قابلیت‌های مربوط به جدول

هر کاری که پس از ایجاد جدول‌ها و یادداشت‌ها روی آن‌ها انجام می‌دهید — انتخاب، جابه‌جایی، کپی، حذف، رنگ کردن و تعیین آنچه بوم نمایش می‌دهد — به‌همراه کنترل‌های بوم در پیرامون آن‌ها.
ابتدا فرمان‌های جدول و یادداشت می‌آیند؛ سپس ویژگی‌های جدول، تمرکز روی جدول‌ها، شاخص‌ها و کلیدهای جایگزین، چیدمان خودکار و سامانهٔ پایگاه داده؛ و در پایان خود بوم: نوار ابزار بوم، بزرگ‌نمایی، جابه‌جایی نما و مقصد پرش، و نمایشگر تفاوت‌ها.
گروه‌های جدول، یعنی کادرهایی که جدول‌ها را گرد هم می‌آورند، صفحهٔ جداگانه‌ای دارند؛ گروه‌های جدول را ببینید.

انتخاب چندگانه

از سه روش پشتیبانی می‌کند:

• Ctrl + drag (Windows/Linux) یا ⌘ + drag (Mac)
• Ctrl + click (Windows/Linux) یا ⌘ + click (Mac)
• Ctrl + A یا Ctrl + Alt + A (Windows/Linux)، ⌘ + A یا ⌘ + ⌥ + A (Mac)

یادداشت‌ها نیز به همین روش انتخاب می‌شوند، و هر یک از دو میان‌بر انتخاب همه، همهٔ جدول‌ها و یادداشت‌ها را یک‌جا انتخاب می‌کند. یادداشت‌هایی که با View Option → Memos پنهان شده‌اند، در انتخاب همه و در مستطیل انتخاب در نظر گرفته نمی‌شوند؛ گزینه‌های نمایش جدول را ببینید.
گروه‌های جدول با Ctrl + click (Windows/Linux) یا ⌘ + click (Mac) روی نوار عنوانشان به انتخاب افزوده می‌شوند، اما انتخاب همه هرگز گروهی را انتخاب نمی‌کند.
Ctrl + A در حضور مکان‌نما کنار می‌رود، بنابراین وقتی در حال ویرایش یک خانه هستید، به‌جای نمودار، متن را انتخاب می‌کند.
مستطیل انتخاب، جدول یا یادداشت را زمانی انتخاب می‌کند که میانهٔ آن را بپوشاند، نه زمانی که فقط به یکی از لبه‌هایش برسد. گروه جدول را فقط زمانی انتخاب می‌کند که کل کادر گروه را در بر بگیرد، بنابراین مستطیلی که درون یک گروه کشیده شود، جدول‌ها را بدون خود گروه انتخاب می‌کند.
راست‌کلیک روی چیزی که از قبل انتخاب شده است، کل انتخاب را حفظ می‌کند، بنابراین گزینه‌های منو مانند Color، Group selected tables و Delete selected روی همهٔ آن عمل می‌کنند. راست‌کلیک روی هر جدول، یادداشت یا گروه جدول دیگری، فقط همان را انتخاب می‌کند، حتی اگر Ctrl یا ⌘ را نگه داشته باشید، و راست‌کلیک روی یک رابطه یا روی بخش خالی بوم، انتخاب را لغو می‌کند.
Escape انتخاب را لغو می‌کند. وقتی ویرایشگر خانه، یادداشت یا نام گروه جدول باز است، یا یک رابطه یا یک New Table Group در حال رسم است، نخستین Escape آن را پایان می‌دهد و دومی انتخاب را لغو می‌کند.

در یک نشست مشارکتی، انتخاب، خانهٔ دارای فوکوس و مستطیل انتخاب هر همتا با رنگ همان همتا روی بوم رسم می‌شوند؛ ویرایش مشارکتی را ببینید.

جابه‌جایی چند جدول

هر جدول یا یادداشتی را که از قبل بخشی از انتخاب است بکشید تا کل انتخاب همراه آن جابه‌جا شود — بدون نیاز به کلید تغییردهنده.
کشیدن چیزی بیرون از انتخاب، انتخاب را به همان مورد محدود می‌کند و فقط آن را جابه‌جا می‌کند. Ctrl + drag (Windows/Linux) یا ⌘ + drag (Mac) در هر دو حالت انتخاب را حفظ می‌کند.
فقط دکمهٔ چپ ماوس جدول‌ها و یادداشت‌ها را جابه‌جا می‌کند. راست‌کلیک تعیین می‌کند منوی زمینه روی چه چیزی عمل کند و چیزی را جابه‌جا نمی‌کند، و کشیدن با دکمهٔ میانی به‌جای آن، نمای بوم را جابه‌جا می‌کند؛ حرکت در بوم را ببینید.

یک گروه جدول انتخاب‌شده نیز همراه با جدول‌هایش جابه‌جا می‌شود، و جدولی که هم انتخاب شده و هم در گروهی در حال جابه‌جایی است، فقط یک بار جابه‌جا می‌شود.
جایی که جدول را رها می‌کنید، می‌تواند آن را به یک گروه وارد یا از آن خارج کند؛ افزودن و خارج کردن جدول‌ها را ببینید.

جدول‌ها و یادداشت‌ها یک ترتیب لایه‌های مشترک دارند. فشردن یک جدول یا یادداشت، با دکمهٔ چپ یا راست، آن را جلوی همهٔ جدول‌ها و یادداشت‌های دیگر می‌آورد، و فشردن نوار عنوان یک گروه جدول، یا راست‌کلیک روی بدنهٔ آن، جدول‌هایش را به جلو می‌آورد.
این ترتیب ذخیره نمی‌شود: نموداری که دوباره باز می‌شود، جدول‌هایش را به ترتیبی که در فایل فهرست شده‌اند روی هم می‌چیند و همهٔ یادداشت‌ها بالای آن‌ها قرار می‌گیرند.

کپی و جای‌گذاری جدول‌ها و یادداشت‌ها

جدول‌ها و یادداشت‌های انتخاب‌شده را کپی می‌کند و آن‌ها را به‌صورت جدول‌ها و یادداشت‌های جدید جای‌گذاری می‌کند.
میان‌برها: Ctrl + C (Windows/Linux) یا ⌘ + C (Mac)، Ctrl + V (Windows/Linux) یا ⌘ + V (Mac)

جدول کپی‌شده نام، توضیح، ستون‌ها و رنگ خود را حفظ می‌کند؛ یادداشت کپی‌شده متن، اندازه و رنگ خود را حفظ می‌کند.
شاخص‌ها و رابطه‌ها نیز همراه آن‌ها می‌آیند: هر شاخص به‌طور کامل روی جدول کپی‌شده کپی می‌شود، و هر رابطه، وقتی هر دو جدولی که به هم وصل می‌کند در مجموعهٔ کپی‌شده باشند، همراه با نوع و کنش‌های ON DELETE و ON UPDATE خود کپی می‌شود. رابطه‌ای که فقط یک سر آن در مجموعه باشد، به‌جای آنکه باقی بماند و به جدول اصلی اشاره کند، کنار گذاشته می‌شود.
نسخه‌های جای‌گذاری‌شده انتخاب جدید می‌شوند، و جای‌گذاری دوبارهٔ همان کپی هر بار آن را 50px دیگر جابه‌جا می‌کند، بنابراین جای‌گذاری‌های پیاپی روی هم قرار نمی‌گیرند.
کپی، گروه جدول خود را حفظ نمی‌کند: جدول جای‌گذاری‌شده در هیچ گروهی نیست، حتی اگر درون کادر یک گروه قرار بگیرد، و گروه انتخاب‌شده کپی نمی‌شود.
وقتی View Option → Memos یادداشت‌ها را پنهان کرده است، جای‌گذاری همچنان یادداشت‌هایی را که همراه دارد، پنهان و انتخاب‌نشده، اضافه می‌کند، بنابراین فقط جدول‌های جای‌گذاری‌شده انتخاب می‌شوند.

وقتی ستون‌هایی درون جدول دارای فوکوس انتخاب شده‌اند، همین میان‌بر به‌جای آن، همان ستون‌ها را کپی می‌کند؛ ویرایش جدول را ببینید.

تکثیر جدول‌ها و یادداشت‌ها

Alt را نگه دارید و یک جدول یا یادداشت را با دکمهٔ چپ ماوس بکشید.
یک پیش‌نمایش نیمه‌شفاف نشانگر ماوس را دنبال می‌کند، و رها کردن دکمه، کپی را در جای پیش‌نمایش قرار می‌دهد.
اگر چیزی که می‌گیرید از قبل بخشی از یک انتخاب باشد، کل انتخاب تکثیر می‌شود. در غیر این صورت، موجودیت زیر نشانگر ماوس جایگزین انتخاب می‌شود.
Alt + click بدون جابه‌جایی، کپی را 50px پایین‌تر و راست‌تر قرار می‌دهد و هر گاه آن نقطه از قبل اشغال شده باشد، یک گام دیگر جلوتر می‌رود.

