تنظیمات
آن را با دکمهٔ Settings در نوار ابزار یا از جست‌وجوی سریع در بخش Tab باز کنید.
صفحهٔ تنظیمات دو زبانه دارد: Preferences و Shortcuts. ابتدا Preferences باز می‌شود، مگر وقتی از ردیف Shortcuts در صفحهٔ خوش‌آمد باز شود، که در این حالت Shortcuts باز می‌شود.
طرح زمینه و زبان نمایش در این صفحه نیستند. دکمه‌های Theme و Display Language در نوار ابزار آن‌ها را باز می‌کنند؛ زبان و طرح زمینه را ببینید.
همگام‌سازی نوع داده در رابطه‌ها
تعیین می‌کند که آیا انواع داده همگام‌سازی شوند یا نه. به‌طور پیش‌فرض روشن است.
در این حالت، تغییر نوع دادهٔ یک ستون آن را بر هر ستونی که با یک رابطه به آن پیوسته است اعمال می‌کند و زنجیره را از هر دو انتها دنبال می‌کند، بنابراین کلید خارجی هرگز با کلیدی که به آن ارجاع می‌دهد ناهمخوان نمی‌شود.
از یک کلید به کلیدهای خارجی آن، نوع serial به‌صورت نوع عدد صحیحی که ذخیره می‌کند منتقل می‌شود، همان‌طور که هنگام رسم یک رابطه منتقل می‌شود؛ رابطه‌های شناسا را ببینید. بنابراین تغییر یک کلید به serial در PostgreSQL به کلیدهای خارجی آن integer می‌دهد و تغییر از آنجا در امتداد زنجیره رو به پایین ادامه می‌یابد.
در جهت عکس، از یک کلید خارجی به کلید آن، نوع همان‌طور که نوشته شده منتقل می‌شود، جز اینکه کلید serial نوع خود را نگه می‌دارد و تغییر همان‌جا متوقف می‌شود.
نگاشت ستون‌ها نیز از این تنظیم پیروی می‌کند: تا وقتی روشن است، هر ستون موجودی که نگاشت می‌کند نوعی را می‌گیرد که کلید والد آن به یک کلید خارجی می‌دهد و تغییر مانند بالا در امتداد رابطه‌ها ادامه می‌یابد. تا وقتی خاموش است، یا وقتی کلید نوع داده ندارد، ستون نوع خودش را نگه می‌دارد.
حداکثر عرض توضیح
حداکثر عرض ستون توضیح را بر حسب پیکسل تعیین می‌کند (60 ~ 200).
خاموش کردن کلید روشن/خاموش، محدودیت را برمی‌دارد و تا وقتی خاموش است، فیلد ورودی غیرفعال است.
با روشن کردن آن، مقدار از 60px شروع می‌شود. مقداری که خارج از این بازه وارد شود، به نزدیک‌ترین حد بازه محدود می‌شود.
محاسبهٔ دوبارهٔ عرض جدول‌ها
دکمهٔ Sync را فشار دهید تا عرض هر جدول و هر خانهٔ ستون متناسب با متن فعلی آن دوباره محاسبه شود و خط‌های اتصال رابطه‌ها بر اساس اندازه‌های جدید دوباره رسم شوند.
اعلان Recalculated table width این کار را تأیید می‌کند.
عرض‌ها هر بار که سندی بارگذاری می‌شود خودبه‌خود دوباره محاسبه می‌شوند، بنابراین این کار فقط وقتی لازم است که تغییری در قلم یا رندر باعث شده باشد عرض‌ها دیگر به‌روز نباشند.
عرض‌ها در فایل ذخیره نمی‌شوند، بنابراین Sync هرگز فایل را تغییر نمی‌دهد.
