Operacje na tabelach

Wszystko, co robisz z tabelami i notatkami, gdy już istnieją – zaznaczanie, przenoszenie, kopiowanie, usuwanie, kolorowanie i ustawianie tego, co pokazuje kanwa – oraz otaczające je elementy sterowania kanwą.
Najpierw opisano polecenia dotyczące tabel i notatek; potem właściwości tabeli, skupianie widoku na tabelach, indeksy i klucze alternatywne, automatyczny układ i system bazy danych; na końcu samą kanwę: pasek narzędzi kanwy, powiększenie, przesuwanie widoku i to, dokąd prowadzi przejście, oraz podgląd różnic.
Grupy tabel, czyli ramki skupiające tabele, mają własną stronę – zobacz stronę Grupy tabel.

Zaznaczanie wielu elementów

Dostępne są trzy sposoby:

• Ctrl + drag (Windows/Linux) lub ⌘ + drag (Mac)
• Ctrl + click (Windows/Linux) lub ⌘ + click (Mac)
• Ctrl + A lub Ctrl + Alt + A (Windows/Linux), ⌘ + A lub ⌘ + ⌥ + A (Mac)

Notatki zaznacza się w ten sam sposób, a każdy z obu skrótów zaznaczania wszystkiego obejmuje naraz wszystkie tabele i notatki. Notatki ukryte za pomocą View Option → Memos są pomijane przy zaznaczaniu wszystkiego i przez ramkę zaznaczenia – zobacz sekcję Opcje widoku tabel.
Grupy tabel dodaje się do zaznaczenia skrótem Ctrl + click (Windows/Linux) lub ⌘ + click (Mac) na ich pasku tytułu, ale zaznaczanie wszystkiego nigdy nie obejmuje żadnej z nich.
Skrót Ctrl + A ustępuje kursorowi tekstowemu, więc podczas edycji komórki zaznacza tekst, a nie diagram.
Ramka zaznaczenia dodaje tabelę lub notatkę do zaznaczenia, gdy zakrywa jej środek, a nie gdy tylko dotyka jej krawędzi. Grupę tabel zaznacza tylko wtedy, gdy obejmuje całą ramkę grupy, więc ramka narysowana wewnątrz grupy wybiera tabele bez grupy.
Kliknięcie prawym przyciskiem myszy czegoś, co jest już zaznaczone, zachowuje całe zaznaczenie, więc pozycje menu takie jak Color, Group selected tables i Delete selected działają na całość. Kliknięcie prawym przyciskiem myszy dowolnej innej tabeli, notatki lub grupy tabel zaznacza tylko ten element, nawet przy przytrzymanym klawiszu Ctrl lub ⌘, a kliknięcie prawym przyciskiem myszy relacji lub pustej kanwy anuluje zaznaczenie.
Klawisz Escape anuluje zaznaczenie. Gdy otwarty jest edytor komórki, notatki lub nazwy grupy tabel albo trwa rysowanie relacji lub grupy poleceniem New Table Group, pierwsze naciśnięcie klawisza Escape kończy tę czynność, a drugie anuluje zaznaczenie.

W sesji wspólnej edycji zaznaczenie, komórka z fokusem i ramka zaznaczenia każdego uczestnika są rysowane na kanwie w kolorze tego uczestnika – zobacz stronę Wspólna edycja.

Przenoszenie wielu tabel

Przeciągnij dowolną tabelę lub notatkę, która już należy do zaznaczenia, a całe zaznaczenie przesunie się razem z nią – bez żadnego klawisza modyfikującego.
Przeciągnięcie czegoś spoza zaznaczenia zawęża zaznaczenie do tego elementu i przenosi tylko ten element. Skrót Ctrl + drag (Windows/Linux) lub ⌘ + drag (Mac) w obu przypadkach zachowuje zaznaczenie.
Tabele i notatki przenosi tylko lewy przycisk myszy. Kliknięcie prawym przyciskiem myszy wybiera, na czym działa menu kontekstowe, i niczego nie przenosi, a przeciąganie środkowym przyciskiem zamiast tego przesuwa widok kanwy – zobacz sekcję Poruszanie się po kanwie.

Zaznaczona grupa tabel również się przesuwa, przenosząc swoje tabele, a tabela, która jest zarówno zaznaczona, jak i należy do przenoszonej grupy, przesuwa się tylko raz.
Miejsce, w którym upuścisz tabelę, może przenieść ją do grupy lub z niej usunąć – zobacz sekcję Dodawanie i usuwanie tabel.

Tabele i notatki mają wspólną kolejność warstw. Naciśnięcie tabeli lub notatki lewym albo prawym przyciskiem przenosi ją na wierzch, przed wszystkie inne tabele i notatki, a naciśnięcie paska tytułu grupy tabel lub kliknięcie prawym przyciskiem myszy jej wnętrza przenosi jej tabele na wierzch.
Kolejność nie jest zapisywana: ponownie otwarty diagram układa tabele w kolejności, w jakiej wymienia je plik, a wszystkie notatki nad nimi.

Kopiowanie/wklejanie tabel i notatek

Kopiuje zaznaczone tabele i notatki oraz wkleja je ponownie jako nowe.
Skróty klawiaturowe: Ctrl + C (Windows/Linux) lub ⌘ + C (Mac), Ctrl + V (Windows/Linux) lub ⌘ + V (Mac)

Skopiowana tabela zachowuje nazwę, komentarz, kolumny i kolor; skopiowana notatka zachowuje tekst, rozmiar i kolor.
Kopiowane są też indeksy i relacje: indeks trafia w całości do skopiowanej tabeli, a relacja jest kopiowana wraz z typem i akcjami ON DELETE i ON UPDATE, gdy obie łączone przez nią tabele należą do kopiowanego zestawu. Relacja skopiowana tylko w połowie jest pomijana, zamiast wskazywać z powrotem na oryginał.
Wklejone kopie stają się nowym zaznaczeniem, a każde kolejne wklejenie tej samej kopii przesuwa ją o następne 50px, więc powtarzane wklejenia nie nakładają się na siebie.
Kopia nie zachowuje swojej grupy tabel: wklejona tabela nie należy do żadnej grupy, nawet jeśli znajdzie się w obrębie ramki grupy, a zaznaczona grupa nie jest kopiowana.
Gdy View Option → Memos ukrywa notatki, wklejenie nadal dodaje zawarte w nim notatki, ukryte i niezaznaczone, więc nowym zaznaczeniem stają się tylko wklejone tabele.

Gdy wewnątrz tabeli z fokusem zaznaczone są kolumny, ten sam skrót kopiuje zamiast tego te kolumny – zobacz stronę Edycja tabel.