نسخهٔ تکثیرشده همان چیزهایی را همراه دارد که جای‌گذاری دارد: نام‌ها، توضیحات، ستون‌ها، رنگ‌ها، اندازهٔ یادداشت‌ها، و شاخص‌ها و رابطه‌هایی که به‌طور کامل به آنچه کپی کرده‌اید تعلق دارند. مانند جای‌گذاری، در هیچ گروه جدولی قرار نمی‌گیرد.
Alt + drag روی نوار عنوان یک گروه جدول، گروه را مانند یک کشیدن ساده جابه‌جا می‌کند؛ گروه هرگز تکثیر نمی‌شود.

حذف جدول و یادداشت

جدول‌ها، یادداشت‌ها و گروه‌های جدول انتخاب‌شده را حذف می‌کند.
میان‌برها:

• Delete یا Backspace. این کلیدها کل انتخاب را حذف می‌کنند، مگر وقتی که تنها چیز انتخاب‌شده جدولی باشد که برخی از ستون‌هایش انتخاب شده‌اند و بزرگ‌نمایی بالاتر از 70% باشد: در این صورت به‌جای آن، همان ستون‌ها را حذف می‌کنند؛ حذف ستون را ببینید.
• Ctrl + Backspace یا Ctrl + Delete (Windows/Linux)، ⌘ + Backspace یا ⌘ + Delete (Mac). این کلیدها همیشه جدول‌ها، یادداشت‌ها و گروه‌های جدول انتخاب‌شده را حذف می‌کنند، حتی وقتی ستون‌هایی انتخاب شده باشند.

منوهای زمینه نیز حذف می‌کنند. وقتی جدول یا یادداشت یکی از دو یا چند مورد انتخاب‌شده باشد، عنوان آخرین گزینهٔ منوی آن جدول یا یادداشت Delete selected است و کل انتخاب را حذف می‌کند. در غیر این صورت، عنوان آن Delete است و فقط همان جدول یا یادداشت را حذف می‌کند. روی ردیف یک ستون انتخاب‌شده، عنوان این گزینه در منوی جدول به‌جای آن Delete column یا Delete columns است، همان‌طور که در حذف ستون آمده است.

حذف یک جدول، رابطه‌ها و شاخص‌های آن را نیز حذف می‌کند. حذف یک گروه جدول، جدول‌هایش را بدون گروه نگه می‌دارد؛ حذف گروه را ببینید.
هیچ تأییدی خواسته نمی‌شود، هر حذف یک گام واگرد است، و در ویرایشگری با readonly چیزی حذف نمی‌شود.
اگر Delete و Backspace را نگه دارید، فقط یک بار حذف می‌کنند، و هرگز رابطه‌ای را حذف نمی‌کنند؛ ویرایش رابطه را ببینید. وقتی در یک خانه، یک یادداشت یا هر فیلد متنی دیگری تایپ می‌کنید، این کلیدها به‌جای آن متن را ویرایش می‌کنند.
تنظیمات این دو کلید را با نام Delete Selection فهرست می‌کند؛ میان‌برها را ببینید.

تعیین رنگ جدول و یادداشت

می‌توانید برای تمایز بر اساس دسته، رنگ تعیین کنید.
جدول رنگ خود را در امتداد لبهٔ چپش نشان می‌دهد و یادداشت در امتداد بالای خود. برای باز کردن انتخابگر رنگ در محل نشانگر ماوس، با دکمهٔ چپ روی آن لبه یا نوار کلیک کنید، یا Color را در منوی زمینهٔ جدول یا یادداشت انتخاب کنید. رنگ روی همهٔ جدول‌ها، یادداشت‌ها و گروه‌های جدول انتخاب‌شده اعمال می‌شود، نه فقط موردی که روی آن کلیک کرده‌اید.
گروه جدول از طریق Color در منوی خودش رنگ می‌شود، و جدولی که در یک گروه رنگ‌شده است، رنگ گروه را سراسر سرآیندش نشان می‌دهد و رنگ خود را روی لبهٔ چپش حفظ می‌کند؛ رنگ‌آمیزی گروه را ببینید.

انتخابگر، از بالا به پایین، این موارد را دارد:

• ناحیهٔ اشباع و روشنایی، سپس لغزندهٔ رنگ‌مایه با پیش‌نمایشی از رنگ در کنار آن. هر جا مرورگر قطره‌چکان ارائه کند، دکمهٔ قطره‌چکان پیش از لغزنده، Pick a color from the screen، رنگی را از هر جای صفحه برمی‌دارد.
• فیلدهای Hex، R، G و B. فیلد Hex مقداری با 3، 4، 6 یا 8 رقم شانزده‌شانزدهی، با یا بدون #، یا یک rgb()، hsl() یا نام رنگ CSS جای‌گذاری‌شده را می‌پذیرد. مقدار کامل 6 یا 8 رقمی هم‌زمان با تایپ اعمال می‌شود، و هر مقدار دیگری با Enter یا هنگام ترک فیلد. فیلدهای R، G و B اعداد صحیح می‌پذیرند، هر مقدار بالاتر از 255 را 255 در نظر می‌گیرند و با Enter یا هنگام ترک فیلد اعمال می‌شوند. متنی که انتخابگر نتواند بخواند، کنار گذاشته می‌شود.
• شانزده رنگ آماده در دو ردیف هشت‌تایی: Red، Orange، Amber، Yellow، Lime، Green، Teal، Cyan، Blue، Indigo، Violet، Purple، Pink، Crimson، Brown و Gray. بردن نشانگر روی یک نمونه‌رنگ، کد شانزده‌شانزدهی آن را نشان می‌دهد.
• Document colors: حداکثر هشت رنگی که جدول‌ها، یادداشت‌ها و گروه‌های جدول سند از قبل به کار می‌برند، به ترتیب از پرکاربردترین. این ردیف فقط زمانی نمایش داده می‌شود که چنین رنگ‌هایی وجود داشته باشد.
• No color.

رنگ همیشه کاملاً کدر است: انتخابگر کنترلی برای شفافیت ندارد و هر شفافیتی را که مقدار تایپ‌شده یا جای‌گذاری‌شده داشته باشد، کنار می‌گذارد.
باز کردن انتخابگر چیزی را تغییر نمی‌دهد، و انتخاب همان رنگی که موارد انتخاب‌شده از قبل دارند، گام واگردی اضافه نمی‌کند.

No color رنگ همهٔ جدول‌ها، یادداشت‌ها و گروه‌های جدول انتخاب‌شده را در یک گام واگرد پاک می‌کند و انتخابگر را می‌بندد. Remove color، که درست زیر Color در منوهای زمینهٔ جدول، یادداشت و گروه جدول قرار دارد و تا وقتی یکی از موارد انتخاب‌شده رنگ داشته باشد نمایش داده می‌شود، همین کار را بدون باز کردن انتخابگر انجام می‌دهد.

انتخابگر هنگام باز شدن، صفحه‌کلید را در اختیار می‌گیرد، و Tab و Shift + Tab میان کنترل‌های آن می‌چرخند. کلیدهای جهت‌نما ناحیه و لغزندهٔ رنگ‌مایه را به اندازهٔ 1، یا با Shift به اندازهٔ 10، حرکت می‌دهند و از یک نمونه‌رنگ به نمونه‌رنگ دیگر می‌روند و هر کدام را در مسیر اعمال می‌کنند.
تا وقتی صفحه‌کلید در اختیار انتخابگر است، واگرد و ازنو، میان‌برهای بزرگ‌نمایی، Search و Toggle Explorer همچنان به ویرایشگر می‌رسند و میان‌برهای دیگر ویرایشگر نمی‌رسند: میان‌برهای حذف چیزی را حذف نمی‌کنند، و Delete و Backspace فقط متن فیلدهای Hex، R، G و B را ویرایش می‌کنند.
Escape انتخابگر را می‌بندد، و فشردن دکمهٔ ماوس روی بوم، بیرون از انتخابگر، نیز همین کار را می‌کند.
فشردن در کاوشگر فشردن روی بوم به شمار نمی‌آید، بنابراین انتخابگر را باز نگه می‌دارد. ردیفی که آنجا انتخاب شود، انتخاب را تغییر می‌دهد، و انتخاب رنگ بعدی، موارد انتخاب‌شدهٔ جدید را رنگ می‌کند.

