تنظیمات
آن را با دکمهٔ Settings در نوار ابزار یا از جست‌وجوی سریع در بخش Tab باز کنید.
صفحهٔ تنظیمات دو زبانه دارد: Preferences و Shortcuts. ابتدا Preferences باز می‌شود، مگر وقتی از ردیف Shortcuts در صفحهٔ خوش‌آمد باز شود، که در این حالت Shortcuts باز می‌شود.
طرح زمینه و زبان نمایش در این صفحه نیستند. دکمه‌های Theme و Display Language در نوار ابزار آن‌ها را باز می‌کنند؛ زبان و طرح زمینه را ببینید.
همگام‌سازی نوع داده در رابطه‌ها
تعیین می‌کند که آیا انواع داده همگام‌سازی شوند یا نه. به‌طور پیش‌فرض روشن است.
در این حالت، تغییر نوع دادهٔ یک ستون آن را بر هر ستونی که با یک رابطه به آن پیوسته است اعمال می‌کند و زنجیره را از هر دو انتها دنبال می‌کند، بنابراین کلید خارجی هرگز با کلیدی که به آن ارجاع می‌دهد ناهمخوان نمی‌شود.
از یک کلید به کلیدهای خارجی آن، نوع serial به‌صورت نوع عدد صحیحی که ذخیره می‌کند منتقل می‌شود، همان‌طور که هنگام رسم یک رابطه منتقل می‌شود؛ رابطه‌های شناسا را ببینید. بنابراین تغییر یک کلید به serial در PostgreSQL به کلیدهای خارجی آن integer می‌دهد و تغییر از آنجا در امتداد زنجیره رو به پایین ادامه می‌یابد.
در جهت عکس، از یک کلید خارجی به کلید آن، نوع همان‌طور که نوشته شده منتقل می‌شود، جز اینکه کلید serial نوع خود را نگه می‌دارد و تغییر همان‌جا متوقف می‌شود.
نگاشت ستون‌ها نیز از این تنظیم پیروی می‌کند: تا وقتی روشن است، هر ستون موجودی که نگاشت می‌کند نوعی را می‌گیرد که کلید والد آن به یک کلید خارجی می‌دهد و تغییر مانند بالا در امتداد رابطه‌ها ادامه می‌یابد. تا وقتی خاموش است، یا وقتی کلید نوع داده ندارد، ستون نوع خودش را نگه می‌دارد.
یک دامنه مقدار Data Type خود را به ستون‌های پیوندخورده به آن می‌دهد، هم وقتی این نوع تغییر می‌کند و هم وقتی ستونی به آن پیوند داده می‌شود. تا وقتی این تنظیم روشن است، تغییر مانند بالا از هر یک از آن ستون‌ها در امتداد رابطه‌ها ادامه می‌یابد؛ تا وقتی خاموش است، فقط ستون‌های پیوندخورده تغییر می‌کنند. ستونی که در این گام نوع دامنهٔ خود را می‌گیرد، آن را نگه می‌دارد، حتی جایی که همگام‌سازی نوع دیگری به آن می‌داد، مانند نوع عدد صحیحی که کلید serial به کلیدهای خارجی خود می‌دهد.
ستون پیوندخورده‌ای که همگام‌سازی یا نگاشت ستون‌ها نوعی جز نوع دامنهٔ خودش به آن بدهد، در همان گام پیوندش با آن دامنه قطع می‌شود؛ قطع پیوند را ببینید. هیچ جای‌گذاری ستونی نوعی را از طریق این تنظیم منتقل نمی‌کند، حتی نوع دامنه‌ای را که جای‌گذاری به آن پیوند می‌دهد؛ کپی و جای‌گذاری ستون‌ها را ببینید. جای‌گذاری مقدار Data Type در برگهٔ Domains در زبانهٔ واژه‌نامه این کار را می‌کند، همان‌طور که هر تغییری در نوع یک دامنه این کار را می‌کند.
حداکثر عرض توضیح
حداکثر عرض ستون توضیح را بر حسب پیکسل تعیین می‌کند (60 ~ 200).
خاموش کردن کلید روشن/خاموش، محدودیت را برمی‌دارد و تا وقتی خاموش است، فیلد ورودی غیرفعال است.
با روشن کردن آن، مقدار از 60px شروع می‌شود. مقداری که خارج از این بازه وارد شود، به نزدیک‌ترین حد بازه محدود می‌شود.