قفل
فهرست Lock شش تنظیم را در بر دارد. تا وقتی قفل یک تنظیم روشن است، فایل مقداری را که آن تنظیم هنگام قفل شدن داشت نگه می‌دارد، بنابراین تغییر آن روی صفحه، فایل را همان‌طور که بود باقی می‌گذارد.
| ردیف | آنچه فایل نگه می‌دارد | در نمودار جدید |
|---|---|---|
Viewport | سطح بزرگ‌نمایی و موقعیت نمای بوم ERD، به‌صورت یک قفل | 100% · 0, 0 |
Canvas Type | زبانه‌ای که نمودار با آن باز می‌شود: ERD، Visualization، Schema SQL یا Code Generator | ERD |
Language | زبان کد در مولد کد | GraphQL |
Table Name Case | شیوهٔ نگارش نام جدول در مولد کد | Pascal |
Column Name Case | شیوهٔ نگارش نام ستون در مولد کد | Camel |
Bracket Type | گزینهٔ Bracket در زبانهٔ طرح‌واره SQL و در هدف‌هایی از مولد کد که آن را ارائه می‌دهند | None |
هر ردیف یک مقدار و یک دکمهٔ قفل نشان می‌دهد و کلیک روی دکمه همان یک قفل را روشن یا خاموش می‌کند.
تا وقتی قفلی روشن است، دکمه یک قفل بسته با راهنمای ابزار Unlock Viewport (و به همین ترتیب برای هر ردیف) نشان می‌دهد و مقدار، با راهنمای ابزار Locked value، همان مقداری است که فایل نگه می‌دارد.
تا وقتی خاموش است، دکمه یک قفل باز با راهنمای ابزار Lock Viewport نشان می‌دهد و مقدار، کم‌رنگ و با راهنمای ابزار Current value، همان تنظیم در وضعیت کنونی‌اش است.
Viewport ابتدا بزرگ‌نمایی و سپس موقعیت نما را نشان می‌دهد، مانند 75% · -40, 91. موقعیت نما، بر حسب پیکسل، نقطه‌ای روی صفحه است که 0, 0 نمودار در آن قرار دارد و مختصه‌ای به اندازهٔ هزار یا بیشتر کوتاه می‌شود، مانند 1.2k یا -24k.
قفل کردن، تنظیم را با همان مقداری که در آن لحظه دارد قفل می‌کند.
تا وقتی قفلی روشن است، تنظیم همچنان روی صفحه کار می‌کند: می‌توانید پیمایش و بزرگ‌نمایی کنید، زبانه‌ها را عوض کنید و زبان کد، شیوهٔ نگارش نام یا علامت نقل‌قول دیگری را از منوها، پنل‌های گزینه‌ها یا جست‌وجوی سریع انتخاب کنید.
با این حال، فایل مقدار قفل‌شده را نگه می‌دارد و ردیف همچنان آن را نشان می‌دهد، بنابراین نمودار با نمای قفل‌شده، در زبانهٔ قفل‌شده و با زبان کد، شیوه‌های نگارش نام و علامت نقل‌قول قفل‌شده دوباره باز می‌شود. صادر کردن JSON نیز مقادیر قفل‌شده را می‌نویسد.
برای ذخیرهٔ آنچه صفحه نشان می‌دهد، قفل را خاموش کنید تا فایل از آن پس از تنظیم پیروی کند: با خاموش بودن Viewport، نمودار همان جایی باز می‌شود که آن را رها کرده بودید. برای اینکه به‌جای آن مقدار تازه‌ای را قفل کنید، مانند یک نمای آغازین تازه، قفل را خاموش و دوباره روشن کنید.
اگر نمای قفل‌شده هنگام باز شدن فایل هیچ بخشی از نمودار را نشان ندهد، صفحه باز هم به روی نمودار می‌رود و مقدار قفل‌شده همان‌طور که هست باقی می‌ماند.
Canvas Type هرگز زبانهٔ تنظیمات را نگه نمی‌دارد. روشن کردن آن، آخرین زبانهٔ دیگری را که در آن بودید قفل می‌کند و تا وقتی خاموش است، ردیف آن نام همان زبانه را نشان می‌دهد.
روشن یا خاموش کردن یک قفل، فایل را تغییر می‌دهد، چون فایل ذخیره می‌کند کدام قفل‌ها روشن هستند، اما مانند بقیهٔ زبانهٔ تنظیمات در تاریخچهٔ واگرد ثبت نمی‌شود. در ویرایشگر فقط خواندنی، دکمه‌های قفل کاری انجام نمی‌دهند.
هر تنظیم دیگری همان‌طور که هست ذخیره می‌شود: پایگاه داده، کلیدهای روشن/خاموش View Option و بقیهٔ زبانهٔ Preferences.
