Dosyaları içe veya dışa aktarma

Dış dosyaları içe aktarma

Tuvalin bağlam menüsündeki Import alt menüsünden beş biçim içe aktarılabilir:

• json
• Schema SQL
• GraphQL
• DBML
• AML

Import öğesinin hemen altındaki Import and Add öğesi, diyagramı dosyayla değiştirmek yerine dosyayı diyagrama ekler. İçe aktar ve ekle bölümüne bakın.
Boş bir diyagramın gösterdiği karşılama ekranında aynı beş biçimi sunan bir Import satırı bulunur. Karşılama ekranı bölümüne bakın.

Uzantılar büyük/küçük harf ayrımı yapılmadan eşleştirilir. Uzantısı seçilen biçimle eşleşmeyen bir dosya seçildiğinde içe aktarma iptal edilir ve Only <format> files can be imported iletisi gösterilir. Biçim, Only sql files can be imported iletisinde olduğu gibi json, sql, graphql, dbml veya aml olarak yazılır.

Import öğesi dosyayı geçerli belgeyle birleştirmek yerine belgeyi dosyayla değiştirir ve tek bir geri alma önceki diyagramı geri getirir.
Bir JSON dosyası, kilitleri de dahil olmak üzere kendi ayarlarını beraberinde getirir. Dosya sekmeyi, Kod oluşturucu dilini, bir ad biçimini veya tırnak türünü kilitliyorsa, önceden sahip olduğunuz değeri görmeye devam edersiniz, ancak kaydedilen değer dosyanın kilitli değeridir. Görünüm, kilitli olsun ya da olmasın, dosyanın belirttiği konuma geçer. Kilitler henüz yokken kaydedilmiş bir JSON dosyası, tüm kilitler etkin ve görünüm %100'de olacak şekilde içe aktarılır.
Diğer biçimler kilitler dahil mevcut ayarlarınızı korur; yalnızca görünüm %100'den başlar.
GraphQL, DBML ve AML ayrıştırıcıları asla başarısız olmaz: Okuyamadıkları bir dosya hata yerine boş bir diyagram üretir.

Bir JSON dosyası içerdiği konumları korur. Bir Şema SQL, GraphQL, DBML veya AML dosyasının tabloları diyagram değişmeden önce yerleştirilir:

• Dosyada iki veya daha fazla tablo ve en az bir ilişki varsa, tablolar Otomatik düzenin Flow düzeniyle, tuvalin sol üst köşesinden başlayarak ilişkiler boyunca soldan sağa yerleştirilir. Bir tablodan kendisine giden bir ilişki de sayılır.
• Aksi takdirde tablolar, en az sütunu olanlar önce gelecek şekilde, sol üstten başlayarak satırlara dizilir.
• Düzen hesaplaması 6 saniyeden uzun sürerse Cancel düğmesi olan bir Placing tables bilgi kutusu görünür. Cancel düğmesi ya da bilgi kutusu açıkken Escape tuşu düzen hesaplamasını iptal eder ve tabloları bunun yerine satırlara dizer. Düzen hesaplaması başarısız olduğunda, 60 saniye içinde hiçbir düzen sonucu gelmediğinde ya da ana uygulama paylaşımlı worker (SharedWorker) çalıştırmadığında da bilgi kutusu gösterilmeden satırlar kullanılır. Web Worker'lar bölümüne bakın.

Ardından diyagram tek adımda değiştirilir, böylece arada hiçbir şey görünmez. Tablolar yerleştirilirken değiştirdiğiniz sekme gibi bir ayar korunur ve bu sırada başka bir dosya içe aktarırsanız en son başlatılan içe aktarma geçerli olur.

Salt okunur bir düzenleyici Import öğesinden hiçbir şey yüklemez ve Import and Add öğesini sunmaz.

İçe aktar ve ekle

Import and Add öğesi diyagramı korur ve altına bir dosya ekler. Tuvalin bağlam menüsünde ve ERD sekmesindeki Hızlı aramada bulunur ve Import öğesiyle aynı beş biçimi aynı uzantı denetimiyle sunar.

Dosya, yapıştırma işleminde olduğu gibi eklenir: İçerdiği her tablo, sütun, ilişki, dizin, not ve tablo grubu yeni bir öğe olarak eklenir, diyagramda zaten bulunan tablolar yerinden oynamaz ve hiçbir ayar değişmez, bu nedenle bir JSON dosyasının ayarları alınmaz.
Adı diyagramda zaten bulunan bir tablo, mevcut tabloyla birleştirilmez, o adı taşıyan ikinci bir tablo olarak eklenir. İlişkiler ve dizinler yalnızca dosyadan gelir; bu nedenle dosyanın tanımlamadığı bir tabloya başvuran bir yabancı anahtar, diyagramda zaten bulunan bir tabloya bağlanmaz.

Eklenen blok, diyagramın içerdiği her şeyin hemen altına ve onun sol kenarıyla hizalı olarak, boş bir diyagramda ise sol üst köşeye yerleşir. Görünüm seçenekleriyle gizlenen notlar ve tablo grupları da hâlâ orada durdukları için hesaba katılır.
Blok içinde bir JSON dosyası, tablo grupları da dahil olmak üzere kendi yerleşimini korur. Diğer biçimler Import öğesinin yerleştirdiği gibi, aynı kurallarla Flow düzeniyle ya da satırlara dizilerek yerleştirilir ve her tablo grubunun kutusu tablolarının çevresine oturtulur. Eklenen tablolar ve notlar, zaten orada bulunan her şeyin üstünde yer alır.