قفل
فهرست Lock هفت تنظیم را در بر دارد. تا وقتی قفل یک تنظیم روشن است، فایل مقداری را که آن تنظیم هنگام قفل شدن داشت نگه می‌دارد، بنابراین تغییر آن روی صفحه، فایل را همان‌طور که بود باقی می‌گذارد.
| ردیف | آنچه فایل نگه می‌دارد | در نمودار جدید |
|---|---|---|
Viewport | سطح بزرگ‌نمایی و موقعیت نمای بوم ERD، به‌صورت یک قفل | 100% · 0, 0 |
Canvas Type | زبانه‌ای که نمودار با آن باز می‌شود: ERD، Visualization، Schema SQL، Code Generator یا Dictionary | ERD |
Language | زبان کد در مولد کد | GraphQL |
Table Name Case | شیوهٔ نگارش نام جدول در مولد کد | Pascal |
Column Name Case | شیوهٔ نگارش نام ستون در مولد کد | Camel |
Bracket Type | گزینهٔ Bracket در زبانهٔ طرح‌واره SQL و در هدف‌هایی از مولد کد که آن را ارائه می‌دهند | None |
Name View | نمایی از نمایش نام‌ها که نمودار در آن باز می‌شود: Physical Names، Logical Names یا Both Names | Physical Names |
هر ردیف یک مقدار و یک دکمهٔ قفل نشان می‌دهد و کلیک روی دکمه همان یک قفل را روشن یا خاموش می‌کند.
تا وقتی قفلی روشن است، دکمه یک قفل بسته با راهنمای ابزار Unlock Viewport (و به همین ترتیب برای هر ردیف) نشان می‌دهد و مقدار، با راهنمای ابزار Locked value، همان مقداری است که فایل نگه می‌دارد.
تا وقتی خاموش است، دکمه یک قفل باز با راهنمای ابزار Lock Viewport نشان می‌دهد و مقدار، کم‌رنگ و با راهنمای ابزار Current value، همان تنظیم در وضعیت کنونی‌اش است.
Viewport ابتدا بزرگ‌نمایی و سپس موقعیت نما را نشان می‌دهد، مانند 75% · -40, 91. موقعیت نما، بر حسب پیکسل، نقطه‌ای روی صفحه است که 0, 0 نمودار در آن قرار دارد و مختصه‌ای به اندازهٔ هزار یا بیشتر کوتاه می‌شود، مانند 1.2k یا -24k.
قفل کردن، تنظیم را با همان مقداری که در آن لحظه دارد قفل می‌کند.
تا وقتی قفلی روشن است، تنظیم همچنان روی صفحه کار می‌کند: می‌توانید پیمایش و بزرگ‌نمایی کنید، زبانه‌ها را عوض کنید، زبان کد، شیوهٔ نگارش نام یا علامت نقل‌قول دیگری را از منوها، پنل‌های گزینه‌ها یا جست‌وجوی سریع انتخاب کنید و نمایش نام‌ها را از هر یک از انتخابگرهای آن تغییر دهید؛ تغییر نما را ببینید.
با این حال، فایل مقدار قفل‌شده را نگه می‌دارد و ردیف همچنان آن را نشان می‌دهد، بنابراین نمودار با نمای قفل‌شده، در زبانهٔ قفل‌شده، با مقدار قفل‌شدهٔ نمایش نام‌ها و با زبان کد، شیوه‌های نگارش نام و علامت نقل‌قول قفل‌شده دوباره باز می‌شود. صادر کردن JSON نیز مقادیر قفل‌شده را می‌نویسد.
برای ذخیرهٔ آنچه صفحه نشان می‌دهد، قفل را خاموش کنید تا فایل از آن پس از تنظیم پیروی کند: با خاموش بودن Viewport، نمودار همان جایی باز می‌شود که آن را رها کرده بودید. برای اینکه به‌جای آن مقدار تازه‌ای را قفل کنید، مانند یک نمای آغازین تازه، قفل را خاموش و دوباره روشن کنید.
اگر نمای قفل‌شده هنگام باز شدن فایل هیچ بخشی از نمودار را نشان ندهد، صفحه باز هم به روی نمودار می‌رود و مقدار قفل‌شده همان‌طور که هست باقی می‌ماند.
Canvas Type هرگز زبانهٔ تنظیمات را نگه نمی‌دارد. روشن کردن آن، آخرین زبانهٔ دیگری را که در آن بودید قفل می‌کند و تا وقتی خاموش است، ردیف آن نام همان زبانه را نشان می‌دهد.