گزینه‌های نمایش جدول

گزینه‌های نمایش زیر را ارائه می‌کند:

• Table Comment
• Column Comment
• DataType
• Default
• Not Null
• Unique
• Alternate Key
• Auto Increment
• Relationship
• Referential Actions
• Table Groups
• Memos

Unique، Alternate Key و Auto Increment به‌طور پیش‌فرض خاموش‌اند و بقیه روشن‌اند.
Alternate Key ستون‌های هر کلید جایگزین را با نشانه‌ای مانند AK1.1 مشخص می‌کند؛ کلیدهای جایگزین را ببینید.
Referential Actions برچسب‌های D: و U: را نشان می‌دهد که کنش‌های ON DELETE و ON UPDATE یک رابطه در انتهای فرزند خط اتصال آن قرار می‌دهند؛ خواندن خط اتصال را ببینید. خاموش کردن آن فقط همین برچسب‌ها را پنهان می‌کند و هیچ جدول یا خط اتصالی را جابه‌جا نمی‌کند.
Table Groups گروه‌های جدول و رنگ گروه‌ها را روی سرآیند جدول‌هایشان نشان می‌دهد. خاموش کردن آن، گروه‌ها را روی بوم، نقشهٔ کوچک و تصویرهای صادرشده پنهان می‌کند، هیچ جدولی را جابه‌جا نمی‌کند و هر جدول را در گروه خود نگه می‌دارد؛ پنهان کردن گروه‌ها را ببینید. همچنین پوشهٔ Table Groups را از کاوشگر و New Table Group را از نوار ابزار بوم برمی‌دارد، و جست‌وجوی کاوشگر دیگر نام گروه‌ها را پیدا نمی‌کند.
Memos یادداشت‌ها را نشان می‌دهد. خاموش کردن آن همهٔ یادداشت‌ها را روی بوم، نقشهٔ کوچک و تصویرهای صادرشده پنهان می‌کند و هیچ جدول یا خط اتصالی را جابه‌جا نمی‌کند. یادداشت‌های پنهان فضایی اشغال نمی‌کنند، بنابراین نوارهای پیمایش، نقشهٔ کوچک و قطب‌نمای Go to content آن‌ها را در نظر نمی‌گیرند.
پنهان کردن یادداشت‌ها انتخاب آن‌ها را لغو می‌کند و اگر ویرایشگر یادداشت باز باشد، آن را می‌بندد. کاوشگر پوشهٔ Memos خود را کنار می‌گذارد، و جست‌وجوی یافتن و جایگزینی آن و : در جست‌وجوی سریع آن‌ها را جست‌وجو نمی‌کنند. تا وقتی یادداشت‌ها پنهان‌اند، New Memo در منوی زمینه، نوار ابزار بوم، جست‌وجوی سریع و صفحهٔ خوش‌آمد نمایش داده نمی‌شود، و Alt + M یادداشتی اضافه نمی‌کند. جای‌گذاری یا وارد کردن و افزودن همچنان یادداشت‌هایی را که همراه دارد، پنهان و انتخاب‌نشده، اضافه می‌کند.
در ویرایشگری با readonly، روشن و خاموش کردن این گزینه‌ها چیزی را تغییر نمی‌دهد.

کارت‌های حالت Flow در زبانهٔ مصورسازی از این گزینه‌ها پیروی نمی‌کنند: نمایش ردیف مخصوص خود را به کار می‌برند و حتی با خاموش بودن Relationship نیز خط‌های اتصال خود را رسم می‌کنند.

ویژگی‌های جدول

پنل ویژگی‌های یک جدول را باز می‌کند.
از Table Properties در منوی زمینهٔ جدول شروع کنید، که پنل را برای جدولی که روی آن راست‌کلیک کرده‌اید باز می‌کند، یا یک جدول را انتخاب کنید و Alt + Space را فشار دهید.
پنل در وسط بومی کم‌رنگ‌شده باز می‌شود. فقط بوم کم‌رنگ می‌شود، بنابراین اگر کاوشگر باز باشد، در کنار پنل باز و قابل استفاده می‌ماند. سرآیند پنل عنوان Table Properties، پنج جدولی را که اخیراً باز شده‌اند به‌صورت تراشه، با جدول فعلی به‌صورت برجسته، و یک دکمهٔ بستن را در خود دارد. روی یک تراشه کلیک کنید تا بدون باز کردن دوبارهٔ پنل به آن جدول بروید.
زیر سرآیند سه زبانه قرار دارد: Indexes، Schema SQL و Code Generator. پنل برای هر سه زبانه یک اندازه را حفظ می‌کند، بنابراین تعویض زبانه آن را جابه‌جا نمی‌کند و اندازه‌اش را تغییر نمی‌دهد.
آن را با دکمهٔ بستن، با Escape یا با کلیک روی بوم بیرون از آن ببندید.
انتخاب ردیفی غیر از پوشه در کاوشگر، یا رفتن به یکی از موارد منطبق جست‌وجوی آن، کادر گفت‌وگوی ویژگی‌های جدول را پیش از پرش می‌بندد. Ctrl + F (Windows/Linux) یا ⌘ + F (Mac) نیز همین کار را می‌کند؛ این میان‌بر جست‌وجوی کاوشگر را باز می‌کند، یا اگر کاوشگر از قبل باز باشد، مکان‌نما را در فیلد یافتن آن قرار می‌دهد. هر کلیک دیگری در کاوشگر، از جمله روی ردیف یک پوشه، یا روی دکمهٔ Explorer در نوار ابزار، ویژگی‌های جدول را باز نگه می‌دارد. فشردن Escape وقتی صفحه‌کلید در کاوشگر است، فقط صفحه‌کلید را به بوم برمی‌گرداند، بنابراین بستن ویژگی‌های جدول به فشردن دوبارهٔ Escape نیاز دارد.

زبانهٔ Indexes در شاخص‌ها توضیح داده شده است.
زبانهٔ Schema SQL DDL جدول را برای پایگاه دادهٔ انتخاب‌شده نشان می‌دهد: CREATE TABLE آن، قیدهای جداگانه‌ای که برخی پایگاه‌های داده برای ستون‌های یکتای آن می‌نویسند، و شاخص‌های آن. این زبانه همیشه دستورهای سادهٔ CREATE را، بدون سرآیند و بدون اسکریپت پیش یا پس از جدول‌ها، می‌نویسد، هر تنظیمی که زبانهٔ طرح‌واره SQL در نوار ابزار داشته باشد. پنل گزینه‌ها ندارد، و منوی زمینهٔ آن فقط Database و Bracket را ارائه می‌کند.
زبانهٔ Code Generator فقط برای همین جدول کد تولید می‌کند؛ مولد کد را ببینید.

در ویرایشگری با readonly، پنل همچنان باز می‌شود و نشان Read only در کنار عنوانش دیده می‌شود، اما زبانهٔ Indexes آن امکان هیچ ویرایشی را نمی‌دهد.

تمرکز روی جدول‌ها

زبانهٔ مصورسازی را در حالت Flow باز می‌کند، محدود به جدول‌های انتخاب‌شده و همهٔ جدول‌هایی که با یک رابطه به آن‌ها متصل‌اند.
از منوی زمینهٔ جدول با Focus on this table شروع کنید، یا یک یا چند جدول را انتخاب کنید و Alt + F را فشار دهید.
وقتی جدولی که روی آن راست‌کلیک می‌کنید یکی از چند جدول انتخاب‌شده باشد، عنوان گزینه Focus on selected tables است و روی کل انتخاب تمرکز می‌کند. راست‌کلیک روی جدولی بیرون از انتخاب، فقط روی همان جدول تمرکز می‌کند.
میان‌بر جدول‌های انتخاب‌شده را در نظر می‌گیرد، یادداشت‌ها را کنار می‌گذارد و وقتی هیچ جدولی انتخاب نشده باشد، کاری انجام نمی‌دهد.
یک گروه جدول انتخاب‌شده اینجا، چه در میان‌بر و چه در گزینهٔ منو، به حساب نمی‌آید: جدول‌های آن فقط وقتی در نظر گرفته می‌شوند که خودشان انتخاب شده باشند، کاری که Select tables در منوی گروه انجام می‌دهد.
اینکه نمای محدودشده چه چیزی را نشان می‌دهد و چگونه به کل نمودار بازگردید، در مصورسازی توضیح داده شده است.

شاخص‌ها

شاخص‌ها در زبانهٔ Indexes پنل ویژگی‌های جدول تعریف می‌شوند و در طرح‌واره SQL صادرشده گنجانده می‌شوند.