Blok yerleştiğinde yalnızca eklenenler seçilir: yeni tablolar, ayrıca gösterildikleri sürece yeni notlar ile tablo grupları. Bu sırada başka bir sekmeye geçtiyseniz, düzenleyici blok yerleşmeden önce ERD sekmesine geri döner. Ardından görünüm, blok zaten iyi görünmüyorsa geçerli yakınlaştırma düzeyinde bloğa kayar. Atlamanın varış noktası bölümüne bakın. Tek bir geri alma eklemenin tamamını geri alır.
Ayrıştırıcının okuyamadığı bir dosya ya da hiç tablo ve not içermeyen bir dosya hiçbir şey eklemez.

Biri hâlâ yerleştirilirken eklenen birden çok Şema SQL, GraphQL, DBML veya AML dosyasının tümü, başlatıldıkları sırayla yerleşir. Bu sırada eklenen bir JSON dosyası, okunur okunmaz onlardan önce yerleşir. Bir Import işlemi ya da başka bir belgenin yüklenmesi, hâlâ yerleştirilmekte olanları iptal eder.

Kodlama ajanları da aynı şekilde, MCP içe aktarma araçlarının append moduyla dosya ekler; bu mod bir JSON dosyasının yerleşimini korur, ancak diğer biçimlerin tablolarını hiçbir zaman Flow düzeniyle değil, satırlara dizerek yerleştirir. İçe aktarma bölümüne bakın.

JSON

Düzenleyicide tanımlanan şema biçimindeki dosyaları içe aktarabilirsiniz. Dosya adı .json ile bitmelidir; böylece <database name>-<timestamp>.erd.json olarak dışa aktarılan bir dosya olduğu gibi geri içe aktarılır. Uzantısı yalnızca .erd veya .vuerd olan bir dosya burada kabul edilmez. Önceki sürümlerin kaydettiği dosyalar da okunur.

Şema SQL

SQL ile tanımlanmış şema dosyalarını da içe aktarabilirsiniz.
Ayrıştırıcılar veritabanı sisteminden bağımsız olarak olabildiğince esnek yapılmış olsa da desteklenmeyen bazı söz dizimleri olabilir.
Dosya adı .sql ile bitmelidir.
Desteklenen söz dizimini buradan inceleyebilirsiniz.

Sütunlar yalnızca CREATE TABLE ifadesinden alınır. ALTER TABLE ... ADD COLUMN ile eklenen bir sütun okunmaz.
Bir CREATE TABLE ifadesinin sütun olmayan öğeleri sütun olarak okunmaz, atlanır: adsız bir CHECK (...), PostgreSQL'in LIKE ve EXCLUDE öğeleri, MySQL'in INDEX veya KEY olmadan yazılan FULLTEXT ve SPATIAL öğeleri, T-SQL'in PERIOD FOR öğesi ve Oracle'ın SUPPLEMENTAL LOG DATA öğesi.
Bunlardan birinin adını taşıyan bir sütun, exclude BOOLEAN örneğindeki gibi addan sonra yerleşik bir tür geldiğinde ya da "check" int örneğindeki gibi ad tırnak içinde yazıldığında yine de içe aktarılır. like citext gibi, ardından yerleşik olmayan bir tür gelen tırnaksız bir like, PostgreSQL'in LIKE öğesi olarak okunur ve atlanır.
Düzenleyicide saklanacak bir yer olmadığından CHECK kısıtlamalarının kendileri içe aktarılmaz.

Veri türleri

Bir sütunun veri türü, desteklenen veritabanlarının hiçbirinin yerleşik türü olmasa bile argüman listesiyle birlikte korunur.
Buna CREATE TYPE ile oluşturulan bir enum veya bileşik tür, CREATE DOMAIN ile oluşturulan bir domain, hstore, citext ve ltree gibi uzantı türleri, public.mood gibi şema nitelikli adlar ve tırnaklarını ya da köşeli parantezlerini koruyan "MyType" ve [dbo].[Phone] gibi tırnaklı veya köşeli parantezli adlar dahildir. CREATE TYPE, CREATE DOMAIN ve CREATE EXTENSION ifadelerinin kendileri atlanır.
Yerleşik bir türün tırnakları veya köşeli parantezleri atılır, bu nedenle [int] türü int olarak, [nvarchar](50) türü de nvarchar(50) olarak gelir. PostgreSQL'in "char" ve "bit" türleri tırnaklarını korur, çünkü bunlar char ve bit türlerinden farklı türlerdir.
Dizi ekleri her türde korunur: integer[], text[3][3], integer ARRAY, mood[]. SQLite'ın UNSIGNED BIG INT türü bütün olarak gelir.
MySQL'in ve MariaDB'nin bir türden ve argümanlarından hemen sonra yazılan UNSIGNED ve ZEROFILL değiştiricileri, yazıldığı gibi türün parçası olarak kalır: INT UNSIGNED, SMALLINT(5) UNSIGNED ZEROFILL, mysqldump'ın int unsigned yazımı. Varsayılan olan SIGNED atılır, bu nedenle TINYINT SIGNED türü TINYINT olarak gelir. MySQL'in reddettiği INT NOT NULL UNSIGNED örneğindeki gibi başka bir sütun seçeneğinden sonra yazılan bir değiştirici atılır.
ENUM(...) ve SET(...) değerleri tırnaklarını korur; bir değerin içindeki tırnak, ENUM('a','it''s') örneğindeki gibi iki kez yazılır. MySQL'in ters eğik çizgiyle kaçışlanan 'it\'s' yazımı da aynı şekilde tırnağı iki kez yazılmış olarak gelir. Bir Databricks STRUCT<...> türünde tırnaklı alan adları ve bir alanın COMMENT değeri tırnaklarını korur.
Türsüz bir SQLite sütunu ya da hesaplanan bir AS sütunu gibi türü belirtilmeden yazılan bir sütun türsüz kalır: NOT, NULL, DEFAULT, PRIMARY veya REFERENCES gibi bir anahtar sözcük ya da tek tırnaklı bir dize tür olarak okunmaz.