در نمودار جدید، یعنی نموداری که از هیچ آغاز شده باشد، همهٔ قفل‌ها روشن هستند: فایلی خالی که در VS Code، Obsidian یا یک IDE از JetBrains باز شود (ERD Editor: Create new diagram و New ERD در Obsidian چنین فایلی می‌سازند)، طرح‌وارهٔ تازه در برنامهٔ وب، فایلی که از منوی New در Google Drive ساخته شود، یا یک <erd-editor> که هیچ مقداری به آن داده نشده باشد.
طرح‌واره یا فایل Google Drive که برنامهٔ وب با وارد کردن یک فایل SQL، DBML، AML یا GraphQL می‌سازد نیز با روشن بودن همهٔ قفل‌ها آغاز می‌شود. طرح‌واره یا فایلی که از یک فایل JSON ساخته شود، قفل‌هایی را که آن فایل ثبت کرده است نگه می‌دارد.
فایلی که باز می‌کنید قفل‌هایی را که با آن‌ها ذخیره شده بود نگه می‌دارد، هر کدام با مقدار قفل‌شده‌اش.
فایلی که هیچ قفلی ثبت نکرده است، مانند فایلی که با نسخه‌ای مربوط به پیش از پیدایش قفل‌ها ذخیره شده یا دستی نوشته شده است، با روشن بودن همهٔ قفل‌ها باز می‌شود: نما روی 100% · 0, 0 و زبانه روی ERD، هر نما و زبانه‌ای که ذخیره کرده باشد، و زبان کد، شیوه‌های نگارش نام و نوع علامت نقل‌قول آن همان‌طور که ذخیره کرده بود قفل می‌شوند.
Import نیز وقتی نمودار را جایگزین می‌کند، قفل‌ها را تعیین می‌کند: فایل JSON قفل‌هایی را که ثبت کرده و مقادیری را که آن قفل‌ها نگه می‌دارند می‌آورد، و فایل SQL، DBML، AML یا GraphQL قفل‌های فعلی را نگه می‌دارد اما نما را، چه قفل باشد چه نباشد، به 100% · 0, 0 برمی‌گرداند؛ وارد کردن فایل‌های خارجی را ببینید. با واگرد کردن این وارد کردن، قفل‌ها و مقادیر قفل‌شده‌ای که جایگزین شده بودند برمی‌گردند.
تغییری که یک قفل از فایل دور نگه می‌دارد، تغییر به حساب نمی‌آید. VS Code زبانه را تغییریافته علامت‌گذاری نمی‌کند و Obsidian و یک IDE از JetBrains فایل را همان‌طور که بود باقی می‌گذارند، هم وقتی خودبه‌خود ذخیره می‌کنند و هم وقتی زبانه بسته می‌شود.
بنابراین با روشن بودن همهٔ قفل‌ها، گشتن در نمودار، عوض کردن زبانه‌ها و امتحان کردن زبان کد، شیوهٔ نگارش نام یا علامت نقل‌قول دیگر هرگز در git diff دیده نمی‌شوند.
با خاموش بودن Viewport، پیمایش و بزرگ‌نمایی، فایل را تغییر می‌دهند و با خاموش بودن Canvas Type، عوض کردن زبانه‌ها نیز، از جمله رفتن به زبانهٔ تنظیمات، همین کار را می‌کند.
فایل خالی یک نمودار جدید تا نخستین تغییری که فایل نگه می‌دارد خالی می‌ماند: یک ویرایش، تغییر تنظیمی که هیچ قفلی آن را نگه نمی‌دارد، یا روشن یا خاموش کردن یک قفل.
باز کردن یک نمودار و بستن آن بدون چنین تغییری، فایل را همان‌طور که بود باقی می‌گذارد، هر نسخه یا دستگاهی که آن را نوشته باشد. فایل فقط خود نمودار را، با ترتیبی ثابت، در بر دارد و فایلی که در شکلی قدیمی‌تر ذخیره شده باشد، یک بار، در نخستین تغییر از این دست، به این شکل بازنویسی می‌شود؛ شکل ذخیره‌سازی و مقدار زمان اجرا را ببینید.
در VS Code، نسخه‌ای که با Reopen Editor With... به‌صورت نمودار دوباره باز شود، مانند یک نسخهٔ Git یا یک مورد از Local History، فقط خواندنی است و هرگز تغییریافته علامت‌گذاری نمی‌شود.