روشن یا خاموش کردن یک قفل، فایل را تغییر می‌دهد، چون فایل ذخیره می‌کند کدام قفل‌ها روشن هستند، اما مانند بقیهٔ زبانهٔ تنظیمات در تاریخچهٔ واگرد ثبت نمی‌شود. تغییر نمایش نام‌ها نیز، چه قفل باشد چه نباشد، ثبت نمی‌شود.
هر تنظیم دیگری همان‌طور که هست ذخیره می‌شود: پایگاه داده، کلیدهای روشن/خاموش View Option و بقیهٔ زبانهٔ Preferences.
ویرایشگر فقط خواندنی، قفل‌ها هرچه بگویند، فایل را با هیچ‌یک از آن‌ها تغییر نمی‌دهد: دکمه‌های قفل و بقیهٔ کنترل‌های Preferences آن غیرفعال‌اند و تنظیم‌هایی که هنوز اجازهٔ تغییرشان را می‌دهد روی همان صفحه می‌مانند؛ ویرایشگرهای فقط خواندنی را ببینید.
در نمودار جدید، یعنی نموداری که از هیچ آغاز شده باشد، همهٔ قفل‌ها روشن هستند: فایلی خالی که در VS Code، Obsidian یا یک IDE از JetBrains باز شود (ERD Editor: Create new diagram و New ERD در Obsidian چنین فایلی می‌سازند)، طرح‌وارهٔ تازه در برنامهٔ وب، فایلی که از منوی New در Google Drive ساخته شود، یا یک <erd-editor> که هیچ مقداری به آن داده نشده باشد.
طرح‌واره یا فایل Google Drive که برنامهٔ وب با وارد کردن یک فایل SQL، DBML، AML یا GraphQL می‌سازد نیز با روشن بودن همهٔ قفل‌ها آغاز می‌شود. طرح‌واره یا فایلی که از یک فایل JSON ساخته شود، قفل‌هایی را که آن فایل ثبت کرده است نگه می‌دارد.
فایلی که باز می‌کنید قفل‌هایی را که با آن‌ها ذخیره شده بود نگه می‌دارد، هر کدام با مقدار قفل‌شده‌اش.
فایلی که هیچ قفلی ثبت نکرده است، مانند فایلی که با نسخه‌ای مربوط به پیش از پیدایش قفل‌ها ذخیره شده یا دستی نوشته شده است، با روشن بودن همهٔ قفل‌ها باز می‌شود: نما روی 100% · 0, 0 و زبانه روی ERD، هر نما و زبانه‌ای که ذخیره کرده باشد، و زبان کد، شیوه‌های نگارش نام، نوع علامت نقل‌قول و نمایش نام‌ها در آن همان‌طور که ذخیره کرده بود قفل می‌شوند.
فایلی که با نسخه‌ای مربوط به پیش از قفل نمایش نام‌ها ذخیره شده است، در نمای Physical Names و با روشن بودن قفل Name View باز می‌شود، حتی اگر همهٔ قفل‌های دیگری که ثبت کرده است خاموش باشند.
Import نیز وقتی نمودار را جایگزین می‌کند، قفل‌ها را تعیین می‌کند: فایل JSON قفل‌هایی را که ثبت کرده و مقادیری را که آن قفل‌ها نگه می‌دارند می‌آورد، و فایل SQL، DBML، AML یا GraphQL قفل‌های فعلی را نگه می‌دارد اما نما را، چه قفل باشد چه نباشد، به 100% · 0, 0 برمی‌گرداند؛ وارد کردن فایل‌های خارجی را ببینید. با واگرد کردن این وارد کردن، قفل‌ها و مقادیر قفل‌شده‌ای که جایگزین شده بودند برمی‌گردند.
تغییری که یک قفل از فایل دور نگه می‌دارد، تغییر به حساب نمی‌آید. VS Code زبانه را تغییریافته علامت‌گذاری نمی‌کند و Obsidian و یک IDE از JetBrains فایل را همان‌طور که بود باقی می‌گذارند، هم وقتی خودبه‌خود ذخیره می‌کنند و هم وقتی زبانه بسته می‌شود.
بنابراین با روشن بودن همهٔ قفل‌ها، گشتن در نمودار، عوض کردن زبانه‌ها، امتحان کردن زبان کد، شیوهٔ نگارش نام یا علامت نقل‌قول دیگر و تغییر نمایش نام‌ها هرگز در git diff دیده نمی‌شوند.
با خاموش بودن Viewport، پیمایش و بزرگ‌نمایی، فایل را تغییر می‌دهند؛ با خاموش بودن Canvas Type، عوض کردن زبانه‌ها نیز، از جمله رفتن به زبانهٔ تنظیمات، همین کار را می‌کند؛ و با خاموش بودن Name View، تغییر نمایش نام‌ها نیز همین کار را می‌کند.