Duplikowanie tabel i notatek

Przytrzymaj klawisz Alt i przeciągnij tabelę lub notatkę lewym przyciskiem myszy.
Za wskaźnikiem podąża półprzezroczysty podgląd, a zwolnienie przycisku upuszcza kopię w miejscu podglądu.
Jeśli chwycony element już należy do zaznaczenia, duplikowane jest całe zaznaczenie. W przeciwnym razie miejsce zaznaczenia zajmuje encja pod wskaźnikiem.
Skrót Alt + click bez ruszania myszą upuszcza kopię 50px niżej i w prawo, przesuwając ją dalej za każdym razem, gdy to miejsce jest już zajęte.

Duplikat zawiera to samo co wklejenie: nazwy, komentarze, kolumny, kolory, rozmiary notatek oraz indeksy i relacje należące w całości do tego, co skopiowano. Podobnie jak wklejona kopia, nie trafia do żadnej grupy tabel.
Skrót Alt + drag na pasku tytułu grupy tabel przenosi grupę tak jak zwykłe przeciąganie; grupa nigdy nie jest duplikowana.

Usuwanie tabel i notatek

Usuwa zaznaczone tabele, notatki i grupy tabel.
Skróty klawiaturowe:

• Delete lub Backspace. Usuwają one całe zaznaczenie, chyba że jedynym zaznaczonym elementem jest tabela z niektórymi zaznaczonymi kolumnami, a powiększenie przekracza 70%: wtedy usuwają zamiast tego te kolumny – zobacz sekcję Usuwanie kolumn.
• Ctrl + Backspace lub Ctrl + Delete (Windows/Linux), ⌘ + Backspace lub ⌘ + Delete (Mac). Te skróty zawsze usuwają zaznaczone tabele, notatki i grupy tabel, nawet gdy zaznaczone są kolumny.

Usuwać można też z menu kontekstowych. Ostatnia pozycja menu tabeli lub notatki brzmi Delete selected, gdy ta tabela lub notatka jest jednym z co najmniej dwóch zaznaczonych elementów, i usuwa całe zaznaczenie. W przeciwnym razie brzmi Delete i usuwa tylko tę tabelę lub notatkę. Otwarte na wierszu zaznaczonej kolumny menu tabeli zawiera zamiast tego pozycję Delete column lub Delete columns, jak opisano w sekcji Usuwanie kolumn.

Usunięcie tabeli usuwa razem z nią jej relacje i indeksy. Usunięcie grupy tabel zachowuje jej tabele, już poza grupą – zobacz sekcję Usuwanie grupy.
Nie ma potwierdzenia, każde usunięcie stanowi jeden krok cofania, a w edytorze z atrybutem readonly nic nie jest usuwane.
Przytrzymane klawisze Delete i Backspace usuwają tylko raz i nigdy nie usuwają relacji – zobacz stronę Edycja relacji. Podczas pisania w komórce, notatce lub dowolnym innym polu tekstowym edytują zamiast tego tekst.
W Ustawieniach oba klawisze figurują jako Delete Selection – zobacz sekcję Skróty klawiaturowe.

Ustawianie kolorów tabel i notatek

Możesz przypisywać kolory, aby rozróżniać elementy według kategorii.
Tabela pokazuje swój kolor wzdłuż lewej krawędzi, a notatka – na pasku u góry. Kliknij tę krawędź lub pasek lewym przyciskiem albo wybierz Color w menu kontekstowym tabeli lub notatki, aby otworzyć selektor kolorów przy wskaźniku. Kolor zostaje zastosowany do każdej zaznaczonej tabeli, notatki i grupy tabel, a nie tylko do klikniętego elementu.
Grupę tabel koloruje się pozycją Color w jej własnym menu, a tabela w kolorowej grupie ma kolor grupy na całym nagłówku, zachowując własny kolor na lewej krawędzi – zobacz sekcję Kolorowanie grupy.

Selektor zawiera od góry do dołu:

• Obszar nasycenia i jasności, następnie suwak odcienia z podglądem koloru obok. Jeśli przeglądarka udostępnia pipetę, przycisk pipety przed suwakiem, Pick a color from the screen, pobiera kolor z dowolnego miejsca na ekranie.
• Pola Hex, R, G i B. Pole Hex przyjmuje 3, 4, 6 lub 8 cyfr szesnastkowych, ze znakiem # lub bez niego, albo wklejoną wartość rgb(), hsl() lub nazwę koloru CSS. Pełna wartość 6- lub 8-cyfrowa jest stosowana w trakcie wpisywania, a każda inna po naciśnięciu klawisza Enter lub po opuszczeniu pola. Pola R, G i B przyjmują liczby całkowite, traktując każdą wartość powyżej 255 jako 255, a ich wartości są stosowane po naciśnięciu klawisza Enter lub po opuszczeniu pola. Tekst, którego selektor nie potrafi odczytać, jest odrzucany.
• Szesnaście próbek kolorów predefiniowanych w dwóch rzędach po osiem: Red, Orange, Amber, Yellow, Lime, Green, Teal, Cyan, Blue, Indigo, Violet, Purple, Pink, Crimson, Brown i Gray. Najechanie wskaźnikiem na próbkę koloru pokazuje jej kod szesnastkowy.
• Document colors: do ośmiu kolorów, których już używają tabele, notatki i grupy tabel dokumentu, od najczęściej używanego. Ten rząd pojawia się tylko wtedy, gdy takie kolory istnieją.
• No color.

Kolor jest zawsze nieprzezroczysty: selektor nie ma regulacji przezroczystości i odrzuca każdą przezroczystość zawartą we wpisanej lub wklejonej wartości.
Otwarcie selektora niczego nie zmienia, a wybranie koloru, który zaznaczenie już ma, nie dodaje kroku cofania.

Opcja No color usuwa kolor każdej zaznaczonej tabeli, notatki i grupy tabel w jednym kroku cofania i zamyka selektor. Pozycja Remove color, widoczna tuż pod pozycją Color w menu kontekstowych tabeli, notatki i grupy tabel, gdy którykolwiek zaznaczony element ma kolor, robi to samo bez otwierania selektora.

Po otwarciu selektor przejmuje fokus klawiatury, a klawisze Tab i Shift + Tab przechodzą w pętli po jego elementach sterujących. Klawisze strzałek przesuwają obszar i suwak odcienia o 1 lub, z klawiszem Shift, o 10, a także przechodzą od próbki do próbki, od razu stosując każdy kolor.
Gdy selektor ma fokus klawiatury, cofanie i ponawianie, skróty powiększenia oraz polecenia Search i Toggle Explorer nadal docierają do edytora, a pozostałe skróty edytora nie: skróty usuwania niczego nie usuwają, a klawisze Delete i Backspace jedynie edytują tekst pól Hex, R, G i B.
Klawisz Escape zamyka selektor, podobnie jak naciśnięcie kanwy poza nim.
Naciśnięcie w panelu Eksplorator nie jest naciśnięciem kanwy, więc selektor pozostaje otwarty. Wybrany tam wiersz zmienia zaznaczenie, a następny wybór koloru koloruje nowe zaznaczenie.