Varsayılan değerler

Bir sütunun DEFAULT değeri, sonraki sütun seçeneğine, bir virgüle ya da kapanış parantezine kadar now(), 0.5, CURRENT_TIMESTAMP veya ARRAY[]::text[] gibi ifadesinin tamamını korur. Bir CASE ... END bütün olarak okunur.
İfadenin tamamını saran parantezler kaldırılır; böylece SQL Server'ın ((0)) değeri 0 olarak, (getdate()) değeri de getdate() olarak gelir. Bir sabit değerin tür dönüşümü de kaldırılır; böylece pg_dump'ın 'draft'::character varying değeri 'draft' olarak, NULL::character varying değeri de NULL olarak gelir. Diğer tür dönüşümleri ise ARRAY[]::text[] ve lower('A'::text) örneklerindeki gibi korunur.
MySQL'in ON UPDATE CURRENT_TIMESTAMP özniteliği, bir sütunda bunun için yer olmadığından atılır; ondan önceki varsayılan değer korunur. Oracle'ın DEFAULT ON NULL 0 yazımı, FOR INSERT ONLY veya FOR INSERT AND UPDATE ile ya da bunlar olmadan, 0 olarak gelir.
N'x', E'x', B'0', X'ff', U&'x' veya _utf8mb4'x' gibi önekli bir dize, içinde parantez olsa bile tek bir dize olarak okunur.

SQL Server Management Studio, varsayılan değerleri tablolardan sonra ALTER TABLE [dbo].[t] ADD CONSTRAINT [DF_x] DEFAULT ((1)) FOR [col] biçiminde betik olarak yazar. Böyle bir ifade o sütunun varsayılan değerini (burada 1) ayarlar ve kısıtlama adı atılır.

Şema SQL dışa aktarması, bir veritabanının varsayılan değerin ifadesini yalnızca parantez içinde okuduğu yerlerde parantezleri geri ekler. Varsayılan değerler bölümüne bakın.

Otomatik artırma

AUTO_INCREMENT, AUTOINCREMENT ve IDENTITY, bir sütunun Auto Increment bayrağını açar; geride varsayılan değer bırakmayan GENERATED ALWAYS AS IDENTITY ve GENERATED BY DEFAULT AS IDENTITY de aynısını yapar.
Tek bir PostgreSQL nextval() çağrısından oluşan varsayılan değer de aynısını yapar: serial bir sütunun aldığı, nextval('s') ya da pg_dump'ın yazdığı gibi nextval('s'::regclass) biçiminde yazılan varsayılan değer. Dizi adı korunmaz. nextval('s') + 1 ya da SQL Server'ın NEXT VALUE FOR s yazımı gibi bir diziyi kullanmakla kalan bir varsayılan değer, düz bir varsayılan değer olarak kalır.
pg_dump her ikisini de tablolardan sonra ALTER TABLE [ONLY] t ALTER [COLUMN] c SET DEFAULT nextval('s'::regclass) ve ALTER TABLE t ALTER [COLUMN] c ADD GENERATED ... AS IDENTITY olarak yazar. Bu ifadelerden her biri o sütunun Auto Increment bayrağını açar ve varsayılan değerini temizler. CREATE SEQUENCE, ALTER SEQUENCE ve diğer tüm ALTER COLUMN eylemleri atlanır.
Türü satır içinde serial, bigserial veya smallserial olarak yazılan bir sütun bu türü korur ve Auto Increment bayrağı kapalı kalır.

Düzenleyici yalnızca Auto Increment bayrağını saklar ve dışa aktarmada her veritabanı kendi biçimini yazar. Otomatik artırma bölümüne bakın. PostgreSQL dışa aktarması, hangi biçim içe aktarılmış olursa olsun smallint, integer veya bigint sütununa GENERATED ALWAYS AS IDENTITY yazar; INT UNSIGNED gibi diğer türlerde ise tablodan sonra yalnızca bir yorum satırı yazar. START WITH 100 gibi dizi seçenekleri kaybolur.
Birden çok serial veya identity sütunu olan bir tablo birden çok otomatik artırmalı sütunla içe aktarılır; MySQL, MariaDB ve SQL Server böyle bir tablonun dışa aktarması çalıştırıldığında tabloyu reddeder.

Birincil anahtarlar

Tablosundan sonra eklenen bir birincil anahtar, yani ALTER TABLE t ADD [CONSTRAINT n] PRIMARY KEY (...), sütunlarını birincil anahtar olarak işaretler.
Sütun listesinden önce gelen SQL Server'ın CLUSTERED veya NONCLUSTERED sözcüklerinin ve MySQL'in USING BTREE yan tümcesinin üzerinden geçilir; böylece SQL Server Management Studio'nun betik olarak yazdığı ALTER TABLE [dbo].[Users] ADD CONSTRAINT [PK_Users] PRIMARY KEY CLUSTERED ([Id] ASC) WITH (...) ON [PRIMARY] ifadesi Id sütununu anahtar yapar. Bellek için optimize edilmiş bir tablonun PRIMARY KEY NONCLUSTERED HASH (...) tanımı ALTER TABLE içinde de CREATE TABLE içinde de okunmaz.