سمت چپ، کلیدها و شاخص‌های جدول را در دو دسته فهرست می‌کند.
Keys، که وقتی جدول کلیدی داشته باشد نمایش داده می‌شود، کلیدهایی را فهرست می‌کند که ستون‌های جدول تعریف می‌کنند: PK_<table name> روی ستون‌های دارای علامت PK، سپس UQ_<table name>_<column name> برای هر ستونی که یکتا مشخص شده است، به ترتیب ستون‌ها. نام‌ها از طرح‌واره SQL پایگاه دادهٔ انتخاب‌شده پیروی می‌کنند، بنابراین با Bracket روی None، جدولی با پیشوند طرح‌واره مانند sales.users در همهٔ پایگاه‌های داده به‌جز Databricks و Snowflake، PK_users را فهرست می‌کند؛ نام جدول‌ها با پیشوند طرح‌واره را ببینید. هر کدام برچسب PK یا UQ دارد و با یک قفل مشخص شده است. این کلیدها اینجا فقط خواندنی هستند و تنها با پرچم‌های PK و یکتا ستون‌ها تغییر می‌کنند.
Indexes شاخص‌های جدول را به ترتیب افزوده شدن فهرست می‌کند. هر شاخص یک کلید روشن/خاموش UQ دارد که آن را یکتا می‌کند، یک فیلد نام و دکمهٔ x که آن را حذف می‌کند. شاخصی که یک کلید جایگزین است، شمارهٔ خود را نیز نشان می‌دهد، مانند AK1. با Add Index در پایین فهرست یک شاخص اضافه کنید.

سمت راست، ستون‌های جدول را زیر Columns فهرست می‌کند، هر کدام با یک کادر انتخاب. تا وقتی شاخصی در سمت چپ انتخاب نشده باشد، هیچ چیز قابل ویرایش نیست.
برای افزودن یک ستون به شاخص انتخاب‌شده، آن را علامت بزنید، و برای حذف آن، علامتش را بردارید. انتخاب یک کلید، ستون‌های آن را علامت‌خورده نشان می‌دهد، اما کادرها غیرفعال می‌مانند.
ستون‌های شاخص انتخاب‌شده در پایین، زیر Index order فهرست می‌شوند. برای تغییر ترتیب، آن‌ها را با دستگیرهٔ کشیدن بکشید، و برای برعکس کردن ترتیب مرتب‌سازی یک ردیف، روی تراشهٔ ASC یا DESC آن کلیک کنید. در کلید جایگزین، هر ردیف با نشانهٔ AK<n>.<m> خود پایان می‌یابد. فهرست هم‌زمان سه ردیف را نشان می‌دهد و بقیه با پیمایش دیده می‌شوند.

در ویرایشگری با readonly، انتخاب یک کلید یا شاخص همچنان ستون‌های آن را نشان می‌دهد، اما Add Index و x وجود ندارند، و هیچ چیز دیگری در این زبانه قابل تغییر نیست.

کاوشگر شاخص‌های هر جدول را در پوشهٔ Indexes آن جدول فهرست می‌کند، و انتخاب یکی از آن‌ها در آنجا به جدولش می‌رود. جست‌وجوی کاوشگر نام شاخص‌ها را نیز پیدا می‌کند و می‌تواند نام آن‌ها را تغییر دهد؛ چه چیزهایی جست‌وجو می‌شود را ببینید.

کلیدهای جایگزین

کلید جایگزین یک شاخص یکتا روی دو یا چند ستون است: شاخصی در زبانهٔ Indexes که کلید روشن/خاموش UQ آن روشن است و دست‌کم دو ستون از ستون‌های جدول در آن علامت خورده‌اند.
شاخص یکتا روی یک ستون چیزی بیش از پرچم یکتای همان ستون نمی‌گوید، بنابراین کلید جایگزین نیست، و شاخص معمولی، کلید اصلی یا ستونی که یکتا مشخص شده است نیز کلید جایگزین نیستند.

با روشن بودن Alternate Key در گزینه‌های نمایش، نمودار ستون‌های هر کلید جایگزین را همان‌طور که erwin و IDEF1X می‌نویسند علامت‌گذاری می‌کند: AK1.1، AK1.2 و غیره. این گزینه به‌طور پیش‌فرض خاموش است.

کلیدها بر اساس جایگاه ستون‌هایشان در جدول شماره‌گذاری می‌شوند، نه بر اساس ترتیب افزوده شدن شاخص‌ها. کلیدی که نخستین ستون Index order آن بالاترین جایگاه را در جدول دارد، AK1 است. در صورت تساوی، ستون بعدی هر کلید تعیین‌کننده است، و کلیدی که بخش آغازین یک کلید بلندتر است، پیش از آن می‌آید.
جابه‌جا کردن یک ستون درون جدول، یا تغییر ترتیب Index order یک کلید، می‌تواند شمارهٔ کلیدها را تغییر دهد. واگرد کردن حذف یک کلید، شمارهٔ آن را به آن برمی‌گرداند، و همهٔ همکاران همان شماره‌ها را می‌بینند.

هر ستون از یک کلید با AK<n>.<m> علامت‌گذاری می‌شود، که در آن n شمارهٔ کلید و m جایگاه ستون در Index order آن کلید است. ستونی که در چند کلید قرار دارد، همهٔ نشانه‌ها را دارد که با ویرگول به هم پیوسته‌اند.
برای نمونه، در جدولی با ستون‌های a، b و c، شاخص‌های یکتا روی (c، a) و (b، a) به AK1 = (b، a) و AK2 = (c، a) تبدیل می‌شوند، زیرا b بالاتر از c قرار دارد. بنابراین b نشانهٔ AK1.1، c نشانهٔ AK2.1 و a نشانهٔ AK1.2,AK2.2 را دارد.

این نشانه در انتهای ردیف رسم می‌شود، پس از هر خانه‌ای که ترتیب ستون‌ها در آخر قرار دهد. این نشانه خانه نیست، بنابراین هرگز فوکوس نمی‌گیرد، ویرایش نمی‌شود و کپی نمی‌شود؛ ویرایش جدول را ببینید.
ستون کلید اصلی یا کلید خارجی نیز می‌تواند نشانهٔ AK داشته باشد، زیرا این نشانه جایگزین چیزی نمی‌شود: نماد کلید در ابتدای ردیف همچنان PK و FK را نشان می‌دهد، و خانهٔ یکتا UQ خود را حفظ می‌کند.
جدولی که کلید جایگزین دارد، پس از آخرین خانهٔ هر ردیف، برای بلندترین نشانهٔ خود جا نگه می‌دارد؛ جدولی که کلید جایگزین ندارد، عرض خود را حفظ می‌کند.
نشانه‌ها روی بوم ERD نمایش داده می‌شوند، جایی که جدولی که در 70% و پایین‌تر به نام خود جمع شده است هیچ نشانه‌ای نشان نمی‌دهد، و نیز در تصویر صادرشده، که همهٔ جدول‌ها را صرف‌نظر از بزرگ‌نمایی به‌طور کامل رسم می‌کند. پیش‌نمایش زیر نشانگر در حالت Graph زبانهٔ مصورسازی نیز آن‌ها را نشان می‌دهد؛ کارت‌های Flow هرگز آن‌ها را نشان نمی‌دهند.

زبانهٔ Indexes شماره‌ها را چه این گزینه روشن باشد و چه نباشد نشان می‌دهد؛ شاخص‌ها را ببینید.

چیدمان خودکار

همهٔ جدول‌های روی بوم را برایتان می‌چیند.
Auto Layout را از منوی زمینهٔ بوم یا از جست‌وجوی سریع باز کنید و یکی از چهار چیدمان را انتخاب کنید:

چیدمان	آنچه رسم می‌کند
Force	یک شبیه‌سازی: رابطه‌ها جدول‌ها را به سمت هم می‌کشند، جدول‌های همسایه یکدیگر را پس می‌زنند و جدول‌های هم‌پوشان از هم جدا می‌شوند.
Flow	از چپ به راست در امتداد رابطه‌ها، به‌طوری که هر خط اتصال نقطهٔ اتصال جداگانهٔ خود را روی جدول دارد. تلاش می‌کند تقاطع‌ها کم بمانند، اما ممکن است تقاطع‌هایی باقی بگذارد که چیدمان دیگری از آن‌ها پرهیز می‌کرد.
Tree - vertical	لایه‌لایه رو به پایین: جدول والد بالای جدول‌هایی قرار می‌گیرد که کلید خارجی به آن دارند.
Tree - horizontal	همان لایه‌بندی، از چپ به راست.