Opcje widoku tabel

Dostępne są następujące opcje widoku:

• Table Comment
• Column Comment
• DataType
• Default
• Not Null
• Unique
• Alternate Key
• Auto Increment
• Relationship
• Referential Actions
• Table Groups
• Memos

Opcje Unique, Alternate Key i Auto Increment są domyślnie wyłączone, a pozostałe włączone.
Opcja Alternate Key oznacza kolumny każdego klucza alternatywnego, na przykład AK1.1 – zobacz sekcję Klucze alternatywne.
Opcja Referential Actions pokazuje etykiety D: i U:, które akcje ON DELETE i ON UPDATE relacji umieszczają na końcu jej łącznika przy tabeli podrzędnej – zobacz sekcję Odczytywanie łącznika. Jej wyłączenie ukrywa tylko te etykiety i nie przesuwa żadnej tabeli ani łącznika.
Opcja Table Groups pokazuje grupy tabel i kolory grup na nagłówkach ich tabel. Jej wyłączenie ukrywa je na kanwie, minimapie i w eksportowanych obrazach, nie przesuwa żadnej tabeli i pozostawia każdą tabelę w jej grupie – zobacz sekcję Ukrywanie grup. Usuwa też folder Table Groups z Eksploratora i przycisk New Table Group z paska narzędzi kanwy, a wyszukiwanie w Eksploratorze przestaje znajdować nazwy grup.
Opcja Memos pokazuje notatki. Jej wyłączenie ukrywa wszystkie notatki na kanwie, minimapie i w eksportowanych obrazach oraz nie przesuwa żadnej tabeli ani łącznika. Ukryte notatki nie zajmują miejsca, więc paski przewijania, minimapa i kompas Go to content je pomijają.
Ukrycie notatek anuluje ich zaznaczenie i zamyka otwarty edytor notatki. Eksplorator usuwa swój folder Memos, a jego wyszukiwanie Znajdź i zamień i prefiks : szybkiego wyszukiwania ich nie przeszukują. Gdy są ukryte, polecenie New Memo znika z menu kontekstowego, paska narzędzi kanwy, szybkiego wyszukiwania i ekranu powitalnego, a skrót Alt + M nie dodaje notatki. Wklejenie lub operacja Importuj i dodaj nadal dodaje zawarte w nich notatki, ukryte i niezaznaczone.
W edytorze z atrybutem readonly przełączniki niczego nie zmieniają.

Kafelki w trybie Flow karty Wizualizacja nie stosują się do tych opcji: korzystają z własnego wyświetlania wierszy i rysują swoje łączniki nawet przy wyłączonej opcji Relationship.

Właściwości tabeli

Otwiera panel właściwości tabeli.
Wybierz Table Properties w menu kontekstowym tabeli, co otwiera panel dla tabeli klikniętej prawym przyciskiem myszy, albo zaznacz tabelę i naciśnij Alt + Space.
Panel otwiera się na środku przyciemnionej kanwy. Przyciemniona jest tylko kanwa, więc otwarty Eksplorator pozostaje otwarty i dostępny obok panelu. Nagłówek panelu zawiera tytuł Table Properties, pięć ostatnio otwartych tabel w postaci etykiet z wyróżnioną bieżącą tabelą oraz przycisk zamykania. Kliknij etykietę, aby przejść do tej tabeli bez ponownego otwierania panelu.
Pod nagłówkiem znajdują się trzy karty: Indexes, Schema SQL i Code Generator. Panel ma ten sam rozmiar dla wszystkich trzech, więc przełączanie kart go nie przesuwa ani nie zmienia jego rozmiaru.
Zamknij go przyciskiem zamykania, klawiszem Escape lub kliknięciem kanwy poza panelem.
Wybranie w Eksploratorze wiersza innego niż folder lub przejście do dopasowania jego wyszukiwania zamyka Właściwości tabeli przed przejściem. To samo robi skrót Ctrl + F (Windows/Linux) lub ⌘ + F (Mac), który otwiera wyszukiwanie Eksploratora albo, gdy Eksplorator jest już otwarty, umieszcza kursor tekstowy w jego polu wyszukiwania. Każde inne kliknięcie w Eksploratorze, także w wierszu folderu, lub na przycisku Explorer paska narzędzi pozostawia Właściwości tabeli otwarte. Naciśnięcie klawisza Escape, gdy fokus klawiatury jest w Eksploratorze, jedynie oddaje fokus klawiatury kanwie, więc do zamknięcia Właściwości tabeli potrzebne jest drugie naciśnięcie klawisza Escape.

Kartę Indexes opisano w sekcji Indeksy.
Karta Schema SQL pokazuje kod DDL tabeli dla wybranej bazy danych: jej instrukcję CREATE TABLE, osobne ograniczenia, które niektóre bazy danych zapisują dla jej kolumn oznaczonych jako unikatowe, oraz jej indeksy. Zawsze zapisuje zwykłe instrukcje CREATE, bez nagłówka i bez skryptów przed tabelami i po nich, niezależnie od ustawień karty Schemat SQL na pasku narzędzi. Nie ma panelu opcji, a jej menu kontekstowe oferuje tylko Database i Bracket.
Karta Code Generator generuje kod tylko dla tej tabeli – zobacz stronę Generator kodu.

W edytorze z atrybutem readonly panel nadal się otwiera, z plakietką Read only obok tytułu, ale jego karta Indexes nie pozwala na żadne zmiany.

Skupianie widoku na tabelach

Otwiera kartę Wizualizacja w trybie Flow, zawężoną do wybranych tabel i wszystkich tabel oddalonych od nich o jedną relację.
Wybierz Focus on this table w menu kontekstowym tabeli albo zaznacz jedną lub więcej tabel i naciśnij Alt + F.
Gdy tabela kliknięta prawym przyciskiem myszy jest jedną z kilku zaznaczonych tabel, pozycja brzmi Focus on selected tables i skupia widok na całym zaznaczeniu. Kliknięcie prawym przyciskiem myszy tabeli spoza zaznaczenia skupia widok tylko na tej tabeli.
Skrót uwzględnia zaznaczone tabele, pomija notatki i nic nie robi, gdy żadna tabela nie jest zaznaczona.
Zaznaczona grupa tabel nie ma tu znaczenia, zarówno dla skrótu, jak i dla pozycji menu: jej tabele są uwzględniane tylko wtedy, gdy same są zaznaczone, co robi pozycja Select tables w menu grupy.
To, co pokazuje zawężony widok i jak wrócić do całego diagramu, opisano na stronie Wizualizacja.

Indeksy

Indeksy definiuje się na karcie Indexes panelu właściwości tabeli i są one uwzględniane w eksportowanym Schemacie SQL.