در Google Drive، پیمایش، بزرگ‌نمایی یا رفتن به زبانه‌ای دیگر، چه قفل باشد چه نباشد، هرگز به‌تنهایی ذخیره نمی‌شود. با خاموش بودن Viewport، نما فقط همراه با تغییری دیگر نوشته می‌شود، بنابراین فایل Drive در جایی باز می‌شود که نما در آخرین ذخیره بود، و همین در مورد زبانه با خاموش بودن Canvas Type صدق می‌کند.
در یک نشست مشارکتی، روشن یا خاموش کردن یک قفل به همهٔ ویرایشگرها می‌رسد و قفل مقدار ویرایشگری را نگه می‌دارد که آن را روشن کرده است.
خاموش کردن Language، یک شیوهٔ نگارش نام یا Bracket Type به همهٔ ویرایشگرها مقداری را می‌دهد که در ویرایشگری نمایش داده می‌شود که آن را خاموش کرده است، بنابراین همهٔ آن‌ها یک مقدار را ذخیره می‌کنند. خاموش کردن Viewport یا Canvas Type نما یا زبانهٔ هیچ‌کس را تغییر نمی‌دهد.
عامل کدنویسی که از طریق سرور MCP کار می‌کند هیچ ابزاری برای قفل‌ها یا تنظیماتی که آن‌ها نگه می‌دارند ندارد و زبان کد، شیوهٔ نگارش نام یا نوع علامت نقل‌قول قفل‌شده را با مقداری می‌خواند که فایل نگه می‌دارد. فقط وارد کردن‌هایی که در حالت replace انجام می‌دهد، همانند Import، به آن‌ها دست می‌یابند؛ تنظیمات و وارد کردن را ببینید.
تنظیم ترتیب ستون‌ها
ترتیب نمایش ستون‌ها در جدول‌ها را تعیین می‌کند.
برای جابه‌جا کردن یک ردیف، آن را بکشید — کل ردیف قابل کشیدن است و نماد دستگیره این را نشان می‌دهد. هفت ردیف، به ترتیب پیش‌فرض، عبارت‌اند از Name، DataType، Not Null، Unique، Auto Increment، Default و Comment.
خانه‌ای که با یک گزینهٔ نمایش جدول پنهان شده باشد، جای خود را در فهرست نگه می‌دارد، بنابراین ترتیب بر هر خانه‌ای که نمایش داده شود اعمال می‌شود.
نشانهٔ کلید جایگزین (AK1.1 و غیره) یکی از این ردیف‌ها نیست. این نشانه همیشه در انتهای ردیف قرار می‌گیرد، پس از هر خانه‌ای که این ترتیب در آخر قرار دهد.
میان‌برها
زبانهٔ Shortcuts جدولی فقط خواندنی با ستون‌های Command و Keybinding است که کلیدهای میان‌بر پلتفرمی را که روی آن هستید فهرست می‌کند.
| فرمان | Windows/Linux | Mac |
|---|---|---|
| Editing | Enter | Enter |
| Stop | ESC | ESC |
| Search | Ctrl + K | ⌘ + K |
| Toggle Explorer | Ctrl + F | ⌘ + F |
| Undo | Ctrl + Z | ⌘ + Z |
| Redo | Ctrl + Shift + Z | ⌘ + Shift + Z |
| Add Table | Alt + N | ⌥ + N |
| Add Column | Alt + Enter | ⌥ + Enter |
| Add Memo | Alt + M | ⌥ + M |
| Add Table Group | Alt + G | ⌥ + G |
| Group Selected Tables | T و سپس G | T و سپس G |
| Remove Table, Memo | Ctrl + Backspace, Ctrl + Delete | ⌘ + Backspace, ⌘ + Delete |
| Remove Column | Alt + Backspace, Alt + Delete | ⌥ + Backspace, ⌥ + Delete |
| Delete Selection | Delete, Backspace | Delete, Backspace |
| Primary Key | Alt + K | ⌥ + K |
| Select All Table, Memo | Ctrl + A, Ctrl + Alt + A | ⌘ + A, ⌘ + ⌥ + A |
| Select All Column | Alt + A | ⌥ + A |
| Relationship Zero One | Ctrl + Alt + 1 | ⌘ + ⌥ + 1 |
| Relationship Zero N | Ctrl + Alt + 2 | ⌘ + ⌥ + 2 |
| Relationship One Only | Ctrl + Alt + 3 | ⌘ + ⌥ + 3 |
| Relationship One N | Ctrl + Alt + 4 | ⌘ + ⌥ + 4 |
| Table Properties | Alt + Space | ⌥ + Space |
| Focus on this table | Alt + F | ⌥ + F |
| Zoom In | Ctrl + Plus | ⌘ + Plus |
| Zoom Out | Ctrl + Minus | ⌘ + Minus |
| Zoom Reset | Ctrl + 0 | ⌘ + 0 |
| Hand Tool | Space | Space |
| Zen Mode | Alt + Z | ⌥ + Z |
بیشتر این‌ها فقط در زبانهٔ ERD عمل می‌کنند و تا وقتی جست‌وجوی سریع، ویژگی‌های جدول، نمایشگر تفاوت‌ها، پیش‌نمایش چیدمان خودکار، سفر در زمان، کادر گفت‌وگوی Export image یا Map Columns باز است، غیرفعال می‌مانند.