Force در حین پایدار شدن چیدمان یک پیش‌نمایش باز می‌کند، و پیامی که نمایش می‌دهد Apply و Cancel را در خود دارد.
قاب پیش‌نمایش بر اساس وضعیت نمودار در لحظهٔ آغاز چیدمان تنظیم می‌شود، بنابراین ممکن است جدول‌ها در حین پایدار شدن چیدمان از قاب بیرون بروند. پیش‌نمایش در 70% یا کمتر رسم می‌شود، بنابراین جدول‌هایش به‌صورت جمع‌شده و فقط با نام و لبهٔ رنگی خود نمایش داده می‌شوند.
Apply موقعیت‌ها را همان‌گونه که در آن لحظه هستند نگه می‌دارد، و وقتی چیدمان آرام بگیرد، خودبه‌خود اعمال می‌شود. Cancel یا Escape نمودار را همان‌طور که بود باقی می‌گذارد.

سه چیدمان دیگر یک‌جا و بیرون از رشتهٔ اصلی محاسبه می‌شوند، بنابراین چیزی برای تماشا وجود ندارد: در حین محاسبهٔ چیدمان یک پیام نمایش داده می‌شود، و چیدمان نهایی روی محدوده‌ای که نمودار از قبل پوشش می‌دهد، در مرکز قرار می‌گیرد. Cancel یا Escape چیدمانی را که دیگر منتظرش نیستید کنار می‌گذارد، و در میزبانی که Shared Worker اجرا نمی‌کند، کار به اعلان Could not place tables ختم می‌شود؛ Web Worker را ببینید. چیدمانی که ظرف 60 ثانیه بازنگردد نیز به همین شکل پایان می‌یابد.

هر کدام را که انتخاب کنید، جدول‌ها و گروه‌های جدول جابه‌جا می‌شوند و یادداشت‌ها سر جای خود می‌مانند. رابطه‌ای که از یک جدول به خودش است نادیده گرفته می‌شود، و چند رابطه میان دو جدول یکسان یک بار به حساب می‌آیند.
هر چیدمان، چه گروه‌ها نمایش داده شوند و چه نشوند، جدول‌های هر گروه را کنار هم نگه می‌دارد و هر گروهی را که جدول دارد، به اندازهٔ جدول‌هایش دور آن‌ها تنظیم می‌کند؛ گروه‌های جدول را ببینید.
نتیجه به‌صورت یک مدخل واحد در تاریخچه ثبت می‌شود، بنابراین یک بار واگرد، همهٔ جدول‌ها و گروه‌ها را به جای قبلی‌شان برمی‌گرداند.

پایگاه‌های داده

پایگاه‌های دادهٔ پشتیبانی‌شده عبارت‌اند از:

• Databricks
• MSSQL
• MariaDB
• MySQL
• Oracle
• PostgreSQL
• Snowflake
• SQLite

یکی را از Database در منوی زمینهٔ بوم، در پنل گزینه‌ها یا منوی زمینهٔ زبانه‌های طرح‌واره SQL و مولد کد، یا در جست‌وجوی سریع انتخاب کنید. همهٔ این‌ها همان یک تنظیم را تغییر می‌دهند.

این گزینه‌ها نحو طرح‌واره SQL برای صادر کردن، تکمیل خودکار نوع داده، و انواع داده‌ای را که کد تولیدشده و طرح‌واره‌های واردشده به آن‌ها تبدیل می‌شوند، تعیین می‌کنند.
این گزینه‌ها تعیین می‌کنند زبانهٔ طرح‌واره SQL کدام گزینه‌های Statements و Header را می‌تواند بنویسد. انتخابی که پایگاه داده آن را ندارد، به‌صورت کم‌رنگ در پنل گزینه‌ها باقی می‌ماند، و SQL به نزدیک‌ترین انتخابی که پایگاه داده دارد برمی‌گردد.
همچنین تعیین می‌کنند طرح‌واره SQL و هدف‌های ORM مولد کد کدام کنش‌های ON DELETE و ON UPDATE را بنویسند، و منوهای رابطه کدام‌ها را با not in <database> علامت بزنند؛ ON DELETE و ON UPDATE و مولد کد را ببینید.
وارد کردن طرح‌واره SQL نوع دادهٔ ستون را، همراه با فهرست آرگومان‌هایش، حفظ می‌کند، چه ویرایشگر آن را فهرست کرده باشد و چه نه، مانند TIMESTAMP WITH TIME ZONE، public.mood یا integer[]؛ انواع داده را ببینید. تکمیل خودکار نوع داده فقط انواعی را پیشنهاد می‌کند که پایگاه دادهٔ انتخاب‌شده فهرست می‌کند.

نوار ابزار بوم

نوار ابزار کوچکی در میانهٔ لبهٔ پایینی بوم شناور است که از چپ به راست، ابزارهایی را که روی خود بوم عمل می‌کنند و فرمان‌هایی را که چیزی به آن اضافه می‌کنند، در خود دارد:

• ابزار دست و ابزار انتخاب. ابزار انتخاب پیش‌فرض است؛ ابزار دست هر کشیدنی را، چه روی جدول‌ها و چه روی فضای خالی، به جابه‌جایی نما تبدیل می‌کند. Space ابزار را میان این دو عوض می‌کند. تا وقتی رسم New Table Group آماده است، به‌جای هر یک از این دو، دکمهٔ New Table Group فعال نشان داده می‌شود، و کلیک روی هر یک از آن دو، فشردن Space یا انتخاب یک نمادگذاری رابطه، رسم را بدون افزودن گروه پایان می‌دهد.
• New Table، New Memo و New Table Group. New Table مانند Alt + N یک جدول اضافه می‌کند، و New Memo مانند Alt + M یک یادداشت اضافه می‌کند. New Table Group مانند Alt + G رسم گروه را آماده می‌کند و ابزار دست را خاموش می‌کند؛ کلیک دوم، مانند فشردن دوبارهٔ Alt + G، رسم را بدون افزودن گروه پایان می‌دهد. وقتی View Option → Memos یادداشت‌ها را پنهان کرده است، New Memo نمایش داده نمی‌شود، و وقتی View Option → Table Groups گروه‌ها را پنهان کرده است، New Table Group نمایش داده نمی‌شود. ویرایشگری با readonly هیچ‌یک از این سه را نشان نمی‌دهد.
• بزرگ‌نمایی: Zoom out، بزرگ‌نمایی فعلی به‌صورت درصد و Zoom in. این دو دکمه بزرگ‌نمایی را به همان شکلی که میان‌برهای بزرگ‌نمایی تغییر می‌دهند، گام‌به‌گام تغییر می‌دهند، و کلیک روی درصد آن را به 100% برمی‌گرداند.
• چهار نمادگذاری رابطه، همان چهار نمادگذاری که با آن‌ها رابطه‌ای را آغاز می‌کنید؛ شروع ویرایش را ببینید. با انتخاب یکی از آن‌ها، ابزار به ابزار انتخاب بازمی‌گردد، زیرا رابطه با کلیک روی دو جدول رسم می‌شود.
• حالت ذن، Alt + Z، که همه‌چیز جز بوم و همین نوار ابزار را کنار می‌زند. فشردن دوبارهٔ Alt + Z، یا خود دکمه، بقیه را بازمی‌گرداند. اگر کاوشگر باز باشد، همراه با بقیه پنهان می‌شود، بی‌آنکه بسته شود، و همراه با آن‌ها بازمی‌گردد. در حالت ذن همچنان می‌توان آن را باز کرد؛ وقتی کاوشگر کنار می‌رود را ببینید.
• قطب‌نمای Go to content، که فقط وقتی هیچ جدول، یادداشت نمایان یا گروه جدول نمایانی روی صفحه نیست، به انتهای نوار ابزار افزوده می‌شود؛ حرکت در بوم را ببینید.

هر دکمه‌ای که میان‌بر دارد، آن را در راهنمای ابزار خود نام می‌برد، مانند New Table (Alt + N) (Windows/Linux) یا New Table (⌥ + N) (Mac).
نوار ابزار تا وقتی پیش‌نمایش چیدمان خودکار Force، ویژگی‌های جدول، سفر در زمان یا نمایشگر تفاوت‌ها باز است، کنار می‌رود و پس از بسته شدن آن بازمی‌گردد.

بزرگ‌نمایی و کوچک‌نمایی

بزرگ‌نمایی با Ctrl + Wheel (Windows/Linux) یا ⌘ + Wheel (Mac) انجام می‌شود. چرخ ماوس به‌تنهایی نمای بوم را جابه‌جا می‌کند.
حرکت دوانگشتی روی ترک‌پد نیز بزرگ‌نمایی را حول نقطه‌ای که حرکت در آن انجام می‌شود تغییر می‌دهد، و دو انگشت روی صفحهٔ لمسی نیز همین کار را می‌کنند و با حرکت خود نما را نیز جابه‌جا می‌کنند.
میان‌برها: Ctrl + Plus (Windows/Linux) یا ⌘ + Plus (Mac)، Ctrl + Minus (Windows/Linux) یا ⌘ + Minus (Mac)
Ctrl + 0 (Windows/Linux) یا ⌘ + 0 (Mac) مستقیماً به 100% برمی‌گردد و وسط صفحه را در جای خود نگه می‌دارد.