Lewa strona zawiera klucze i indeksy tabeli w dwóch grupach.
Grupa Keys, widoczna, gdy tabela ma jakiekolwiek klucze, zawiera klucze deklarowane przez jej kolumny: klucz PK_<table name> obejmujący kolumny oznaczone jako PK, a następnie klucz UQ_<table name>_<column name> dla każdej kolumny oznaczonej jako unikatowa, w kolejności kolumn. Nazwy są zgodne ze Schematem SQL wybranej bazy danych, więc przy ustawieniu Bracket na None tabela kwalifikowana schematem, taka jak sales.users, pokazuje PK_users we wszystkich bazach danych oprócz Databricks i Snowflake – zobacz sekcję Nazwy tabel kwalifikowane schematem. Każdy klucz ma oznaczenie PK lub UQ i ikonę kłódki. Są one tutaj tylko do odczytu i zmieniają się wyłącznie wraz z flagami kolumn PK i Unikatowość.
Grupa Indexes zawiera indeksy tabeli w kolejności ich dodania. Każdy indeks ma przełącznik UQ, który czyni go unikatowym, pole nazwy i przycisk x, który go usuwa. Indeks będący kluczem alternatywnym pokazuje też swój numer, na przykład AK1. Dodaj indeks przyciskiem Add Index na dole listy.

Prawa strona zawiera kolumny tabeli pod nagłówkiem Columns, każdą z polem wyboru. Nic nie da się edytować, dopóki po lewej nie zostanie wybrany indeks.
Zaznacz kolumnę, aby dodać ją do wybranego indeksu, a odznacz ją, aby ją usunąć. Wybranie klucza pokazuje jego kolumny jako zaznaczone, ale pola wyboru pozostają nieaktywne.
Kolumny wybranego indeksu są wymienione niżej pod nagłówkiem Index order. Przeciągnij je za uchwyt, aby zmienić ich kolejność, i kliknij etykietę ASC lub DESC w wierszu, aby odwrócić kierunek sortowania. W kluczu alternatywnym każdy wiersz kończy się oznaczeniem AK<n>.<m>. Lista pokazuje naraz trzy wiersze, a pozostałe są dostępne po przewinięciu.

W edytorze z atrybutem readonly wybranie klucza lub indeksu nadal pokazuje jego kolumny, ale nie ma przycisków Add Index ani x i nic innego na karcie nie da się zmienić.

Eksplorator wymienia indeksy każdej tabeli w jej folderze Indexes, a wybranie tam indeksu przechodzi do jego tabeli. Jego wyszukiwanie znajduje też nazwy indeksów i może je zmieniać – zobacz sekcję Co jest przeszukiwane.

Klucze alternatywne

Klucz alternatywny to indeks unikatowy obejmujący dwie lub więcej kolumn: indeks na karcie Indexes z włączonym przełącznikiem UQ i co najmniej dwiema zaznaczonymi kolumnami tabeli.
Indeks unikatowy obejmujący jedną kolumnę nie wyraża nic więcej niż flaga Unikatowość tej kolumny, więc nie jest kluczem alternatywnym, podobnie jak zwykły indeks, klucz podstawowy czy kolumna oznaczona jako unikatowa.

Gdy w opcjach widoku włączona jest opcja Alternate Key, diagram oznacza kolumny każdego klucza alternatywnego tak, jak zapisują je erwin i IDEF1X: AK1.1, AK1.2 i tak dalej. Opcja jest domyślnie wyłączona.

Klucze są numerowane według położenia ich kolumn w tabeli, a nie według kolejności dodania indeksów. Kluczem AK1 jest ten, którego pierwsza kolumna w kolejności Index order znajduje się w tabeli najwyżej. Przy równości decyduje kolejna kolumna każdego klucza, a klucz będący początkową częścią dłuższego klucza poprzedza go.
Przeniesienie kolumny w obrębie tabeli lub zmiana kolejności Index order klucza może zmienić numerację kluczy. Cofnięcie usunięcia klucza przywraca mu jego numer, a każdy współpracownik widzi te same numery.

Każda kolumna klucza jest oznaczona jako AK<n>.<m>, gdzie n to numer klucza, a m to pozycja kolumny w kolejności Index order klucza. Kolumna należąca do kilku kluczy ma wszystkie oznaczenia, połączone przecinkiem.
Na przykład w tabeli z kolumnami a, b i c indeksy unikatowe obejmujące (c, a) i (b, a) stają się kluczami AK1 = (b, a) i AK2 = (c, a), ponieważ b znajduje się wyżej niż c. Zatem kolumna b ma oznaczenie AK1.1, kolumna c – AK2.1, a kolumna a – AK1.2,AK2.2.

Oznaczenie jest rysowane na końcu wiersza, za komórką, którą kolejność kolumn umieszcza jako ostatnią. Nie jest komórką, więc nigdy nie otrzymuje fokusu, nie jest edytowane ani kopiowane – zobacz stronę Edycja tabel.
Oznaczenie AK może mieć także kolumna klucza podstawowego lub klucza obcego, ponieważ oznaczenie niczego nie zastępuje: ikona klucza na początku wiersza nadal pokazuje PK i FK, a komórka Unikatowość zachowuje własne oznaczenie UQ.
Tabela, która ma klucz alternatywny, rezerwuje za ostatnią komórką każdego wiersza miejsce na swoje najdłuższe oznaczenie; tabela bez takiego klucza zachowuje swoją szerokość.
Oznaczenia są widoczne na kanwie ERD, gdzie tabela zwinięta do nazwy przy powiększeniu 70% i mniejszym nie pokazuje żadnego, oraz w eksporcie obrazu, który rysuje każdą tabelę w całości niezależnie od powiększenia. Pokazuje je także podgląd po najechaniu karty Wizualizacja w trybie Graph; kafelki w trybie Flow nigdy ich nie pokazują.

Karta Indexes pokazuje numery niezależnie od tego, czy opcja jest włączona – zobacz sekcję Indeksy.

Automatyczny układ

Automatycznie rozmieszcza wszystkie tabele na kanwie.
Otwórz Auto Layout z menu kontekstowego kanwy lub z szybkiego wyszukiwania i wybierz jeden z czterech układów:

Układ	Co rysuje
Force	Symulacja: relacje przyciągają tabele do siebie, sąsiednie tabele się odpychają, a nakładające się tabele rozsuwają się.
Flow	Od lewej do prawej wzdłuż relacji, przy czym każdy łącznik dostaje własny punkt styku z tabelą. Układ stara się ograniczyć liczbę skrzyżowań, ale może pozostawić niektóre, których inny układ by uniknął.
Tree - vertical	Warstwy w dół: tabela nadrzędna znajduje się nad tabelami, które mają klucz obcy odwołujący się do niej.
Tree - horizontal	Te same warstwy, ułożone od lewej do prawej.

Układ Force otwiera podgląd na czas stabilizowania się układu, z przyciskami Apply i Cancel w wyświetlanym komunikacie.
Kadr podglądu obejmuje diagram w stanie z chwili uruchomienia układu, więc podczas stabilizowania się układu tabele mogą wyjść poza kadr. Podgląd jest rysowany przy powiększeniu 70% lub mniejszym, więc jego tabele są zwinięte do nazwy i krawędzi z kolorem.
Przycisk Apply zachowuje położenia z danej chwili, a gdy układ się ustabilizuje, zostaje zastosowany samoczynnie. Przycisk Cancel lub klawisz Escape pozostawia diagram bez zmian.