Benzersiz anahtarlar ve dizinler

İki veya daha fazla sütunu kapsayan bir UNIQUE kısıtlaması, hangi yazımla olursa olsun tek bir benzersiz dizine dönüşür: UNIQUE (a, b), UNIQUE KEY n (a, b), UNIQUE INDEX n (a, b), CONSTRAINT n UNIQUE (a, b), SQL Server'ın satır içi INDEX n UNIQUE (a, b) yazımı ve ALTER TABLE t ADD [CONSTRAINT n] UNIQUE (a, b).
Dizin, anahtarın dizin adını, o yoksa CONSTRAINT adını alır, o da yoksa adsız kalır ve her sütunun sıralama düzenini korur. Böyle bir dizin bir alternatif anahtardır.
Tek bir sütunu kapsayan bir UNIQUE kısıtlaması ise, bu yazımlardan hangisiyle olursa olsun, bunun yerine o sütunu Benzersiz olarak işaretler ve dizin eklemez; böylece dışa aktarmanın yazdığı UQ_<table name>_<column name> kısıtlaması, yazılmasına kaynak olan bayrak olarak geri gelir. Tek bir sütunu kapsayan bir CREATE UNIQUE INDEX benzersiz dizin olarak kalır.

phpMyAdmin'in ADD PRIMARY KEY (id), ADD UNIQUE KEY uq_a (a, b), ADD UNIQUE KEY uq_c (c) biçiminde yazdığı gibi aynı anda birden çok anahtar ekleyen bir ALTER TABLE ifadesi, içindeki her benzersiz anahtarı korur: uq_a anahtarı uq_a adlı bir benzersiz dizin olarak, uq_c anahtarı ise c sütununun Benzersiz bayrağı olarak gelir. Bir CONSTRAINT adı yalnızca kendi yan tümcesindeki anahtarı adlandırır. MariaDB'nin ADD UNIQUE INDEX IF NOT EXISTS n (...) yazımı ile SQL Server'ın ALTER TABLE t WITH CHECK ADD ... ve WITH NOCHECK ADD ... yazımları da okunur.
CREATE INDEX ve CREATE UNIQUE INDEX ifadeleri public.t ve [dbo].[t] gibi nitelikli adlarla, SQL Server'ın CLUSTERED ve NONCLUSTERED sözcükleriyle, PostgreSQL'in CONCURRENTLY, IF NOT EXISTS, ON ONLY ve USING btree yazımlarıyla ve hiç dizin adı olmadan da okunur. SQL Server'ın ON [PRIMARY] dosya grubu yok sayılır.
NULLS NOT DISTINCT veya USING BTREE gibi anahtar seçenekleri anahtarın adı sanılmaz. Bir anahtarın sütun listesinde sütunu yalnızca ilk sözcük adlandırır; bu nedenle b DESC NULLS LAST, b text_pattern_ops ve b COLLATE "C" yazımlarının tümü b sütununu anahtar yapar ve DESC sıralama düzeni olarak korunur. email(191) gibi bir önek uzunluğunun üzerinden geçilir, ancak lower(email) gibi ifade içeren bir anahtar tamamen atlanır.

Kısmi bir benzersiz dizin, yani CREATE UNIQUE INDEX ... WHERE ... ya da SQL Server'ın satır içi INDEX n UNIQUE (...) WHERE ... yazımı, aynı ad ve sütunlara sahip düz bir dizin olarak gelir, çünkü tablonun tamamında benzersiz olan bir anahtar, dosyanın tanımladığı filtreli anahtardan daha katı olurdu. Bunun istisnası, yalnızca anahtarın sütunlarına uygulanan ve AND ile birleştirilen IS NOT NULL sınamalarından oluşan, SQL Server'ın benzersiz bir sütunun birden fazla NULL tutabilmesi için gerektirdiği filtredir: Bu anahtar benzersiz kalır.
ALTER TABLE ... ADD COLUMN ile eklenen bir sütun gibi tabloda bulunmayan bir sütunu adlandıran benzersiz bir anahtar, var olan sütunlara indirgenmez, tamamen atılır. Düz bir dizin ise var olan sütunları korur.

Oracle'ın SQL Developer aracı ve DBMS_METADATA paketi, bir anahtarın kendi dizinini ayrı bir CREATE UNIQUE INDEX ifadesi olarak yazar; bu dizin anahtarın adını ya da ardından USING INDEX gelen adsız bir anahtar için SYS_C0012345 gibi bir sistem adını taşır. İçe aktarma böyle bir dizini ve bir ADD CONSTRAINT ... USING INDEX ifadesinin adlandırdığı dizini, ait olduğu anahtarın parçası olarak okur: Bileşik bir benzersiz anahtar tek bir benzersiz dizin olarak, birincil anahtar ya da tek sütunlu benzersiz anahtar ise ek dizin olmadan sütun bayrakları olarak gelir. Ardından Oracle'a yapılan bir dışa aktarma dizini bir kez oluşturur.

MySQL, MariaDB, MSSQL, Oracle, PostgreSQL ve SQLite için bir Şema SQL dışa aktarması, geri içe aktarıldığında aynı Benzersiz bayraklarını ve dizinleri verir.
Snowflake'te ikincil dizin olmadığından, onun dışa aktarması yalnızca benzersiz anahtarları geri getirir: bileşik olanı benzersiz bir dizin olarak, tek sütunlu olanı ise sütunun Benzersiz bayrağı olarak. Databricks dışa aktarması hiçbir benzersizlik tanımlamaz, bu nedenle hiçbiri geri gelmez.

Yabancı anahtarlar

Bir yabancı anahtar şu yazımlarda ilişkiye dönüşür:

• CONSTRAINT name ile ya da onsuz, tablo düzeyinde bir FOREIGN KEY (...) REFERENCES t (...) tanımı.
• SQL Server Management Studio'nun betik olarak yazdığı ALTER TABLE t WITH CHECK ADD ... ve WITH NOCHECK ADD ... dahil olmak üzere ALTER TABLE ... ADD [CONSTRAINT name] FOREIGN KEY (...) REFERENCES t (...).
• user_id INT REFERENCES users (id) örneğindeki gibi bir sütunun satır içi REFERENCES t (col) tanımı ve SQL Server ile Snowflake'in aynı yerde izin verdiği FOREIGN KEY REFERENCES t (col). Birden fazla sütuna yapılan satır içi başvuru atlanır.