دکمه‌های Zoom out و Zoom in در نوار ابزار بوم مانند میان‌برهای Minus و Plus بزرگ‌نمایی را گام‌به‌گام تغییر می‌دهند: هر بار فشردن، آن را 4 واحد درصد تغییر می‌دهد و وسط صفحه را در جای خود نگه می‌دارد. درصدی که میان آن دو قرار دارد، بزرگ‌نمایی فعلی را نشان می‌دهد، و کلیک روی آن مانند Ctrl + 0 (Windows/Linux) یا ⌘ + 0 (Mac) مستقیماً به 100% برمی‌گردد.

بزرگ‌نمایی از 10% تا 150% است.
در 70% و پایین‌تر، جدول‌ها به نام و لبهٔ رنگی خود جمع می‌شوند، و ویرایش خانه‌ها، میان‌برهای خانه و کپی و جای‌گذاری تا وقتی دوباره بزرگ‌نمایی نکنید، کار نمی‌کنند.

همین سه میان‌بر بزرگ‌نمایی زبانهٔ مصورسازی را نیز، چه در حالت Graph و چه در حالت Flow، هر حالت در محدودهٔ خودش، تغییر می‌دهند؛ مصورسازی را ببینید.

حرکت در بوم

بوم هیچ لبه‌ای ندارد و اندازه‌ای برای تنظیم ندارد. جدول‌ها و یادداشت‌ها هر جا که آن‌ها را بگذارید قرار می‌گیرند، و همهٔ آنچه در ادامه می‌آید نمودار را توصیف می‌کند، نه یک صفحهٔ ثابت را.

برای جابه‌جا کردن نما، بخشی خالی از بوم را بکشید، یا با Space به ابزار دست بروید و هر جایی را، از جمله روی یک جدول، بکشید. چرخ ماوس نیز نما را جابه‌جا می‌کند، و Shift + Wheel آن را به‌صورت افقی جابه‌جا می‌کند.
بدنهٔ یک گروه جدول، یعنی ناحیهٔ زیر نوار عنوان آن، برای دکمهٔ چپ ماوس بخش خالی بوم به شمار می‌آید: کشیدن آن نما را جابه‌جا می‌کند، Ctrl + drag (Windows/Linux) یا ⌘ + drag (Mac) یک مستطیل انتخاب رسم می‌کند، و کلیک روی آن انتخاب را لغو می‌کند.
جابه‌جایی نما هیچ محدودیتی ندارد: چرخ ماوس، کشیدن و ابزار دست، نما را تا هر جا که آن را حرکت دهید، از هر سو فراتر از جدول‌ها، می‌برند.

برای جابه‌جا کردن نما از هر جای بوم، چه با ابزار انتخاب و چه با ابزار دست، با دکمهٔ میانی ماوس بکشید (چرخ ماوس را بفشارید). این روش حتی وقتی دکمه روی یک جدول، یادداشت، خانه، نماد یا رابطه فشرده شود نیز کار می‌کند.
کشیدن با دکمهٔ میانی هیچ چیزی را انتخاب، جابه‌جا یا کلیک نمی‌کند و انتخاب را حفظ می‌کند. منوی زمینهٔ باز و انتخابگر رنگ را می‌بندد، و پیمایش و جای‌گذاری خود مرورگر با کلیک میانی آغاز نمی‌شوند.
فشردن دکمهٔ میانی روی نوارهای پیمایش، نقشهٔ کوچک، نوار ابزار بوم یا ویرایشگر باز خانه یا یادداشت، نما را جابه‌جا نمی‌کند.

نقشهٔ کوچک در گوشهٔ بالا سمت راست، نمودار را همراه با فضایی به اندازهٔ یک صفحه در هر سوی آن نشان می‌دهد، یعنی همان گسترهٔ نوارهای پیمایش، که رو به بیرون با یک شبکهٔ درشت هم‌تراز شده است، بنابراین هرچه بیشتر کوچک‌نمایی کنید، نمودار در آن کوچک‌تر دیده می‌شود. روی آن کلیک کنید تا نما به همان نقطه برود، یا برای جابه‌جا کردن نما، مستطیل ناحیهٔ دید را بکشید. با کوچک‌نمایی، مستطیل ناحیهٔ دید بزرگ‌تر می‌شود تا بخش بیشتری از نقشه را بپوشاند.
نقشهٔ کوچک هر جدول را با رنگ همان جدول رسم می‌کند، و هر گروه جدول نمایان را به‌صورت کادری به رنگ گروه، پشت جدول‌هایش.
نوارهای پیمایش در امتداد لبه‌های راست و پایین، همان گستره را نشان می‌دهند، که از حالتی که نمودار درست بیرون از یک سوی صفحه است تا حالتی که درست بیرون از سوی دیگر است امتداد دارد، بنابراین دست‌کم به اندازهٔ یک صفحه بلندتر از نمودار رسم‌شده است، و تا وقتی نما فراتر از آن باشد، باز هم بلندتر است. بیرون از حالت ذن، هر گاه سند یک جدول، یک یادداشت نمایان یا یک گروه جدول نمایان داشته باشد، هر دو نوار پیمایش نمایش داده می‌شوند، حتی وقتی همهٔ آن روی صفحه جا شود. سندی که هیچ‌یک از این‌ها را ندارد، مانند سندی که تنها محتوایش یادداشت‌هایی است که با View Option → Memos پنهان شده‌اند، هیچ‌یک از نوارهای پیمایش و نقشهٔ کوچک را نشان نمی‌دهد.
کشیدن دستگیرهٔ نوار پیمایش یا مستطیل ناحیهٔ دید نقشهٔ کوچک، تنها جابه‌جایی نمایی است که متوقف می‌شود: از جدول‌هایی که درست بیرون از صفحه‌اند فراتر نمی‌رود، یا اگر کشیدن از جایی دورتر آغاز شده باشد، از همان نقطه فراتر نمی‌رود.

اگر پس از جابه‌جایی نما هیچ جدول، یادداشت نمایان یا گروه جدول نمایانی روی صفحه نماند، قطب‌نمای Go to content به انتهای نوار ابزار بوم افزوده می‌شود، با پیکانی رو به نزدیک‌ترین آن‌ها و فاصلهٔ آن. روی آن کلیک کنید تا همان مورد بدون تغییر بزرگ‌نمایی در مرکز قرار گیرد.

مقصد پرش

هر بار که به چیزی روی بوم می‌روید، نما بر اساس یک قاعدهٔ واحد جابه‌جا می‌شود: نتایج #، @ و : در جست‌وجوی سریع، ردیف‌های کاوشگر و موارد منطبق جست‌وجوی یافتن و جایگزینی آن، ردیف‌های فهرست نمایشگر تفاوت‌ها، دکمهٔ کارت پیوند خارجی در حالت جریان، و محل قرار گرفتن موارد وارد کردن و افزودن. هر یک از آن بخش‌ها می‌گوید رفتن به مورد چه چیزی را انتخاب می‌کند؛ این بخش می‌گوید نما به کجا می‌رود.

پرش هرگز بزرگ‌نمایی را تغییر نمی‌دهد و حداکثر یک بار پیمایش می‌کند. اگر از زبانهٔ دیگری انجام شود، ابتدا به زبانهٔ ERD می‌رود.
پرش بوم را همان‌طور که نمایش داده می‌شود اندازه می‌گیرد: زیر نوار ابزار بالا، یا تمام ارتفاع در حالت ذن، و در سمت راست کاوشگر در صورت باز بودن آن، که بوم را باریک‌تر می‌کند و روی آن را نمی‌پوشاند.

جهت افقی و عمودی جداگانه سنجیده می‌شوند، و جهتی که هدف در آن از قبل به‌خوبی دیده می‌شود، دقیقاً همان‌طور که هست باقی می‌ماند:

• هدفی که در آن جهت بلندتر از نصف بوم نیست، تا وقتی میانه‌اش در نیمهٔ میانی بوم، یعنی بین یک‌چهارم و سه‌چهارم مسیر در عرض یا در ارتفاع، قرار دارد، سر جایش می‌ماند. در غیر این صورت، میانهٔ آن به میانهٔ بوم آورده می‌شود.
• هدف بلندتری که همچنان با 40px فضای اضافه در هر دو سر جا می‌شود، تا وقتی به‌طور کامل در دید است، سر جایش می‌ماند. در غیر این صورت، در جهت افقی در مرکز قرار می‌گیرد؛ در جهت عمودی، بالای آن به 40px پایین‌تر از بالای بوم آورده می‌شود.
• هدفی بلندتر از آن، تا وقتی به‌طور کامل در دید است، یا اگر از بوم بلندتر باشد، تا وقتی بخش کلیدی آن، که در ادامه فهرست شده است، در دید باشد، سر جایش می‌ماند. در غیر این صورت، اگر جا شود در مرکز قرار می‌گیرد، وگرنه تا جایی به میانه نزدیک می‌شود که هر دو سر بخش کلیدی‌اش دست‌کم 40px درون بوم بمانند؛ اگر بخش کلیدی برای این کار بیش از حد بلند باشد، ابتدای آن 40px درون بوم نگه داشته می‌شود.