Pozostałe trzy są obliczane za jednym razem, poza wątkiem głównym, więc nie ma czego oglądać: podczas obliczania układu wyświetla się komunikat, a gotowe rozmieszczenie jest wyśrodkowane na obszarze, który diagram już zajmuje. Przycisk Cancel lub klawisz Escape porzuca układ, na który już nie czekasz, a w hoście, który nie uruchamia żadnego shared workera, układ kończy się komunikatem Could not place tables – zobacz sekcję Web Workers. Tak samo kończy się układ, który nie wróci w ciągu 60 sekund.

Niezależnie od wybranego układu przenoszone są tabele i grupy tabel, a notatki pozostają na miejscu. Relacja zwrotna jest ignorowana, a kilka relacji między tymi samymi dwiema tabelami liczy się jako jedna.
Każdy układ utrzymuje tabele każdej grupy razem, niezależnie od tego, czy grupy są widoczne, i dopasowuje każdą grupę zawierającą tabele tak, aby je obejmowała – zobacz stronę Grupy tabel.
Wynik trafia do historii jako jeden wpis, więc jedno cofnięcie przywraca każdą tabelę i grupę na jej poprzednie miejsce.

Bazy danych

Obsługiwane bazy danych to:

• Databricks
• MSSQL
• MariaDB
• MySQL
• Oracle
• PostgreSQL
• Snowflake
• SQLite

Wybierz jedną z nich w pozycji Database w menu kontekstowym kanwy, w panelu opcji lub menu kontekstowym kart Schemat SQL i Generator kodu albo w szybkim wyszukiwaniu. Wszystkie te miejsca zmieniają to samo ustawienie.

Te opcje określają składnię Schematu SQL używaną przy eksporcie, autouzupełnianie typu danych oraz typy, jakie otrzymują wygenerowany kod i importowane schematy.
Decydują, które wybory Statements i Header może zapisać karta Schemat SQL. Wybór, którego baza danych nie obsługuje, pozostaje w panelu opcji jako przyciemniony, a kod SQL korzysta z najbliższego obsługiwanego.
Decydują także, które akcje ON DELETE i ON UPDATE zapisują Schemat SQL i formaty docelowe ORM Generatora kodu oraz które z nich menu relacji oznaczają jako not in <database> – zobacz sekcje ON DELETE i ON UPDATE i Generator kodu.
Import Schematu SQL zachowuje typ danych kolumny wraz z listą argumentów niezależnie od tego, czy edytor ma go na swojej liście, na przykład TIMESTAMP WITH TIME ZONE, public.mood lub integer[] – zobacz sekcję Typy danych. Autouzupełnianie typu danych podpowiada tylko typy z listy wybranej bazy danych.

Pasek narzędzi kanwy

Nad środkiem dolnej krawędzi kanwy unosi się mały pasek narzędzi, który zawiera od lewej do prawej narzędzia działające na samą kanwę i polecenia dodające do niej elementy:

• Rączka i wskaźnik. Domyślnie aktywny jest wskaźnik; Rączka zmienia każde przeciągnięcie w przesuwanie widoku, zarówno nad tabelami, jak i nad pustym obszarem. Klawisz Space przełącza między nimi. Gdy włączony jest tryb rysowania grupy New Table Group, zamiast któregokolwiek z nich wyróżniony jest przycisk New Table Group, a kliknięcie któregoś z nich, naciśnięcie klawisza Space lub wybór notacji relacji kończy rysowanie bez dodawania grupy.
• New Table, New Memo i New Table Group. Przycisk New Table dodaje tabelę tak jak Alt + N, a przycisk New Memo dodaje notatkę tak jak Alt + M. Przycisk New Table Group włącza rysowanie grupy tak jak Alt + G i wyłącza Rączkę; drugie kliknięcie, podobnie jak drugie naciśnięcie Alt + G, kończy rysowanie bez dodawania grupy. Przycisk New Memo nie jest dostępny, gdy View Option → Memos ukrywa notatki, a przycisk New Table Group, gdy View Option → Table Groups ukrywa grupy. Edytor z atrybutem readonly nie pokazuje żadnego z tych trzech przycisków.
• Powiększenie: Zoom out, bieżące powiększenie w procentach i Zoom in. Oba przyciski zmieniają powiększenie skokowo tak samo jak skróty powiększenia, a kliknięcie wartości procentowej przywraca je do 100%.
• Cztery notacje relacji, te same cztery, od których zaczynasz tworzenie relacji – zobacz stronę Rozpoczęcie edycji. Wybranie jednej z nich przełącza z powrotem na wskaźnik, ponieważ relację rysuje się, klikając dwie tabele.
• Tryb zen, Alt + Z, który ukrywa wszystko oprócz kanwy i tego paska narzędzi. Ponowne naciśnięcie Alt + Z lub kliknięcie przycisku przywraca resztę. Otwarty Eksplorator jest ukrywany razem z resztą, bez zamykania, i wraca razem z nią. Nadal można go otworzyć w trybie zen – zobacz sekcję Kiedy Eksplorator ustępuje miejsca.
• Kompas Go to content, który pojawia się na końcu paska narzędzi tylko wtedy, gdy na ekranie nie ma żadnej tabeli, widocznej notatki ani widocznej grupy tabel – zobacz sekcję Poruszanie się po kanwie.

Każdy przycisk, który ma skrót klawiaturowy, podaje go w podpowiedzi, na przykład New Table (Alt + N) (Windows/Linux) lub New Table (⌥ + N) (Mac).
Pasek narzędzi ustępuje miejsca na czas otwarcia podglądu Automatycznego układu Force, właściwości tabeli, podróży w czasie lub podglądu różnic i wraca po ich zamknięciu.

Powiększanie i pomniejszanie

Powiększenie zmienia się skrótem Ctrl + Wheel (Windows/Linux) lub ⌘ + Wheel (Mac). Samo kółko myszy przesuwa widok kanwy.
Powiększać można też gestem szczypania na gładziku, względem punktu, w którym go wykonujesz, a także dwoma palcami na ekranie dotykowym, które przy ruchu również przesuwają widok.
Skróty klawiaturowe: Ctrl + Plus (Windows/Linux) lub ⌘ + Plus (Mac), Ctrl + Minus (Windows/Linux) lub ⌘ + Minus (Mac)
Skrót Ctrl + 0 (Windows/Linux) lub ⌘ + 0 (Mac) od razu przywraca powiększenie 100%, zachowując środek ekranu w miejscu.

Przyciski Zoom out i Zoom in na pasku narzędzi kanwy zmieniają powiększenie skokowo, tak jak skróty Minus i Plus: każde naciśnięcie zmienia je o 4 punkty procentowe, zachowując środek ekranu w miejscu. Wartość procentowa między nimi pokazuje bieżące powiększenie, a kliknięcie jej od razu przywraca 100%, tak jak Ctrl + 0 (Windows/Linux) lub ⌘ + 0 (Mac).