Bir ALTER TABLE ifadesi en fazla bir ilişki verir ve bunu yalnızca ilk yan tümcesi bir yabancı anahtar eklediğinde yapar: Aynı ifadede bir ADD PRIMARY KEY veya ADD UNIQUE yan tümcesinden sonra gelen bir FOREIGN KEY yan tümcesi okunmaz. phpMyAdmin'in ADD CONSTRAINT fk1 FOREIGN KEY ..., ADD CONSTRAINT fk2 FOREIGN KEY ... biçiminde yazdığı gibi tek bir ifade birden çok yabancı anahtar eklediğinde yalnızca sonuncusu okunur.

Sütun listesi olmayan bir REFERENCES t tanımı, t tablosunun birincil anahtarı tek bir sütunsa o anahtarı gösterir. Bileşik bir birincil anahtar söz konusu olduğunda yabancı anahtar atlanır.
Başvurulan sütunlarından hiçbiri bulunamadığında ya da iki tabloda bulunan sütunların sayısı farklı olduğunda, örneğin bir sütun tablolardan yalnızca birinde eksik olduğunda, yabancı anahtar atlanır ve sütunlarından hiçbiri yabancı anahtar olarak işaretlenmez. Her iki tabloda da sütunlarından aynı sayıda sütun eksikse, bulunan sütunlar yazıldıkları sırayla eşleştirilir ve ilişki yalnızca bunları içerir.
İçe aktarılan her ilişki Zero N türündedir ve alt tablodaki sütunlarının her biri aynı zamanda birincil anahtarsa tanımlayıcıdır.

Her yabancı anahtarın ON DELETE ve ON UPDATE yan tümceleri, ilişkinin On Delete ve On Update değerleri olur: büyük ya da küçük harfle ve iki sıradan herhangi biriyle yazılmış NO ACTION, RESTRICT, CASCADE, SET NULL veya SET DEFAULT. Bunları içermeyen bir yabancı anahtar Not set olarak içe aktarılır. Bunları düzenleyicide ayarlamak için İlişki düzenleme bölümüne bakın.
PostgreSQL'in ON DELETE SET NULL (a_id) örneğindeki gibi SET NULL veya SET DEFAULT sonrasındaki sütun listesinin üzerinden geçilir: Eylem anahtarın tamamına uygulanır ve listeden sonra gelen bir ON UPDATE yine de okunur. MATCH FULL, MATCH PARTIAL ve MATCH SIMPLE yan tümceleri atlanır ve MySQL'in ON UPDATE CURRENT_TIMESTAMP sütun özniteliği bir eylem sanılmaz.
Bir Şema SQL dışa aktarması, o veritabanının yazdığı eylemlerle geri içe aktarılır; bu nedenle MySQL'de SET DEFAULT, Oracle'da herhangi bir ON UPDATE ya da Snowflake'te NO ACTION dışındaki her şey gibi veritabanının yazmadığı bir eylem Not set olarak geri gelir.

Açıklamalar

Tablo ve sütun açıklamaları, ayrıştırıcının okuduğu üç söz diziminden içe aktarılır: MySQL, MariaDB, Snowflake ve Databricks'in kullandığı COMMENT tablo seçeneği ve sütun özniteliği, PostgreSQL ile Oracle'ın kullandığı COMMENT ON TABLE ve COMMENT ON COLUMN ifadeleri ve SQL Server'ın EXEC sp_addextendedproperty ile ayarladığı MS_Description genişletilmiş özelliği.
Dosyanın tanımlamadığı bir tabloyu veya sütunu adlandıran bir açıklama yok sayılır.

SQL Server'ın çağrıları, SQL Server Management Studio'nun her açıklamayı betik olarak yazdığı gibi adlandırılmış argümanlarla (@name=N'MS_Description', @value=N'...', ..., @level1type=N'TABLE', @level1name=N'Users') ve düzenleyicinin MSSQL dışa aktarmasının yazdığı gibi konumsal argümanlarla okunur.
Yalnızca bir tablodaki ya da 2. düzeyde tablonun sütunlarından birindeki MS_Description özelliği bir açıklama verir. Başka bir özellik, bir görünüm, bir dizin veya bir kısıtlama açıklama vermez; bir değişkenle aktarılan ya da + ile oluşturulan bir açıklama da vermez.

Bir açıklamada, DEFAULT değeri ya da tırnaklı bir ad gibi tırnak içindeki her metinde olduğu gibi, iki kez yazılmış bir tırnak mysqldump ve pg_dump'ın yazdığı biçimde tek bir tırnağı temsil eder: 'it''s' metni it's olarak okunur.
MySQL ve MariaDB'nin 'it\'s' biçiminde yazdığı gibi tırnaktan önce gelen bir ters eğik çizgi de tırnağı kaçışlar. Ardından boşluk, ,, ;, ), ], :, |, + ya da dosya sonu geldiğinde böyle bir tırnak yine de metni sonlandırır; bu nedenle 'C:\', pg_dump'ın 'C:\'::text yazımı ve T-SQL'in 'C:\'+name yazımı ters eğik çizgilerini korur.
Bir DEFAULT değeri tırnaklarını korur ve içindeki bir tırnak, dosya onu nasıl kaçışlamış olursa olsun iki kez yazılmış olarak geri yazılır: 'it''s'.
İçe aktarma sırasında belgenin veritabanı Databricks ise tek tırnaklı metin bunun yerine Spark'ın kurallarına uyar: Her ters eğik çizgi kendisinden sonraki karakteri kaçışlar, bu nedenle 'C:\\dir' metni C:\dir olarak okunur, \n, \t ve \u0041 gibi kaçış dizileri çözülür ve bir DEFAULT değeri 'it\'s' olarak saklanır.