بنابراین جدول کوچکی که نزدیک لبهٔ چپ بوم و در نیمهٔ ارتفاع آن است، فقط در جهت افقی جابه‌جا می‌شود.

آنچه پرش به دید می‌آورد، و بخش کلیدی‌ای که وقتی کل آن جا نشود باید دیده شود:

• جدول: کل جدول، با نوار نام در بالای آن به‌عنوان بخش کلیدی، یا برای مورد منطبق در توضیح جدول، با خانهٔ توضیح آن، وقتی View Option → Table Comment توضیحات را نشان می‌دهد. در 70% و پایین‌تر، که جدول‌ها به نامشان جمع می‌شوند، با نامی که در میانهٔ کادر است.
• ستون: ردیف آن، با خانه‌ای که پرش به آن می‌رود: نام ستون، یا توضیحی که مورد منطبق در آن است، وقتی View Option → Column Comment توضیحات را نشان می‌دهد. در 70% و پایین‌تر، ستون جدول خود را طبق قاعدهٔ جدول به دید می‌آورد.
• خانه‌ای که برای نمایش کامل بیش از حد پهن است، مانند یک توضیح بلند: با متن منطبق درون آن.
• رابطه: کادری که دو جدول آن را در بر می‌گیرد، با جدول فرزند.
• گروه جدول: کادر آن، با نوار عنوانش.
• یادداشت، یا بلوکی که وارد کردن و افزودن قرار می‌دهد: کل آن.

وقتی هیچ‌یک از دو جهت جابه‌جا نشود، پیمایشی انجام نمی‌شود، بنابراین رفتن دو بار پیاپی به یک جا، بار دوم چیزی را جابه‌جا نمی‌کند. پرشی که بوم را پیمایش می‌کند، این پیمایش را مانند هر تغییر دیگری در موقعیت نما در تاریخچهٔ واگرد ثبت می‌کند، و پرشی که چیزی را جابه‌جا نکند، چیزی برای واگرد باقی نمی‌گذارد. برای وارد کردن و افزودن، پیمایش بخشی از همان گام افزودن است. ردیفی از فهرست نمایشگر تفاوت‌ها فقط نمای سمت‌های فقط خواندنی نمایشگر را جابه‌جا می‌کند، بنابراین چیزی ثبت نمی‌کند.
هیچ پرشی رسم یک رابطه را آغاز نمی‌کند یا به پایان نمی‌رساند. قطب‌نمای Go to content پرش نیست: آنچه را به آن اشاره می‌کند در مرکز قرار می‌دهد.

نمایشگر تفاوت‌ها

می‌توانید سندهای ذخیره‌شدهٔ قبلی را با سند فعلی مقایسه کنید.
Diff Viewer را از منوی زمینهٔ بوم انتخاب کنید و یک سند .json را که پیش‌تر صادر کرده‌اید برگزینید.

این نما روی بوم باز می‌شود: آنچه تغییر کرده در سمت چپ، سپس سند ذخیره‌شده و سند فعلی کنار هم.
سند فعلی به همان شکلی که هنگام باز شدن نما است مقایسه می‌شود؛ تغییراتی که پس از آن انجام شوند، از جمله تغییرات یک همکار، به نما نمی‌رسند. اگر کاوشگر باز باشد، تا وقتی نما باز است پنهان می‌شود، بنابراین نما تمام عرض ویرایشگر را می‌گیرد.
نمای هر سمت با چرخ ماوس، با کشیدن یک بخش خالی یا بدنهٔ یک گروه جدول، یا با کشیدن با دکمهٔ میانی در هر جای آن جابه‌جا می‌شود، و بزرگ‌نمایی آن با Ctrl + Wheel (Windows/Linux)، ⌘ + Wheel (Mac) یا حرکت دوانگشتی تغییر می‌کند. در 70% و پایین‌تر، جدول‌های آن مانند بوم جمع می‌شوند؛ نشانه‌ها در دو سمت را ببینید.
هر دو سمت فقط خواندنی هستند، بنابراین چیزی در سندتان تغییر نمی‌کند. هر سمت انتخاب خود را دارد، و کلیک روی یک جدول در آنجا، آن را فقط در همان سمت انتخاب می‌کند.
نما را با دکمهٔ Close روی پیام Diff Viewer که همراه با آن باز می‌شود، یا با Escape ببندید.

چه چیزی مقایسه می‌شود

جدول‌ها، ستون‌ها، شاخص‌ها، کلیدهای خارجی، یادداشت‌ها و گروه‌های جدول همگی مقایسه می‌شوند.
هر مورد ابتدا بر اساس شناسهٔ خود جفت می‌شود، بنابراین در مقایسه با نسخهٔ قدیمی‌تر همان فایل، که شناسه‌ها را حفظ می‌کند، جدول، ستون، شاخص یا گروه جدولی که نامش تغییر کرده است همچنان یک مورد است و به‌عنوان تغییر نام‌یافته فهرست می‌شود.
موارد باقی‌مانده یک‌به‌یک بر اساس آنچه حفظ می‌کنند جفت می‌شوند: جدول یا گروه جدول بر اساس نامش، با در نظر گرفتن بزرگی و کوچکی حروف؛ ستون یا شاخص بر اساس جدول و نامش؛ کلید خارجی بر اساس دو جدول و جفت‌های ستونش؛ و یادداشت بر اساس متنش و سپس موقعیتش. شاخص بدون نام بر اساس ستون‌هایش، ترتیب و جهت آن‌ها و یکتا بودن یا نبودنش جفت می‌شود، و گروه جدول بدون نام بر اساس بیشترین تعداد جدول‌های مشترک.
بنابراین در مقایسه با فایلی از جای دیگر، مانند نموداری که با وارد کردن SQL از نو ساخته شده است، جدولی که نامش تغییر کرده به‌صورت یک جدول حذف‌شده و یک جدول افزوده نمایش داده می‌شود.

آنچه تغییر به شمار می‌آید:

• جدول: نام، توضیح، گروه جدول، موقعیت و رنگ آن.
• ستون: نام، توضیح، نوع داده، مقدار پیش‌فرض، افزایش خودکار، کلید اصلی، یکتا، غیر NULL و جایگاه آن در جدول. فقط ستون‌هایی که بیرون از ترتیب مشترک دو سند قرار دارند جابه‌جاشده به حساب می‌آیند، بنابراین افزودن، حذف یا جابه‌جا کردن یک ستون، ستون‌های دیگر را علامت‌گذاری نمی‌کند.
• شاخص: نام، UNIQUE و ستون‌های آن، با ترتیب و جهتشان.
• کلید خارجی: جفت‌های ستون، نوع رابطه و کنش‌های ON DELETE و ON UPDATE آن.
• یادداشت: متن، موقعیت، اندازه و رنگ آن.
• گروه جدول: نام، جدول‌هایی که در خود دارد، رنگ، موقعیت و اندازهٔ آن.

بنابراین جدول، یادداشت یا گروهی که فقط جابه‌جا شده، اندازه‌اش تغییر کرده یا رنگش عوض شده است، تغییریافته به حساب می‌آید. موقعیت‌ها و اندازه‌ها بر حسب پیکسل‌های کامل مقایسه می‌شوند، و ترتیب لایه‌ها و محل برخورد خط اتصال با جدول هرگز به حساب نمی‌آیند.