Powiększenie mieści się w zakresie od 10% do 150%.
Przy powiększeniu 70% i mniejszym tabele zwijają się do nazwy i krawędzi z kolorem, a edycja komórek, skróty komórek oraz kopiowanie i wklejanie przestają działać, dopóki ponownie nie powiększysz widoku.

Te same trzy skróty zmieniają też powiększenie na karcie Wizualizacja, zarówno w trybie Graph, jak i Flow, każdy tryb we własnym zakresie – zobacz stronę Wizualizacja.

Poruszanie się po kanwie

Kanwa nie ma krawędzi ani rozmiaru do ustawienia. Tabele i notatki znajdują się tam, gdzie je umieścisz, a wszystko, co opisano poniżej, dotyczy diagramu, a nie strony o stałym rozmiarze.

Przeciągnij pusty obszar kanwy, aby przesunąć widok, albo przełącz się na narzędzie Rączka klawiszem Space i przeciągnij w dowolnym miejscu, także nad tabelą. Widok przesuwa też kółko myszy, a Shift + Wheel przesuwa go w poziomie.
Wnętrze grupy tabel, czyli obszar pod jej paskiem tytułu, jest dla lewego przycisku pustą kanwą: przeciągnięcie go przesuwa widok, Ctrl + drag (Windows/Linux) lub ⌘ + drag (Mac) rysuje ramkę zaznaczenia, a kliknięcie anuluje zaznaczenie.
Przesuwanie widoku nie ma ograniczeń: kółko myszy, przeciąganie i narzędzie Rączka przenoszą widok tak daleko, jak go przesuniesz, poza tabele z każdej strony.

Przeciągnij środkowym przyciskiem myszy (naciśnij kółko), aby przesunąć widok z dowolnego miejsca kanwy, zarówno przy wskaźniku, jak i przy Rączce. Działa to nawet wtedy, gdy naciśnięcie trafi w tabelę, notatkę, komórkę, ikonę lub relację.
Przeciąganie środkowym przyciskiem niczego nie zaznacza, nie przenosi ani nie klika i zachowuje zaznaczenie. Zamyka otwarte menu kontekstowe i selektor kolorów, a przeglądarka nie uruchamia własnego przewijania ani wklejania środkowym przyciskiem.
Naciśnięcie środkowym przyciskiem na paskach przewijania, minimapie, pasku narzędzi kanwy lub otwartym edytorze komórki albo notatki nie przesuwa widoku.

Minimapa w prawym górnym rogu przedstawia diagram z zapasem miejsca o wielkości ekranu z każdej strony, czyli zasięg pasków przewijania, zaokrąglony na zewnątrz do grubej siatki, więc im bardziej pomniejszasz widok, tym mniejszy jest na niej diagram. Kliknij ją, aby przenieść widok w to miejsce, albo przeciągnij prostokąt obszaru widoku, aby przesunąć widok. W miarę pomniejszania prostokąt obszaru widoku rośnie i obejmuje większą część mapy.
Minimapa rysuje każdą tabelę w jej kolorze, a każdą widoczną grupę tabel jako ramkę w kolorze grupy za jej tabelami.
Paski przewijania wzdłuż prawej i dolnej krawędzi opisują ten sam zakres ruchu, który rozciąga się od położenia, w którym diagram znajduje się tuż za jedną krawędzią ekranu, do położenia tuż za drugą, więc jest co najmniej o ekran dłuższy niż narysowany diagram, a jeszcze dłuższy, gdy widok znajduje się poza nim. Poza trybem zen oba paski przewijania są widoczne zawsze, gdy dokument zawiera tabelę, widoczną notatkę lub widoczną grupę tabel, nawet jeśli wszystko mieści się na ekranie. Dokument bez żadnego z tych elementów, na przykład taki, którego jedyne notatki są ukryte za pomocą View Option → Memos, nie pokazuje żadnego z pasków ani minimapy.
Przeciąganie uchwytu paska przewijania lub prostokąta obszaru widoku na minimapie to jedyne przesuwanie widoku, które ma granicę: nie sięga dalej niż do tabel tuż poza ekranem albo do miejsca, w którym zaczęło się przeciąganie, jeśli było ono dalej.

Jeśli po przesunięciu widoku na ekranie nie ma żadnej tabeli, widocznej notatki ani widocznej grupy tabel, na końcu paska narzędzi kanwy pojawia się kompas Go to content ze strzałką wskazującą najbliższy z tych elementów i jego odległością. Kliknij go, aby wyśrodkować ten element bez zmiany powiększenia.

Dokąd prowadzi przejście

Każde przejście, które prowadzi do czegoś na kanwie, przesuwa widok według jednej reguły: wyniki #, @ i : funkcji Szybkie wyszukiwanie, wiersze Eksploratora i dopasowania jego wyszukiwania Znajdź i zamień, wiersze listy Podglądu różnic, przycisk kafelka z łączem zewnętrznym w trybie Przepływ oraz przejście do miejsca, w którym operacja Importuj i dodaj umieszcza elementy. Każda z tych sekcji mówi, co zaznacza przejście; ta mówi, dokąd przesuwa się widok.

Przejście nigdy nie zmienia powiększenia i wykonuje co najwyżej jedno przewinięcie. Z innej karty najpierw przełącza na kartę ERD.
Mierzy kanwę tak, jak jest widoczna: poniżej górnego paska narzędzi, a w trybie zen na całej wysokości, oraz na prawo od otwartego Eksploratora, który zwęża kanwę, a nie ją zasłania.

Kierunki poziomy i pionowy są oceniane osobno, a kierunek, w którym cel jest już dobrze widoczny, pozostaje dokładnie bez zmian:

• Cel nie dłuższy niż połowa kanwy w danym kierunku pozostaje na miejscu, dopóki jego środek leży w środkowej połowie kanwy, między jedną czwartą a trzema czwartymi jej szerokości lub wysokości. W przeciwnym razie jego środek zostaje przesunięty na środek kanwy.
• Dłuższy cel, który nadal mieści się z zapasem 40px na każdym końcu, pozostaje na miejscu, dopóki jest w całości widoczny. W przeciwnym razie w poziomie zostaje wyśrodkowany, a w pionie jego górna krawędź zostaje przesunięta 40px poniżej górnej krawędzi kanwy.
• Cel jeszcze dłuższy pozostaje na miejscu, dopóki jest w całości widoczny lub, gdy jest dłuższy niż kanwa, dopóki widoczna jest jego kluczowa część, opisana poniżej. W przeciwnym razie zostaje wyśrodkowany, jeśli się mieści, a jeśli nie, umieszczony jak najbliżej środka tak, aby oba końce jego kluczowej części znajdowały się co najmniej 40px wewnątrz kanwy; jeśli kluczowa część jest na to za długa, jej początek znajduje się 40px wewnątrz kanwy.

Zatem mała tabela przy lewej krawędzi kanwy, w połowie jej wysokości, przesuwa się tylko w poziomie.