Dışa aktarılan Şema SQL, bir tablo veya sütun açıklamasının içindeki tırnağı kaçışlar: MySQL, MariaDB ve Snowflake için COMMENT 'it''s', PostgreSQL ve Oracle için COMMENT ON TABLE ve COMMENT ON COLUMN ... IS 'it''s', MSSQL'in sp_addextendedproperty çağrılarında ise tablo ve sütun adları da dahil olmak üzere tırnağın aynı şekilde iki kez yazılması. Tırnak içermeyen bir açıklama olduğu gibi yazılır.
Databricks ise tırnağı ve ters eğik çizgiyi bunun yerine COMMENT 'it\'s' örneğindeki gibi ters eğik çizgiyle kaçışlar; bu nedenle dışa aktarması yalnızca seçili veritabanı Databricks olduğu sürece birebir geri okunur.
MSSQL her açıklamayı EXECUTE sys.sp_addextendedproperty 'MS_Description', '<comment>', 'schema', '<schema>', 'table', '<table>' olarak, bir sütun için ardından 'column', '<column>' ekleyerek yazar. Bracket ayarı None olduğunda sales.users adlı bir tablo sales şemasını ve users tablosunu verir; şeması olmayan bir ad ise dbo şemasında yer alır. Başka herhangi bir Bracket ayarında adın tamamı dbo şemasındaki tablonun adı olur.

Açıklamalar bir SQLite dışa aktarma ve içe aktarma gidiş-dönüşünde korunmaz: SQLite onları ayrıştırıcının okumadığı düz -- satırları olarak yazar. Bir MSSQL dışa aktarmasının sp_addextendedproperty çağrıları ise aynı tablo ve sütun açıklamaları olarak geri içe aktarılır.

GraphQL

Bir GraphQL SDL belgesini içe aktarabilirsiniz.
Nesne türü tanımları tablolara dönüşür, bir extend type bloğu genişlettiği türle birleşir ve arayüz alanları onları uygulayan türlere miras kalır.
Türü başka bir tablo olan bir alan, sütun yerine ilişkiye dönüşür; iki tarafta da liste olması bir bağlantı tablosu oluşturur.
buyer: User gibi tekil bir alan önce, büyük/küçük harf ayrımı yapmadan ve alt çizgiler yok sayılarak, diğer türde adı By ve ardından o alanın adıyla biten, orderListByBuyer gibi tek alanla eşleştirilir; buyer2 gibi numaralı bir alan da numarası olmadan aynı şekilde eşleştirilir. Kod oluşturucunun GraphQL çıktısı, iki tablo birden fazla ilişkiyi paylaştığında ya da bir tablo kendisine başvurduğunda alanları bu şekilde adlandırır; bu nedenle böyle bir çıktı tüm ilişkileriyle birlikte geri içe aktarılır.
Kök türler (Query, Mutation, Subscription), iç gözlem (introspection) türleri ve PageInfo, *Connection, *Edge ve *_aggregate gibi Relay, federasyon ve Hasura sarmalayıcıları gürültü olarak kabul edilip atlanır.
@id, @primaryKey, @unique, @autoincrement, @default, @map, @relation, @column, @table, @index ve @db.* yönergeleri dikkate alınır.
Dosya adı .graphql, .gql veya .graphqls ile bitmelidir. Bir Prisma schema.prisma dosyası GraphQL belgesi değildir ve burada içe aktarılamaz.

DBML

Bir DBML dosyasını içe aktarabilirsiniz; DBML, dbdiagram.io ve dbdocs'un kullandığı biçimdir.
Table, TablePartial, Ref, Enum ve TableGroup blokları okunur. Project ve bağımsız Note blokları, çevrelerindeki tabloları etkilemeden atlanır.
Her ref yazımı kabul edilir: iki noktalı Ref: biçimi, adlandırılmış bir ref, Ref { } blok biçimi ve satır içi [ref: > table.column] sütun ayarı.
Çoktan çoğa bir <> ref tanımı, adını iki taraftan alan bir bağlantı tablosu oluşturur.
Bağımsız bir ref tanımının delete ve update ayarları, Ref: users.id < posts.user_id [delete: cascade, update: set null] örneğindeki gibi ilişkinin On Delete ve On Update değerleri olur. Değerler cascade, restrict, set null, set default ve no action olup büyük ya da küçük harfle yazılabilir. Başka herhangi bir değer ya da hiç ayar olmaması Not set olarak içe aktarılır ve color gibi diğer ayarlar yok sayılır.
Satır içi [ref: ...] ayarı eylem taşımaz ve bir <> ref tanımının ayarları bağlantı tablosuna aktarılmaz. Aynı yabancı anahtar hem satır içinde hem de bağımsız bir ref olarak tanımlandığında satır içi olan, eylemler olmadan korunur.
Bir tablonun Table users [headercolor: #3498DB] örneğindeki gibi headercolor ayarı, değer tırnaksız yazılmış bir #rgb veya #rrggbb onaltılık değeri olduğunda tablonun rengi olur. Başka herhangi bir değer atılır ve bir TablePartial bloğunun headercolor ayarı onu kullanan tablolara aktarılmaz.
Her TableGroup bloğu, her satırda bir tane olacak şekilde ve bir Ref tanımındaki gibi adlandırılarak listelediği tabloları içeren bir tablo grubuna dönüşür. [color: ...] ayarı, headercolor ile aynı kurala göre grubun rengi olur; bilgi notu ve diğer ayarları atılır. İki grubun listelediği bir tablo ilk grupta kalır. Tablosuz kalan bir grup, ister dosyanın tanımladığı tablolardan hiçbirini listelemesin ister yalnızca önceki bir grubun aldığı tabloları listelesin, oluşturulmaz. Grubun kutusu, tablolar nereye yerleştirilirse yerleştirilsin tabloların çevresine oturtulur ve tablolar satırlara dizildiğinde bir grubun tabloları bir arada kalır.
Dosya adı .dbml ile bitmelidir.