فایل خالی یک نمودار جدید تا نخستین تغییری که فایل نگه می‌دارد خالی می‌ماند: یک ویرایش، تغییر تنظیمی که هیچ قفلی آن را نگه نمی‌دارد، یا روشن یا خاموش کردن یک قفل.
باز کردن یک نمودار و بستن آن بدون چنین تغییری، فایل را همان‌طور که بود باقی می‌گذارد، هر نسخه یا دستگاهی که آن را نوشته باشد. فایل فقط خود نمودار را، با ترتیبی ثابت، در بر دارد و فایلی که در شکلی قدیمی‌تر ذخیره شده باشد، یک بار، در نخستین تغییر از این دست، به این شکل بازنویسی می‌شود؛ شکل ذخیره‌سازی را ببینید.
در VS Code، نسخه‌ای که با Reopen Editor With... به‌صورت نمودار دوباره باز شود، مانند یک نسخهٔ Git یا یک مورد از Local History، فقط خواندنی است و هرگز تغییریافته علامت‌گذاری نمی‌شود.
در Google Drive، پیمایش، بزرگ‌نمایی یا رفتن به زبانه‌ای دیگر، چه قفل باشد چه نباشد، هرگز به‌تنهایی ذخیره نمی‌شود. با خاموش بودن Viewport، نما فقط همراه با تغییری دیگر نوشته می‌شود، بنابراین فایل Drive در جایی باز می‌شود که نما در آخرین ذخیره بود، و همین در مورد زبانه با خاموش بودن Canvas Type صدق می‌کند. تغییری در نمایش نام‌ها که با خاموش بودن Name View انجام شود، مانند یک ویرایش ذخیره می‌شود و تغییری که هنگام روشن بودن این قفل یا در ویرایشگر فقط خواندنی انجام شود، هرگز ذخیره نمی‌شود.
در یک نشست مشارکتی، روشن یا خاموش کردن یک قفل به همهٔ ویرایشگرها می‌رسد و قفل مقدار ویرایشگری را نگه می‌دارد که آن را روشن کرده است.
تا وقتی قفل Language، Table Name Case، Column Name Case، Bracket Type یا Name View روشن است، آن تنظیم به هر ویرایشگر جداگانه تعلق دارد. زبان کد، شیوهٔ نگارش نام یا علامت نقل‌قولی که از منوها، پنل‌های گزینه‌ها یا جست‌وجوی سریع انتخاب شود، و تغییر نمایش نام‌ها از هر یک از انتخابگرهایش، فقط در ویرایشگری دیده می‌شود که آن را انجام داده است، و ویرایشگرهای دیگری که روی نمودار باز هستند مقدار خودشان را نگه می‌دارند. روشن کردن یکی از این قفل‌ها تنظیم هیچ ویرایشگری را تغییر نمی‌دهد.
تا وقتی چنین قفلی خاموش است، انتخاب یا تغییر در هر ویرایشگری که فقط خواندنی نباشد تنظیم را در همهٔ ویرایشگرها تغییر می‌دهد و فایل آن را ذخیره می‌کند. خاموش کردن قفل به همهٔ ویرایشگرها مقداری را می‌دهد که در ویرایشگری نمایش داده می‌شود که آن را خاموش کرده است، بنابراین همهٔ آن‌ها دوباره یک مقدار را ذخیره می‌کنند. خاموش کردن Viewport یا Canvas Type نما یا زبانهٔ هیچ‌کس را تغییر نمی‌دهد.
عامل کدنویسی که از طریق سرور MCP کار می‌کند هیچ ابزاری برای قفل‌ها یا تنظیماتی که آن‌ها نگه می‌دارند ندارد و زبان کد، شیوهٔ نگارش نام یا نوع علامت نقل‌قول قفل‌شده را با مقداری می‌خواند که فایل نگه می‌دارد. فقط وارد کردن‌هایی که در حالت replace انجام می‌دهد، همانند Import، به آن‌ها دست می‌یابند؛ تنظیمات و وارد کردن را ببینید. erd_list و قالب snapshot در erd_read نمایش نام‌ها را در بر نمی‌گیرند و عامل طرح‌واره را، از جمله نام‌های منطقی، ویرایش می‌کند، نمایی که شخصی به آن نگاه می‌کند هرچه باشد.
تنظیم ترتیب ستون‌ها
ترتیب نمایش ستون‌ها در جدول‌ها را تعیین می‌کند.