درخت تغییرات

فهرست سمت چپ مانند درخت کاوشگر رسم می‌شود و فقط آنچه را تغییر کرده در خود دارد: Tables، Table Groups و Memos، که هر کدام فقط وقتی ردیفی داشته باشد نمایش داده می‌شود، و زیر هر جدول، Columns، Indexes و Foreign Keys خود آن. کلید خارجی زیر جدول فرزندش فهرست می‌شود، و جدولی که افزوده یا حذف شده باشد، چیزی درون خود فهرست نمی‌کند.
هر پوشه نشان می‌دهد چند ردیف دارد، و همهٔ پوشه‌ها و جدول‌ها در ابتدا باز هستند.
جدول‌ها و گروه‌های جدول بر اساس نام و بدون توجه به بزرگی و کوچکی حروف فهرست می‌شوند. یادداشت‌ها، و ستون‌ها، شاخص‌ها و کلیدهای خارجی هر جدول، ترتیب سند فعلی را حفظ می‌کنند و مورد حذف‌شده در جایی که قبلاً بود قرار می‌گیرد. عنوان ردیف یادداشت، نخستین خط یادداشت است، و عنوان ردیف کلید خارجی، ستون‌های فرزند آن، سپس → همراه با جدول والد و ستون‌هایش است، مانند user_id → users(id). نام خالی به‌صورت unnamed با حروف ایتالیک نمایش داده می‌شود.

هر ردیف با یک حرف پایان می‌یابد، و ردیفی که با A، D، M یا R علامت خورده است، نامش به رنگ همان حرف است:

• A، افزوده، به رنگ سبز: فقط در سند فعلی.
• D، حذف‌شده، به رنگ قرمز و خط‌خورده: فقط در سند ذخیره‌شده.
• M، تغییریافته، به رنگ کهربایی: در هر دو، با تغییر.
• R، تغییر نام‌یافته، به رنگ آبی: در هر دو، با نامی جدید. تغییر نام بر هر تغییر دیگری اولویت دارد، اما راهنمای ابزار همچنان آن تغییرات را فهرست می‌کند.
• ~، به رنگ کهربایی، در انتهای هر پوشه و هر جدولی می‌آید که فقط به خاطر تغییرات درونش فهرست شده است؛ نام آن‌ها رنگ معمول خود را حفظ می‌کند.

برای دیدن راهنمای ابزار یک ردیف، نشانگر را روی نام آن ببرید: وضعیت، یعنی Added، Deleted، Modified، Renamed یا Changed inside، سپس برای هر تغییر یک خط، مانند Name: users → members یا NN: ✗ → ✓. هر متن با نخستین خطش نقل می‌شود که پس از 40 نویسه بریده می‌شود، و مقدار خالی به‌صورت — نمایش داده می‌شود. راهنمای ابزار مورد افزوده یا حذف‌شده فقط وضعیت آن است.

Filter by name، در بالای درخت، ردیف‌هایی را نگه می‌دارد که نام فعلی یا ذخیره‌شدهٔ آن‌ها، بدون توجه به بزرگی و کوچکی حروف، شامل متنی باشد که تایپ می‌کنید. جدولی که نامش منطبق باشد همهٔ ردیف‌هایش را حفظ می‌کند، و جدولی که منطبق نباشد فقط با ردیف‌های منطبق باقی می‌ماند. فیلتری که با هیچ چیز منطبق نشود، درخت را خالی می‌گذارد.
وقتی دو سند هیچ تفاوتی با هم نداشته باشند، درخت No changes را نشان می‌دهد.

برای پهن‌تر یا باریک‌تر کردن درخت، از 200px تا 480px، لبهٔ راست آن را بکشید، و برای برگرداندن آن به 260px، روی لبه دوبار کلیک کنید. هر مقایسه با عرض 260px باز می‌شود، و دو سمت باقی عرض را به‌طور مساوی میان خود تقسیم می‌کنند.
صفحه‌کلید در این درخت مانند درخت کاوشگر حرکت می‌کند — کلیدها در کاوشگر را ببینید — اما اینجا Escape، چه در درخت و چه در Filter by name، نما را می‌بندد.

رفتن به یک تغییر

روی یک ردیف کلیک کنید، یا وقتی صفحه‌کلید روی آن است Enter یا Space را فشار دهید، تا در هر سمتی که مورد آن ردیف را دارد به آن مورد بروید: مورد افزوده فقط در سمت فعلی، مورد حذف‌شده فقط در سمت ذخیره‌شده، و هر چیزی که هر دو دارند در هر دو سمت. ردیف پوشه فقط جمع یا باز می‌شود، و پیکان ابتدای ردیف جدول نیز همین کار را می‌کند.

• ردیف جدول، ستون یا شاخص فقط جدول را انتخاب می‌کند.
• ردیف کلید خارجی دو جدول آن را، یا اگر این دو برای نمایش با هم بیش از حد از هم دور باشند جدول فرزند را، به دید می‌آورد، جدول فرزند را همراه با ستون‌های کلید خارجی‌اش انتخاب می‌کند و خط اتصال را برجسته می‌کند؛ خواندن خط اتصال را ببینید.
• ردیف یادداشت، یادداشت را انتخاب می‌کند و ردیف گروه جدول، گروه را. یادداشت یا گروهی که سند یک سمت آن را پنهان کرده است، در آن سمت به جایی نمی‌رود.

هر سمت طبق قاعدهٔ مقصد پرش و با اندازه‌گیری روی همان سمت جابه‌جا می‌شود، بنابراین کلیک دوباره روی همان ردیف چیزی را جابه‌جا نمی‌کند.

نشانه‌ها در دو سمت

دو سمت متن، حاشیه‌ها و خط‌های اتصال را رنگ می‌کنند و چیزی را پر نمی‌کنند. افزوده سبز است و فقط در سمت فعلی دیده می‌شود، حذف‌شده قرمز است و فقط در سمت ذخیره‌شده دیده می‌شود، و تغییریافته به رنگ کهربایی و تغییر نام‌یافته به رنگ آبی در هر دو سمت دیده می‌شوند. هر چیزی که تغییر نکرده، به شکل معمول رسم می‌شود.

• جدول یا گروه جدولی که افزوده یا حذف شده است، حاشیه‌ای به همان رنگ می‌گیرد و نامش نیز به همان رنگ درمی‌آید. یادداشتی که افزوده یا حذف شده است، حاشیه می‌گیرد.
• ستونی که در جدولی موجود در هر دو سند افزوده یا حذف شده است، کل ردیفش را رنگ می‌کند، و ستونی که جابه‌جا شده است، کل ردیفش را کهربایی می‌کند. هیچ چیزی درون جدول افزوده یا حذف‌شده به‌طور جداگانه علامت‌گذاری نمی‌شود.
• متن خانهٔ تغییریافته کهربایی می‌شود: توضیح جدول، توضیح ستون، نوع داده، مقدار پیش‌فرض، افزایش خودکار، یکتا یا غیر NULL ستون، یا متن یادداشت. تغییر کلید اصلی، نماد کلید ستون را کهربایی می‌کند.
• نام جدول، ستون یا گروه جدولی که نامش تغییر کرده است، آبی است.
• جدول، یادداشت یا گروه جدولی که تغییری بدون خانهٔ مخصوص به خود دارد، مانند جابه‌جایی، اندازه یا رنگ جدید، یا تغییر گروه یا تغییر جدول‌های یک گروه، حاشیهٔ کهربایی می‌گیرد.
• کلید خارجی‌ای که افزوده، حذف یا تغییر داده شده است، خط اتصالش را به همان رنگ رسم می‌کند. بردن نشانگر روی آن، یا برجسته شدن آن از طریق یک ردیف، به‌جای آن، خط را به رنگ معمول حالت قرار گرفتن نشانگر رسم می‌کند.
• تغییر شاخص در هیچ‌یک از دو سمت چیزی را علامت‌گذاری نمی‌کند؛ فقط در درخت نمایش داده می‌شود.

هر سمت از گزینه‌های نمایش سند خودش پیروی می‌کند. تغییری در خانه‌ای که آن سمت رسم نمی‌کند، به‌جای آن روی نام نمایش داده می‌شود. تغییر ستون در خانه‌ای که یک گزینهٔ نمایش آن را پنهان می‌کند، مانند Unique یا Auto Increment که هر دو به‌طور پیش‌فرض خاموش‌اند، نام ستون را کهربایی می‌کند، و تغییر کلید اصلی در ردیفی که نماد کلید نشان نمی‌دهد نیز همین کار را می‌کند. تغییر توضیح جدول در حالی که Table Comment خاموش است، نام جدول را کهربایی می‌کند. آبی تغییر نام بر این کهربایی غلبه دارد. یادداشت یا گروه جدولی که سندش آن را پنهان کرده است، در درخت فهرست می‌شود اما در آن سمت رسم نمی‌شود.

در 70% و پایین‌تر، جدول‌های جمع‌شده حاشیهٔ خود را حفظ می‌کنند. نام، سبز یا قرمز جدول افزوده یا حذف‌شده، یا آبی تغییر نام را حفظ می‌کند، و در غیر این صورت کهربایی تغییر توضیح را می‌گیرد. تغییرات ستون‌ها تا وقتی دوباره بزرگ‌نمایی نکنید رسم نمی‌شوند؛ درخت همچنان آن‌ها را فهرست می‌کند.