AML

Bir AML (Azimutt Markup Language) dosyasını içe aktarabilirsiniz. Hem güncel yazım hem de eski v1 yazımı kabul edilir.
Varlıklar tablolara dönüşür ve iç içe öznitelikler settings.slug gibi noktalı bir sütun adına düzleştirilir.
Öznitelikler nullable olarak işaretlenmedikçe NOT NULL olur ve düzenleyicide karşılığı olmayan check, type ve tags gibi yapılar reddedilmez, atılır. Görünüm olarak işaretlenmiş bir varlık düz bir tablo olarak gelir.
Bir varlığın users {color: red} örneğindeki gibi color değeri, tablosunun rengi olur. AML'nin renk adları olan red, orange, amber, yellow, lime, green, emerald, teal, cyan, sky, blue, indigo, violet, purple, fuchsia, pink, rose ve gray, büyük ya da küçük harfle, tırnaklı ya da tırnaksız okunur ve her biri aynı adlı Tailwind renginin 500 tonu olarak alınır; örneğin red için #ef4444. "#3498db" gibi tırnaklı bir onaltılık değer yazıldığı gibi korunur; tırnaksız bir #3498db ise okunamaz, çünkü # bir AML yorumu başlatır. Başka herhangi bir değer ve bir öznitelik ya da ilişki üzerindeki bir color değeri atılır.
Bağımsız bir rel ifadesi ya da eski yazımdaki fk ifadesi, rel posts(user_id) -> users(id) {onDelete: cascade, onUpdate: "set null"} örneğindeki gibi onDelete ve onUpdate özelliklerini ilişkinin On Delete ve On Update değerleri olarak korur. Değerler cascade, restrict, set null, set default ve no action olup tırnaklı ya da tırnaksız, büyük ya da küçük harfle yazılabilir. Diğer özellikler atılır.
user_id int -> users(id) {onDelete: cascade} gibi satır içi bir ilişkide özellikler özniteliğe aittir; bu nedenle atılırlar ve ilişki Not set olarak içe aktarılır.
Dosya adı .aml ile bitmelidir.

GraphQL, DBML ve AML gidiş-dönüş biçimleridir: Her biri aynı zamanda bir Kod oluşturucu hedefidir.
DBML ve AML, her ilişkinin ON DELETE ve ON UPDATE değerlerini iki yönde de taşır. Kod oluşturucu bölümüne bakın. GraphQL ikisini de taşımaz, bu nedenle bir GraphQL içe aktarması ikisini de Not set olarak bırakır.
DBML ayrıca saydamlık dışında tablo renklerini ve tablo içeren her tablo grubunu iki yönde de taşır. Adı olmayan bir grup group_1, group_2 vb. olarak geri gelir; yinelenen bir grup adı ise sonuna _2, _3 vb. eklenerek geri gelir. AML bir tablo rengini yalnızca renk adlarından en yakını olarak taşır, bu nedenle #FF8800 rengi orange olarak yazılır ve #f97316 olarak geri gelir; AML grup da taşımaz. GraphQL ne renkleri ne de grupları taşır.

Dışa aktarma

Tuvalin bağlam menüsündeki Export alt menüsünde üç öğe bulunur:

• json: Diyagramı, dosyasında tutulduğu biçimiyle .erd.json olarak kaydeder: sütunları ve dizinleriyle birlikte tablolar, ilişkiler, notlar ve tablo grupları, ayrıca her kilitli ayar kendi kilitli değerinde olmak üzere ayarlar.
• Schema SQL: Şema SQL sekmesini, seçenekler paneli açık ve Save file düğmesi odakta olacak şekilde açar; böylece Enter tuşuna basmak, sekmenin gösterdiği SQL'i .sql olarak kaydeder. O ana kadar hiçbir şey kaydedilmez.
• Image: Diyagramı .png ya da .svg olarak kaydeden veya PNG olarak panoya kopyalayan Export image iletişim kutusunu açar. Görüntü bölümüne bakın.

Üçü de salt okunur bir düzenleyicide çalışır.

Şema SQL, her ilişkinin ON DELETE ve ON UPDATE değerlerini, önce ON DELETE olmak üzere REFERENCES yan tümcesinden sonra yazar. Not set hiçbir şey yazmaz ve seçili veritabanının kabul etmediği bir eylem yer almaz. Hangi veritabanının hangi eylemi kabul ettiği için İlişki düzenleme bölümüne bakın.

Dışa aktarılan her dosya, <database name>-<timestamp> ve ardından uzantısı biçiminde adlandırılır; zaman damgası yerel saatte yyyy-MM-dd'T'HH_mm_ss biçimindedir – örneğin my-schema-2026-08-29T04_05_06.erd.json. Boş bir veritabanı adı yerine unnamed kullanılır.
Şema SQL sekmesindeki ve Kod oluşturucudaki Save file düğmeleri dosyalarını aynı şekilde adlandırır. Bir görüntü, veritabanı adının iletişim kutusu açıldığı andaki değerini alır.

Import, Import and Add ve Export öğeleri, tuvalin bağlam menüsündekiyle aynı öğelerle ERD sekmesindeki Hızlı aramadan da kullanılabilir.