Search، Toggle Explorer و Stop استثنا هستند: Search جست‌وجوی سریع را از هر زبانه‌ای باز و بسته می‌کند، Toggle Explorer کاوشگر را از هر زبانه‌ای روی جست‌وجوی آن باز می‌کند و زبانهٔ ERD را نمایش می‌دهد، و Stop همان کلیدی است که جست‌وجوی سریع، ویژگی‌های جدول، نمایشگر تفاوت‌ها، پیش‌نمایش چیدمان خودکار، سفر در زمان، کادر گفت‌وگوی Export image، Map Columns، سازندهٔ طرح زمینه، انتخابگر Display Language، انتخابگر رنگ و منوی زمینهٔ باز را می‌بندد.
Toggle Explorer، مانند دکمهٔ Explorer در نوار ابزار، کاوشگر را تا وقتی در زبانهٔ ERD باز است و حالت ذن آن را پنهان نکرده است، دوباره می‌بندد. اگر جست‌وجوی سریع، ویژگی‌های جدول، سازندهٔ طرح زمینه، انتخابگر Display Language، کادر گفت‌وگوی Export image یا Map Columns باز باشد، به‌جای کاوشگر همان را می‌بندد و فوکوس صفحه‌کلید را به جست‌وجوی کاوشگر می‌برد.
تا وقتی یک خانه، یک یادداشت یا نام یک گروه جدول در حال ویرایش است، Toggle Explorer کاری انجام نمی‌دهد. تا وقتی نمایشگر تفاوت‌ها، پیش‌نمایش چیدمان خودکار یا سفر در زمان باز است، کلید خود را به مرورگر یا میزبان وامی‌گذارد؛ نوار یافتن مرورگر را ببینید.
در زبانهٔ ERD، Stop به ویرایشگر باز خانه یا یادداشت پایان می‌دهد، ویرایشگر نام یک گروه جدول را بدون تغییر نام گروه می‌بندد، یا رسم یک رابطه یا یک New Table Group را لغو می‌کند، و انتخاب را همان‌طور که هست باقی می‌گذارد. اگر هیچ‌یک از این‌ها باز نباشد، انتخاب را لغو می‌کند، فوکوس را از خانه برمی‌دارد و با همان یک بار فشار دادن، انتخابگر رنگ باز را نیز می‌بندد. سازندهٔ طرح زمینه یا انتخابگر Display Language باز در هر دو حالت با همان یک بار فشار دادن بسته می‌شود.
باز بودن کاوشگر، سازندهٔ طرح زمینه یا انتخابگر Display Language هیچ‌یک از میان‌برها را روی بوم غیرفعال نمی‌کند. Stop هرگز کاوشگر را نمی‌بندد. برای کاری که Stop و کلیدهای دیگر درون کاوشگر انجام می‌دهند، کلیدها در کاوشگر را ببینید و برای کار آن‌ها درون انتخابگر، انتخاب زبان را ببینید.
