnic podświetlany jest łącznik po każdej stronie, która zawiera relację, więc dodany klucz obcy podświetla tylko stronę bieżącego dokumentu, a usunięty – tylko stronę zapisanego dokumentu.
Przejście zaznacza tylko tabelę podrzędną wraz z jej kolumnami kluczy obcych, a komórka z fokusem znajduje się w pierwszej z nich; sama relacja nadal nigdy nie jest zaznaczana. Informacje o tym, dokąd przesuwa się widok, znajdziesz w sekcji Dokąd prowadzi przejście.
Podświetlenie gaśnie przy następnym naciśnięciu lewego lub prawego przycisku myszy na kanwie, czy to w pustym miejscu, na tabeli, notatce, grupie tabel, czy na łączniku, nawet jeśli naciśnięcie nie zmienia zaznaczenia. Gaśnie też po przejściu do innego wiersza lub dopasowania wyszukiwania w Eksploratorze, a także po przejściu do innego wiersza w Podglądzie różnic, po każdej stronie, do której prowadzi ten wiersz.
Podświetlenie pozostaje przy przesuwaniu widoku środkowym przyciskiem myszy lub narzędziem Rączka, a także przy zwijaniu lub rozwijaniu wiersza w Eksploratorze lub Podglądzie różnic, anulowaniu zaznaczenia klawiszem Escape oraz przejściu z funkcji Szybkie wyszukiwanie lub z przycisku kafelka z łączem zewnętrznym w trybie Przepływ.
Podświetlenie nie jest zapisywane ani nie trafia do historii cofania, a współpracownicy go nie widzą.

Ukryj łączniki na kanwie ERD opcją widoku Relationship albo tylko ich etykiety opcją widoku Referential Actions, która jest domyślnie włączona – zobacz sekcję Opcje widoku tabel.
Etykiety nie są rysowane przy powiększeniu 70% i mniejszym, przy którym tabele zwijają się do samej nazwy.
Eksport obrazu jest zawsze rysowany w skali 100%, więc zawiera etykiety niezależnie od powiększenia kanwy, chyba że ukrywa je opcja widoku. Gdy opcja Background jest wyłączona, prostokąt za każdą etykietą również jest przezroczysty.
Tryb Przepływ na karcie Wizualizacja rysuje łączniki nawet przy wyłączonej opcji Relationship, każdy jako jedną gładką, ciągłą, szarą krzywą z tymi samymi oznaczeniami końców, więc linia przerywana, etykiety, podpowiedź, podświetlenie po przejściu i prowadzenie ortogonalne opisane na tej stronie dotyczą tylko kanwy ERD. Relacja tabeli z samą sobą również w trybie Przepływ zakręca wokół prawego górnego rogu – zobacz sekcję Prowadzenie łączników.

Prowadzenie łączników

Łączniki są prowadzone ortogonalnie.
Trasa okrąża tabele, które leżą między jej dwoma końcami, zamiast przez nie przechodzić, a jej narożniki są zaokrąglone.
Każdy koniec wychodzi ze swojej tabeli krótkim prostym odcinkiem, zanim skręci, więc dwie niedaleko od siebie położone tabele, których końce łącznika są w jednej linii, łączy jedna prosta linia zamiast okrężnej trasy.
Trasy wychodzące z tego samego boku tabeli są rozkładane na osobne korytarze, aby nie nakładały się na siebie.
Omijane są tylko tabele: łącznik może przecinać notatkę lub ramkę grupy tabel i jest rysowany nad grupami tabel, a pod tabelami i notatkami.

Relacja tabeli z samą sobą jest rysowana jako jedna krzywa wokół prawego górnego rogu tabeli, wychodząca z górnego boku po stronie nadrzędnej i wchodząca w prawy bok po stronie podrzędnej.
Kolejne relacje zwrotne w tej samej tabeli układają się na zewnątrz pierwszej, więc ich krzywe nie przecinają się wzajemnie ani nie przecinają tabeli.

Nie ma tu nic do skonfigurowania.
Trasy są automatycznie przeliczane za każdym razem, gdy coś na kanwie się przesunie lub zmieni rozmiar, więc nigdy nie trzeba ich poprawiać ręcznie.