برای جابه‌جا کردن یک ردیف، آن را بکشید — کل ردیف قابل کشیدن است و نماد دستگیره این را نشان می‌دهد. نه ردیف، به ترتیب پیش‌فرض، عبارت‌اند از Logical Name، Name، DataType، Domain، Not Null، Unique، Auto Increment، Default و Comment.
Logical Name جای خانهٔ نام منطقی را تعیین می‌کند، همان خانه‌ای که هر ردیف در نمای Both Names نشان می‌دهد. در نمای Logical Names، نام منطقی به‌جای آن در جای ردیف Name قرار می‌گیرد و نمای Physical Names هیچ خانهٔ نام منطقی نشان نمی‌دهد؛ نمایش نام‌ها را ببینید. Domain جای خانهٔ دامنه را تعیین می‌کند، همان خانه‌ای که View Option → Domain نمایش می‌دهد؛ خانهٔ دامنه را ببینید.
خانه‌ای که با یک گزینهٔ نمایش جدول پنهان شده باشد یا نمایش نام‌ها آن را نشان ندهد، جای خود را در فهرست نگه می‌دارد، بنابراین ترتیب بر هر خانه‌ای که نمایش داده شود اعمال می‌شود.
در نموداری که ترتیب آن پیش از افزوده شدن ردیف‌های Logical Name و Domain تعیین شده است، Logical Name درست پیش از Name و Domain درست پس از DataType قرار می‌گیرد، جایگاه این دو در ترتیب آن هرچه باشد.
نموداری که نسخه‌ای بعدی ذخیره کرده ترتیبش را هم نگه می‌دارد، حتی وقتی آن نسخه ردیفی دارد که این نسخه ندارد: ردیف‌هایی که این نسخه دارد به همان ترتیبی که فایل می‌دهد قرار می‌گیرند و ردیف ناشناخته کنار گذاشته می‌شود. ذخیره نمودار در اینجا ترتیب را بدون آن می‌نویسد و نسخهٔ بعدی آن ردیف را در ترتیب پیش‌فرض خودش کنار همسایه‌اش برمی‌گرداند.
نشانهٔ کلید جایگزین (AK1.1 و غیره) یکی از این ردیف‌ها نیست. این نشانه همیشه در انتهای ردیف قرار می‌گیرد، پس از هر خانه‌ای که این ترتیب در آخر قرار دهد.
میان‌برها
زبانهٔ Shortcuts جدولی فقط خواندنی با ستون‌های Command و Keybinding است که کلیدهای میان‌بر پلتفرمی را که روی آن هستید فهرست می‌کند.
| فرمان | Windows/Linux | Mac |
|---|---|---|
| Editing | Enter | Enter |
| Stop | ESC | ESC |
| Search | Ctrl + K | ⌘ + K |
| Toggle Explorer | Ctrl + F | ⌘ + F |
| Undo | Ctrl + Z | ⌘ + Z |
| Redo | Ctrl + Shift + Z | ⌘ + Shift + Z |
| Add Table | Alt + N | ⌥ + N |
| Add Column | Alt + Enter | ⌥ + Enter |
| Add Memo | Alt + M | ⌥ + M |
| Add Table Group | Alt + G | ⌥ + G |
| Group Selected Tables | T و سپس G | T و سپس G |
| Remove Table, Memo | Ctrl + Backspace, Ctrl + Delete | ⌘ + Backspace, ⌘ + Delete |
| Remove Column | Alt + Backspace, Alt + Delete | ⌥ + Backspace, ⌥ + Delete |
| Delete Selection | Delete, Backspace | Delete, Backspace |
| Primary Key | Alt + K | ⌥ + K |
| Select All Table, Memo | Ctrl + A, Ctrl + Alt + A | ⌘ + A, ⌘ + ⌥ + A |
| Select All Column | Alt + A | ⌥ + A |
| Relationship Zero One | Ctrl + Alt + 1 | ⌘ + ⌥ + 1 |
| Relationship Zero N | Ctrl + Alt + 2 | ⌘ + ⌥ + 2 |
| Relationship One Only | Ctrl + Alt + 3 | ⌘ + ⌥ + 3 |
| Relationship One N | Ctrl + Alt + 4 | ⌘ + ⌥ + 4 |
| Table Properties | Alt + Space | ⌥ + Space |
| Focus on this table | Alt + F | ⌥ + F |
| Zoom In | Ctrl + Plus | ⌘ + Plus |
| Zoom Out | Ctrl + Minus | ⌘ + Minus |
| Zoom Reset | Ctrl + 0 | ⌘ + 0 |
| Hand Tool | Space | Space |
| Zen Mode | Alt + Z | ⌥ + Z |
بیشتر این‌ها فقط در زبانهٔ ERD عمل می‌کنند و تا وقتی جست‌وجوی سریع، ویژگی‌های جدول، نمایشگر تفاوت‌ها، پیش‌نمایش چیدمان خودکار، سفر در زمان، کادر گفت‌وگوی Export image یا Map Columns باز است، غیرفعال می‌مانند.