Obsidian'da indirme ya da kaydetme iletişim kutusu görünmez: Dosya kasaya, Obsidian'ın o diyagram için yeni ekleri koyduğu yere yazılır ve bir bildirim dosyanın yolunu belirtir.
Obsidian'ın dosya adında izin vermediği \ / : * ? " < > | karakterleri - ile değiştirilir.
Obsidian'ın dosya gezgini, dışa aktarılan bir .erd.json veya .sql dosyasını yalnızca Settings → Files and links → Detect all file extensions açıkken listeler.

Görüntü

Tuvalin bağlam menüsünden ya da Hızlı aramadan seçilen Export ▸ Image, Export image iletişim kutusunu açar: seçeneklerinin yanında görüntünün bir önizlemesi. Açık bir Gezgin soluk alanın altında açık kalır.

• Background: Varsayılan olarak açık. Kapalıyken tuval saydam kalır.
• Dark mode: Başlangıçta düzenleyicinin görünüşüyle eşleşir. Ekrandaki görünüşle eşleştiği sürece görüntü, tema oluşturucuda yapılan değişiklikler dahil tuvalin kendi renklerini alır; diğer görünüş ise aynı gri tonu ve vurgu rengine sahip hazır temayı kullanır.
• Scale: 1x, 2x veya 3x; varsayılan olarak 2x seçilidir. Yalnızca PNG'nin ve panoya kopyalanan görüntünün boyutunu belirler ve altındaki satır bu boyutu PNG <width> × <height> px biçiminde gösterir.

Seçimler düzenleyici kapanana kadar korunur ve hiçbir zaman belgeye kaydedilmez. Önizleme görüntüyle aynı şekilde çizilir ve Background ya da Dark mode değiştiğinde yeniden çizilir.

Görüntü, diyagramı iletişim kutusu açıldığı andaki durumuyla içerir; sonraki değişiklikleri almak için iletişim kutusunu kapatıp yeniden açın. Görüntü, ne kadar uzağa kaydırılmış olursa olsun diyagramın tamamını, diyagramın çizdiği alan artı bir kenar boşluğu olacak şekilde kırpılmış olarak içerir ve düzenleyici hangi yakınlaştırmayı gösterirse göstersin her zaman %100'de çizilir; böylece her tablo eksiksiz çizilir. Görünüm seçeneklerinin gizlediği öğeler – ilişkiler, bunların ON DELETE ve ON UPDATE etiketleri, tablo grupları ya da notlar – ne çizilir ne de onlara yer ayrılır ve tablo grupları diğer her şeyin arkasında çizilir.

Görüntüyü üç düğme yazar ve her biri iletişim kutusunu açık bırakır:

• PNG: Diyagramın %100'deki boyutunun Scale değeriyle çarpımı büyüklüğünde bir .png dosyası kaydeder. Tarayıcının canvas öğesi için fazla büyük bir PNG, başarısız olmak yerine düşük çözünürlükte yazılır: İletişim kutusu önceden Reduced from <width> × <height> px, past what a browser canvas can hold uyarısını gösterir ve sonrasında Exported at a reduced resolution yazan bir bilgi kutusu bunu bildirir.
• SVG: Scale değeri ne olursa olsun diyagramın %100'deki boyutunda ve hiçbir zaman küçültülmeden bir .svg dosyası kaydeder. Metni metin olarak kalır ve yazı tipleri gömülmez, adlarıyla belirtilir; bu nedenle düzenleyicinin yazı tipine sahip olmayan bir görüntüleyici başka bir yazı tipiyle çizer. Gölgeler yer almaz.
• Copy to clipboard: Seçilen Scale değerinde bir PNG'yi panoya koyar; tarayıcının canvas öğesi görüntüyü tutamadığında, kaydedilen bir PNG gibi çözünürlüğü düşürülür. Bunu Copied the image to the clipboard iletisiyle, görüntünün çözünürlüğü düşürüldüyse Copied at a reduced resolution iletisiyle onaylar. Tarayıcı veya ana uygulama pano erişimini reddettiği ya da görüntü çizilemediği için kopyalama başarısız olursa, Couldn't copy the image iletisi bunun yerine bir PNG kaydetmeyi önerir.

Ana uygulama bir arka plan worker'ı çalıştırıyorsa görüntü bu worker'da çizilir, böylece düzenleyici bu sırada kullanılabilir kalır. İşlem kısa bir süreden uzun sürdüğünde Exporting PNG, Exporting SVG veya Copying image yazan bir bilgi kutusu görünür ve bir hata Couldn't export the PNG veya Couldn't export the SVG olarak bildirilir. Bir dosya hâlâ çizilirken iletişim kutusunu kapatmak, o dosyanın kaydedilmesini durdurmaz.

İletişim kutusu açıldığında odak PNG düğmesindedir ve Tab tuşu odağı iletişim kutusunun içinde tutar. Escape tuşu, x düğmesi ya da çevresindeki soluk alana tıklamak iletişim kutusunu kapatır.
İletişim kutusu açıkken geri alma ve yineleme dahil tuval kısayolları ile kopyalama ve yapıştırma hiçbir şey yapmaz. Ctrl + K (Windows/Linux) veya ⌘ + K (Mac) iletişim kutusunu kapatır ve Hızlı aramayı açar. Ctrl + F (Windows/Linux) veya ⌘ + F (Mac) iletişim kutusunu kapatır ve metin imlecini Gezginin Bul alanına yerleştirir; Gezgin kapalıysa onu açar, hiçbir zaman kapatmaz. Gezgini gösteremeyecek kadar dar bir düzenleyicide yine iletişim kutusunu kapatır, ancak metin imlecini taşımak yerine bir bildirim gösterir.