Co przejście pokazuje w widoku i jaka kluczowa część musi być widoczna, gdy całość się nie mieści:

• Tabela: cała tabela, z paskiem nazwy u góry jako kluczową częścią albo z komórką komentarza przy dopasowaniu w komentarzu tabeli, gdy View Option → Table Comment pokazuje komentarze. Przy powiększeniu 70% i mniejszym, gdy tabele są zwinięte do nazwy, kluczową częścią jest nazwa na środku prostokąta tabeli.
• Kolumna: jej wiersz, z komórką, do której prowadzi przejście, jako kluczową częścią: z nazwą albo z komentarzem zawierającym dopasowanie, gdy View Option → Column Comment pokazuje komentarze. Przy powiększeniu 70% i mniejszym kolumna pokazuje swoją tabelę według reguły dla tabel.
• Komórka zbyt szeroka, aby pokazać ją w całości, na przykład długi komentarz: kluczową częścią jest dopasowany w niej tekst.
• Relacja: prostokąt obejmujący jej dwie tabele, z tabelą podrzędną jako kluczową częścią.
• Grupa tabel: jej ramka, z paskiem tytułu jako kluczową częścią.
• Notatka lub blok umieszczony przez operację Importuj i dodaj: całość.

Gdy żaden kierunek nie wymaga przesunięcia, nie ma przewinięcia, więc dwukrotne przejście z rzędu do tego samego miejsca za drugim razem niczego nie przesuwa. Przejście, które przewija kanwę, zapisuje przewinięcie w historii cofania tak jak każdą inną zmianę położenia widoku, a przejście, które niczego nie przesuwa, nie zostawia niczego do cofnięcia. W przypadku operacji Importuj i dodaj przewinięcie należy do tego samego kroku co dodanie. Wiersz listy Podglądu różnic przesuwa tylko strony widoku, które są tylko do odczytu, więc niczego nie zapisuje.
Żadne przejście nie rozpoczyna ani nie kończy rysowania relacji. Kompas Go to content nie jest przejściem: wyśrodkowuje to, na co wskazuje.

Podgląd różnic

Możesz porównać wcześniej zapisane dokumenty z bieżącym dokumentem.
Wybierz Diff Viewer w menu kontekstowym kanwy i wskaż wcześniej wyeksportowany dokument .json.

Widok otwiera się nad kanwą: po lewej to, co się zmieniło, a obok zapisany i bieżący dokument, jeden przy drugim.
Bieżący dokument jest porównywany w stanie z chwili otwarcia widoku; późniejsze zmiany, w tym zmiany współpracownika, do widoku nie docierają. Otwarty Eksplorator jest ukryty, dopóki widok jest otwarty, więc widok zajmuje całą szerokość edytora.
Widok każdej strony przesuwa się kółkiem myszy, przeciąganiem pustego obszaru lub wnętrza grupy tabel albo przeciąganiem środkowym przyciskiem w dowolnym jej miejscu, a powiększenie zmienia się skrótem Ctrl + Wheel (Windows/Linux), ⌘ + Wheel (Mac) lub gestem szczypania. Przy powiększeniu 70% i mniejszym jej tabele zwijają się tak jak na kanwie – zobacz sekcję Oznaczenia po obu stronach.
Obie strony są tylko do odczytu, więc nic w dokumencie nie zostaje zmienione. Każda ma własne zaznaczenie, a kliknięcie tam tabeli zaznacza ją tylko po tej stronie.
Zamknij widok przyciskiem Close w komunikacie Diff Viewer, który pojawia się przy jego otwarciu, lub klawiszem Escape.

Co jest porównywane

Porównywane są tabele, kolumny, indeksy, klucze obce, notatki i grupy tabel.
Każdy element jest najpierw łączony w parę według identyfikatora, więc przy porównaniu z wcześniejszą wersją tego samego pliku, która zachowuje identyfikatory, tabela, kolumna, indeks lub grupa tabel o zmienionej nazwie nadal jest jednym elementem, wymienionym jako element o zmienionej nazwie.
Pozostałe elementy są łączone w pary jeden do jednego według tego, co zachowują: tabela lub grupa tabel według nazwy z uwzględnieniem wielkości liter; kolumna lub indeks według swojej tabeli i nazwy; klucz obcy według swoich dwóch tabel i par kolumn; notatka według tekstu, a potem położenia. Indeks bez nazwy jest łączony w parę według kolumn, ich kolejności i kierunku oraz tego, czy jest unikatowy, a grupa tabel bez nazwy według największej liczby wspólnych tabel.
Dlatego przy porównaniu z plikiem z innego źródła, na przykład z diagramem odtworzonym przez import kodu SQL, tabela o zmienionej nazwie jest pokazywana jako jedna usunięta i jedna dodana.

Co liczy się jako zmiana:

• Tabela: nazwa, komentarz, grupa tabel, położenie i kolor.
• Kolumna: nazwa, komentarz, typ danych, wartość domyślna, Autoinkrementacja, klucz podstawowy, Unikatowość, NOT NULL i pozycja w tabeli. Za przeniesione uznaje się tylko kolumny spoza kolejności wspólnej dla obu dokumentów, więc dodanie, usunięcie lub przeniesienie jednej kolumny nie powoduje oznaczenia pozostałych.
• Indeks: nazwa, UNIQUE i kolumny wraz z ich kolejnością i kierunkiem.
• Klucz obcy: pary kolumn, typ relacji oraz akcje ON DELETE i ON UPDATE.
• Notatka: tekst, położenie, rozmiar i kolor.
• Grupa tabel: nazwa, zawarte w niej tabele, kolor, położenie i rozmiar.

Dlatego tabela, notatka lub grupa, którą tylko przeniesiono albo której zmieniono rozmiar lub kolor, liczy się jako zmieniona. Położenia i rozmiary są porównywane w pełnych pikselach, a kolejność warstw i miejsce, w którym łącznik styka się z tabelą, nigdy nie mają znaczenia.

Drzewo zmian

Lista po lewej jest rysowana jak drzewo Eksploratora i zawiera tylko to, co się zmieniło: foldery Tables, Table Groups i Memos, każdy widoczny tylko wtedy, gdy zawiera wiersz, a pod tabelą jej własne foldery Columns, Indexes i Foreign Keys. Klucz obcy jest wymieniony pod swoją tabelą podrzędną, a dodana lub usunięta tabela nie ma w środku żadnych wierszy.
Każdy folder pokazuje, ile zawiera wierszy, a każdy folder i każda tabela są na początku rozwinięte.
Tabele i grupy tabel są uporządkowane według nazwy bez uwzględniania wielkości liter. Notatki oraz kolumny, indeksy i klucze obce tabeli zachowują kolejność bieżącego dokumentu, a usunięty element wraca na swoje dawne miejsce. Wiersz notatki pokazuje pierwszą linię notatki, a wiersz klucza obcego pokazuje jego kolumny w tabeli podrzędnej, a potem → z tabelą nadrzędną i jej kolumnami, na przykład user_id → users(id). Pusta nazwa jest wyświetlana jako unnamed kursywą.