Search، Toggle Explorer و Stop استثنا هستند: Search جست‌وجوی سریع را از هر زبانه‌ای باز و بسته می‌کند، Toggle Explorer کاوشگر را از هر زبانه‌ای روی جست‌وجوی آن باز می‌کند و زبانهٔ ERD را نمایش می‌دهد، و Stop همان کلیدی است که جست‌وجوی سریع، ویژگی‌های جدول، نمایشگر تفاوت‌ها، پیش‌نمایش چیدمان خودکار، سفر در زمان، کادر گفت‌وگوی Export image، Map Columns، سازندهٔ طرح زمینه، انتخابگر Display Language، انتخابگر رنگ، فهرستی که یک دکمهٔ Name View باز می‌کند و منوی زمینهٔ باز را می‌بندد.
Toggle Explorer، مانند دکمهٔ Explorer در نوار ابزار، کاوشگر را تا وقتی در زبانهٔ ERD باز است و حالت ذن آن را پنهان نکرده است، دوباره می‌بندد. اگر جست‌وجوی سریع، ویژگی‌های جدول، سازندهٔ طرح زمینه، انتخابگر Display Language، کادر گفت‌وگوی Export image یا Map Columns باز باشد، به‌جای کاوشگر همان را می‌بندد و فوکوس صفحه‌کلید را به جست‌وجوی کاوشگر می‌برد.
تا وقتی یک خانه، یک یادداشت یا نام یک گروه جدول در حال ویرایش است، Toggle Explorer کاری انجام نمی‌دهد. تا وقتی خانه‌ای از زبانهٔ واژه‌نامه در حال ویرایش است، نه این میان‌بر و نه Search کاری انجام نمی‌دهند، بنابراین متنی که آنجا تایپ شده است حفظ می‌شود. تا وقتی نمایشگر تفاوت‌ها، پیش‌نمایش چیدمان خودکار یا سفر در زمان باز است، Toggle Explorer کلید خود را به مرورگر یا میزبان وامی‌گذارد؛ نوار یافتن مرورگر را ببینید.
در زبانهٔ ERD، Stop به ویرایشگر باز خانه یا یادداشت پایان می‌دهد، ویرایشگر نام یک گروه جدول را بدون تغییر نام گروه می‌بندد، یا رسم یک رابطه یا یک New Table Group را لغو می‌کند، و انتخاب را همان‌طور که هست باقی می‌گذارد. اگر هیچ‌یک از این‌ها باز نباشد، انتخاب را لغو می‌کند، فوکوس را از خانه برمی‌دارد و با همان یک بار فشار دادن، انتخابگر رنگ باز را نیز می‌بندد. سازندهٔ طرح زمینه یا انتخابگر Display Language باز در هر دو حالت با همان یک بار فشار دادن بسته می‌شود.
در خانهٔ نام منطقی‌ای که فهرست اصطلاحات آن باز است، نخستین بار که Stop را فشار دهید فقط فهرست بسته می‌شود؛ تکمیل نام اصطلاحات را ببینید.
باز بودن کاوشگر، سازندهٔ طرح زمینه یا انتخابگر Display Language هیچ‌یک از میان‌برها را روی بوم غیرفعال نمی‌کند. Stop هرگز کاوشگر را نمی‌بندد. برای کاری که Stop و کلیدهای دیگر درون کاوشگر انجام می‌دهند، کلیدها در کاوشگر را ببینید و برای کار آن‌ها درون انتخابگر، انتخاب زبان را ببینید.
Delete Selection همهٔ جدول‌ها، یادداشت‌ها و گروه‌های جدول انتخاب‌شده را حذف می‌کند، یا اگر فقط یک جدول همراه با برخی از ستون‌هایش انتخاب شده باشد و بزرگ‌نمایی بالاتر از 70% باشد، همان ستون‌ها را حذف می‌کند؛ حذف جدول و یادداشت را ببینید. Remove Table, Memo گروه‌های جدول انتخاب‌شده را نیز حذف می‌کند.