Delete Selection همهٔ جدول‌ها، یادداشت‌ها و گروه‌های جدول انتخاب‌شده را حذف می‌کند، یا اگر فقط یک جدول همراه با برخی از ستون‌هایش انتخاب شده باشد و بزرگ‌نمایی بالاتر از 70% باشد، همان ستون‌ها را حذف می‌کند؛ حذف جدول و یادداشت را ببینید. Remove Table, Memo گروه‌های جدول انتخاب‌شده را نیز حذف می‌کند.
Add Table Group رسم یک New Table Group را آغاز می‌کند، مانند دکمهٔ New Table Group در نوار ابزار بوم، و فشار دادن دوباره رسم را لغو می‌کند. Group Selected Tables دو بار فشار دادن بدون کلید تغییردهنده است، T و سپس G در عرض یک ثانیه. این میان‌بر جدول‌های انتخاب‌شده را در گروهی جدید قرار می‌دهد و ویرایشگر نام آن را باز می‌کند، مانند گزینهٔ Group selected tables در منوی زمینهٔ جدول، و وقتی هیچ جدولی انتخاب نشده باشد کاری انجام نمی‌دهد؛ گروه‌بندی جدول‌های انتخاب‌شده را ببینید. هیچ‌یک از این دو در ویرایشگر فقط خواندنی یا تا وقتی گروه‌ها پنهان هستند کاری انجام نمی‌دهد.
Zoom In، Zoom Out و Zoom Reset بزرگ‌نمایی زبانهٔ مصورسازی را نیز، چه در Graph و چه در Flow، تغییر می‌دهند، مگر اینکه جست‌وجوی سریع باز باشد.
در زبانهٔ مصورسازی، Stop منوی نمایش ردیف را نیز می‌بندد و چیدمان حالت جریان را که هنوز در حال اجراست لغو می‌کند؛ نمایی را که با Focus on this table محدود شده است گسترش نمی‌دهد.
Focus on this table زبانهٔ مصورسازی را در حالت Flow باز می‌کند، محدود به جدول‌های انتخاب‌شده و هر جدولی که با یک رابطه به آن‌ها متصل است، و وقتی هیچ جدولی انتخاب نشده باشد کاری انجام نمی‌دهد؛ تمرکز روی جدول‌ها را ببینید.
Select All Table, Memo، Hand Tool، Delete Selection و Group Selected Tables در برابر مکان‌نما کنار می‌روند: تا وقتی یک خانه یا یک یادداشت را ویرایش می‌کنید یا در یک فیلد متنی مانند فیلد یافتن کاوشگر تایپ می‌کنید، Ctrl + A (Windows/Linux) یا ⌘ + A (Mac) متن را انتخاب می‌کند، Space یک فاصله تایپ می‌کند، Delete و Backspace متن را پاک می‌کنند و T و سپس G همان دو حرف را تایپ می‌کند.
کپی و جای‌گذاری همان Ctrl + C و Ctrl + V (Windows/Linux) یا ⌘ + C و ⌘ + V (Mac) خود مرورگر هستند، بنابراین در این فهرست نیستند؛ ویرایش جدول را ببینید.
کلیدهای میان‌بر را نمی‌توان از این زبانه تغییر داد.
میزبانی که ویرایشگر را جاسازی می‌کند آن‌ها را با setKeyBindingMap دوباره نگاشت می‌کند، به‌جز Editing، Stop، Undo، Redo، Zoom In، Zoom Out و Zoom Reset که ثابت هستند.
در این صورت زبانهٔ Shortcuts کلیدهای میان‌بر میزبان را فهرست می‌کند: فرمانی که میزبان دوباره نگاشت نکند کلید پیش‌فرض خود را نگه می‌دارد و فرمانی که میزبان به هیچ کلیدی متصل نکند هیچ کلیدی نشان نمی‌دهد.
در Obsidian، هر گاه زبانهٔ نمودار فعال باشد، این کلیدها به ویرایشگر می‌رسند، حتی جایی که یک کلید میان‌بر Obsidian از همان کلید استفاده می‌کند، مانند Alt + Enter، Ctrl + K و Ctrl + F (Windows/Linux) یا ⌥ + Enter، ⌘ + K و ⌘ + F (Mac). همهٔ کلیدهای میان‌بر دیگر Obsidian همچنان آنجا کار می‌کنند. برای Ctrl + F یا ⌘ + F، نوار یافتن مرورگر را ببینید.