Każdy wiersz kończy się literą, a wiersz oznaczony literą A, D, M lub R ma nazwę w kolorze tej litery:

• A, dodany, na zielono: tylko w bieżącym dokumencie.
• D, usunięty, na czerwono i przekreślony: tylko w zapisanym dokumencie.
• M, zmieniony, w kolorze bursztynowym: w obu, ze zmianami.
• R, o zmienionej nazwie, na niebiesko: w obu, z nową nazwą. Zmiana nazwy ma pierwszeństwo przed każdą inną zmianą, którą podpowiedź nadal wymienia.
• ~, w kolorze bursztynowym, kończy każdy folder i tabelę wymienioną tylko z powodu zmian w jej wnętrzu; ich nazwy zachowują zwykły kolor.

Najedź wskaźnikiem na nazwę wiersza, aby zobaczyć podpowiedź: status Added, Deleted, Modified, Renamed lub Changed inside, a potem po jednej linii na każdą zmianę, na przykład Name: users → members lub NN: ✗ → ✓. Tekst jest przytaczany w postaci pierwszej linii, obciętej po 40 znakach, a pusta wartość jest wyświetlana jako —. Podpowiedź dodanego lub usuniętego elementu zawiera tylko jego status.

Pole Filter by name nad drzewem zostawia wiersze, których bieżąca lub zapisana nazwa zawiera wpisany tekst, bez uwzględniania wielkości liter. Tabela, której nazwa pasuje, zachowuje wszystkie swoje wiersze, a tabela, której nazwa nie pasuje, zachowuje tylko pasujące wiersze. Filtr, który niczego nie dopasowuje, pozostawia drzewo puste.
Gdy oba dokumenty w ogóle się nie różnią, drzewo pokazuje komunikat No changes.

Przeciągnij prawą krawędź drzewa, aby je poszerzyć lub zwęzić, od 200px do 480px, a kliknij krawędź dwukrotnie, aby przywrócić wartość 260px. Każde porównanie otwiera się z wartością 260px, a obie strony dzielą resztę szerokości po równo.
Klawiatura pozwala poruszać się po drzewie tak samo jak po drzewie Eksploratora – zobacz sekcję Klawisze w Eksploratorze – ale tutaj klawisz Escape, w drzewie lub w polu Filter by name, zamyka widok.

Przechodzenie do zmiany

Kliknij wiersz albo naciśnij Enter lub Space, gdy ma on fokus klawiatury, aby przejść do jego elementu po każdej stronie, która go zawiera: do dodanego elementu tylko po stronie bieżącego dokumentu, do usuniętego tylko po stronie zapisanego dokumentu, a do elementu obecnego w obu dokumentach – po obu stronach. Wiersz folderu tylko zwija lub rozwija folder, podobnie jak strzałka na początku wiersza tabeli.

• Wiersz tabeli, kolumny lub indeksu zaznacza tylko tabelę.
• Wiersz klucza obcego pokazuje w widoku obie jego tabele (lub tylko tabelę podrzędną, gdy są zbyt daleko od siebie, aby zmieściły się razem), zaznacza tabelę podrzędną wraz z kolumnami klucza obcego i podświetla łącznik – zobacz sekcję Odczytywanie łącznika.
• Wiersz notatki zaznacza notatkę, a wiersz grupy tabel zaznacza grupę. Notatka lub grupa ukryta przez dokument danej strony nie powoduje po tej stronie żadnego przejścia.

Każda strona przesuwa się według reguły z sekcji Dokąd prowadzi przejście, mierzonej na tej stronie, więc ponowne kliknięcie tego samego wiersza niczego nie przesuwa.

Oznaczenia po obu stronach

Obie strony kolorują tekst, obrysy i łączniki i niczego nie wypełniają. Dodane elementy są zielone i widoczne tylko po stronie bieżącego dokumentu, usunięte są czerwone i widoczne tylko po stronie zapisanego dokumentu, a zmienione, w kolorze bursztynowym, i te o zmienionej nazwie, w kolorze niebieskim, są widoczne po obu stronach. Wszystko, co się nie zmieniło, jest rysowane jak zwykle.

• Dodana lub usunięta tabela albo grupa tabel ma obrys w odpowiednim kolorze, a jej nazwa przyjmuje ten kolor. Dodana lub usunięta notatka jest obrysowana.
• Dodana lub usunięta kolumna w tabeli obecnej w obu dokumentach koloruje cały swój wiersz, a przeniesiona kolumna zmienia kolor całego swojego wiersza na bursztynowy. Nic wewnątrz dodanej lub usuniętej tabeli nie jest oznaczane osobno.
• Tekst zmienionej komórki zmienia kolor na bursztynowy: komentarza tabeli, komentarza kolumny, typu danych, wartości domyślnej, Autoinkrementacji, Unikatowości lub NOT NULL albo tekstu notatki. Zmiana klucza podstawowego zmienia kolor ikony klucza kolumny na bursztynowy.
• Tabela, kolumna lub grupa tabel o zmienionej nazwie ma nazwę w kolorze niebieskim.
• Tabela, notatka lub grupa tabel ze zmianą, która nie ma własnej komórki, taką jak przeniesienie, nowy rozmiar lub kolor albo zmiana grupy lub tabel w grupie, ma bursztynowy obrys.
• Dodany, usunięty lub zmieniony klucz obcy rysuje swój łącznik w odpowiednim kolorze. Najechanie na niego wskaźnikiem lub podświetlenie z wiersza rysuje go zamiast tego w zwykłym kolorze najechania.
• Zmiana indeksu niczego nie oznacza po żadnej ze stron; jest widoczna tylko w drzewie.

Każda strona stosuje Opcje widoku swojego dokumentu. Zmiana w komórce, której dana strona nie rysuje, jest pokazywana zamiast tego na nazwie. Zmiana kolumny w komórce ukrytej przez jedną z Opcji widoku, takiej jak Unique lub Auto Increment, obie domyślnie wyłączone, zmienia kolor nazwy kolumny na bursztynowy, podobnie jak zmiana klucza podstawowego w wierszu, który nie pokazuje ikony klucza. Zmiana komentarza tabeli przy wyłączonej opcji Table Comment zmienia kolor nazwy tabeli na bursztynowy. Niebieski kolor zmiany nazwy ma pierwszeństwo przed tym bursztynowym. Notatka lub grupa tabel ukryta przez swój dokument jest wymieniona w drzewie, ale nie jest rysowana po tej stronie.

Przy powiększeniu 70% i mniejszym zwinięte tabele zachowują obrys. Nazwa zachowuje zielony lub czerwony kolor dodanej lub usuniętej tabeli albo niebieski kolor zmiany nazwy, a w pozostałych przypadkach przyjmuje bursztynowy kolor zmiany komentarza. Zmiany kolumn nie są rysowane, dopóki ponownie nie powiększysz widoku; drzewo nadal je wymienia.