Add Table Group رسم یک New Table Group را آغاز می‌کند، مانند دکمهٔ New Table Group در نوار ابزار بوم، و فشار دادن دوباره رسم را لغو می‌کند. Group Selected Tables دو بار فشار دادن بدون کلید تغییردهنده است، T و سپس G در عرض یک ثانیه. این میان‌بر جدول‌های انتخاب‌شده را در گروهی جدید قرار می‌دهد و ویرایشگر نام آن را باز می‌کند، مانند گزینهٔ Group selected tables در منوی زمینهٔ جدول، و وقتی هیچ جدولی انتخاب نشده باشد کاری انجام نمی‌دهد؛ گروه‌بندی جدول‌های انتخاب‌شده را ببینید. هیچ‌یک از این دو در ویرایشگر فقط خواندنی یا تا وقتی گروه‌ها پنهان هستند کاری انجام نمی‌دهد.
در ویرایشگر فقط خواندنی فقط کلیدهایی کار می‌کنند که می‌خوانند: Search، Toggle Explorer، Stop، Table Properties و Focus on this table روی جدولی که یک پرش انتخاب کرده، سه کلید بزرگ‌نمایی، Zen Mode، کپی و کلیدهای جهت‌دار که خانهٔ فوکوس‌شده را جابه‌جا می‌کنند. Editing، هر کلید Add و Remove، Delete Selection، Primary Key، هر دو کلید انتخاب همه، چهار کلید رابطه، Add Table Group، Group Selected Tables، Hand Tool و جای‌گذاری کاری انجام نمی‌دهند و Undo و Redo چیزی را واگرد و ازنو نمی‌کنند؛ ویرایشگرهای فقط خواندنی را ببینید.
Zoom In، Zoom Out و Zoom Reset بزرگ‌نمایی زبانهٔ مصورسازی را نیز، چه در Graph و چه در Flow، تغییر می‌دهند، مگر اینکه جست‌وجوی سریع باز باشد.
در حالت Flow، Undo و Redo در میان آنچه حالت جریان به آن محدود شده است گام به عقب و گام به جلو برمی‌دارند، مانند دکمه‌های Previous table و Next table آن، مگر اینکه جست‌وجوی سریع باز باشد. این دو در آنجا هرگز نمودار را واگرد نمی‌کنند و در Graph کاری انجام نمی‌دهند؛ جدول قبلی و جدول بعدی را ببینید.
در زبانهٔ مصورسازی، Stop منوی نمایش ردیف را نیز می‌بندد و چیدمان حالت جریان را که هنوز در حال اجراست لغو می‌کند؛ نمایی را که با Focus on this table محدود شده است گسترش نمی‌دهد.
Focus on this table زبانهٔ مصورسازی را در حالت Flow باز می‌کند، محدود به جدول‌های انتخاب‌شده و هر جدولی که با یک رابطه به آن‌ها متصل است، و وقتی هیچ جدولی انتخاب نشده باشد کاری انجام نمی‌دهد؛ تمرکز روی جدول‌ها را ببینید.
در زبانهٔ واژه‌نامه، Undo و Redo به‌جای تاریخچهٔ نمودار روی تاریخچهٔ برگهٔ نمایش داده‌شده عمل می‌کنند و در برگهٔ Checks کاری انجام نمی‌دهند؛ برگه‌های واژه‌نامه را ببینید. در برگه‌های Domains، Words و Terms، Add Column ردیف‌هایی زیر انتخاب درج می‌کند، همان کلید به‌همراه Shift آن‌ها را بالای انتخاب درج می‌کند و Remove Column ردیف‌هایی را که انتخاب در بر می‌گیرد حذف می‌کند؛ افزودن و حذف ردیف‌ها را ببینید. برای کلیدهای دیگر این زبانه، کلیدها در زبانه را ببینید.
Select All Table, Memo، Hand Tool، Delete Selection و Group Selected Tables در برابر مکان‌نما کنار می‌روند: تا وقتی یک خانه یا یک یادداشت را ویرایش می‌کنید یا در یک فیلد متنی مانند فیلد یافتن کاوشگر تایپ می‌کنید، Ctrl + A (Windows/Linux) یا ⌘ + A (Mac) متن را انتخاب می‌کند، Space یک فاصله تایپ می‌کند، Delete و Backspace متن را پاک می‌کنند و T و سپس G همان دو حرف را تایپ می‌کند.
کپی و جای‌گذاری همان Ctrl + C و Ctrl + V (Windows/Linux) یا ⌘ + C و ⌘ + V (Mac) خود مرورگر هستند، بنابراین در این فهرست نیستند؛ ویرایش جدول را ببینید.
کلیدهای میان‌بر را نمی‌توان از این زبانه تغییر داد.
میزبانی که ویرایشگر را جاسازی می‌کند آن‌ها را با setKeyBindingMap دوباره نگاشت می‌کند، به‌جز Editing، Stop، Undo، Redo، Zoom In، Zoom Out و Zoom Reset که ثابت هستند.
در این صورت زبانهٔ Shortcuts کلیدهای میان‌بر میزبان را فهرست می‌کند: فرمانی که میزبان دوباره نگاشت نکند کلید پیش‌فرض خود را نگه می‌دارد و فرمانی که میزبان به هیچ کلیدی متصل نکند هیچ کلیدی نشان نمی‌دهد.
کلیدهای ردیف در زبانهٔ واژه‌نامه از Add Column و Remove Column پیروی می‌کنند، بنابراین نگاشت دوبارهٔ هر یک از این دو، آن کلیدها را نیز جابه‌جا می‌کند؛ dictionaryRowChords را ببینید.
در Obsidian، هر گاه زبانهٔ نمودار فعال باشد، این کلیدها به ویرایشگر می‌رسند، حتی جایی که یک کلید میان‌بر Obsidian از همان کلید استفاده می‌کند، مانند Alt + Enter، Ctrl + K و Ctrl + F (Windows/Linux) یا ⌥ + Enter، ⌘ + K و ⌘ + F (Mac). Alt + Shift + Enter (Windows/Linux) یا ⌥ + Shift + Enter (Mac) در زبانهٔ واژه‌نامه نیز، که در هیچ ردیفی از این فهرست نیست، به ویرایشگر می‌رسد. همهٔ کلیدهای میان‌بر دیگر Obsidian همچنان آنجا کار می‌کنند. برای Ctrl + F یا ⌘ + F، نوار یافتن مرورگر را ببینید.
ویرایشگرهای فقط خواندنی
در ویرایشگری با readonly زبانهٔ تنظیمات تنظیم‌های نمودار را نشان می‌دهد و هیچ‌کدام را تغییر نمی‌دهد. نشان Read only کنار عنوان هر صفحه، یعنی Preferences و Shortcuts، قرار دارد.
کلیدهای Relationship DataType Sync و Maximum comment width و فیلد عرض غیرفعال‌اند و هر دکمهٔ قفل هم. ردیف‌های Column Order دستگیره ندارند و کشیده نمی‌شوند.
هر ردیف Lock همچنان مقدار خود را نشان می‌دهد. ردیف قفل‌شده مقداری را نشان می‌دهد که فایل نگه می‌دارد و ردیف بدون قفل تنظیم را همان‌طور که آن صفحه دارد، که می‌تواند با مقدار فایل فرق کند، مانند زیر.
تنظیم‌هایی که تعیین می‌کنند صفحه چه نشان دهد همچنان در آنجا تغییر می‌کنند: موقعیت و بزرگ‌نمایی نما، زبانه، نمایش نام‌ها، پایگاه داده، زبان Code Generator، هر دو شیوهٔ نگارش نام، علامت نقل‌قول و کلیدهای View Option.
هر کدام، قفلش هرچه باشد، فقط همان صفحه را تغییر می‌دهد. در فایل ذخیره نمی‌شود و خروجی JSON آن را نمی‌نویسد، در تاریخچهٔ واگرد ثبت نمی‌شود، تغییر به حساب نمی‌آید و هرگز به همکاران نمی‌رسد. پنل‌های گزینهٔ زبانه‌های طرح‌واره SQL و Code Generator این انتخاب‌ها را در آنجا به‌جای Saved in the document با This window only عنوان‌گذاری می‌کنند.
وقتی ویرایشگر دوباره قابل نوشتن شود، هر یک از پایگاه داده، زبان کد، شیوه‌های نگارش نام، علامت نقل‌قول و کلیدهای View Option که در آنجا تغییر داده‌اید به آنچه ویرایشگر پیش از آن نشان می‌داد برمی‌گردد، همراه با هر تغییری که یک همکار از آن زمان انجام داده است. این همان مقدار فایل است، جز برای زبان کد، شیوهٔ نگارش نام یا علامت نقل‌قولی که ویرایشگر زیر قفلش به‌عنوان مقدار خودش نشان می‌داد؛ قفل را ببینید. نما، زبانه و نمایش نام‌ها همان‌طور که رها کرده بودید می‌مانند و فایل هر کدام را، تا جایی که قفلش اجازه دهد، با تغییر بعدی شما در آن می‌گیرد.